Wat vooraf ging aan #5.12
- Caimey en Lucas zijn weer ‘on speaking terms’. Caimey klaagt over Reinout bij Lucas, maar Lucas heeft daar geen boodschap aan. Hij heeft weinig zin in praat over familie nu hij weet dat hij geadopteerd is. Ze gaan een avond stappen samen
met Reinout, Michael en Tommie. Reinout en Caimey redden elkaar uit een vechtpartij en hebben door de drank het erg naar hun zin. - Tommie wil na de stapavond wat verder met Michael; Tommie kleedt zich boven op Michael uit en begint hem te zoenen. Daarna wordt hij snel opgepiept door het ziekenhuis. Michael besluit hem te brengen maar zegt Tommie dat hij, hoewel hij het jammer vindt, er vertrouwen in heeft dat hun tijd samen snel komt.
- Sophie wordt een modellencontract beloofd. Na de eerste workshop waarin ze sensueel leert dansen in een nachtclub blijken er filmpjes te zijn gemaakt. Keith, haar manager, zegt dat ze gechanteerd worden. Ze moet de nacht met de chanteur doorbrengen voor geld. Keith dreigt Noa in deze business te betrekken als Sophie niet beter haar best gaan doen. Keith vertelt haar dat ze niks anders is dan een goedkope hoer.
- Laura wordt in elkaar geslagen tijdens het uitgaan. Tommie is haar behandelend arts. Tommie vertelt Michael over Laura en wat er met haar gebeurd is.
“Wat?” vraagt Sophie. “Ik vroeg of het wel goed met je gaat,” zegt Noa bezorgd. “Tuurlijk,” zegt Sophie snel. “Waarom zou het niet goed gaan?” “Nou…” begint Noa. “We hebben elkaar al een tijd niet meer gezien.” “Ik wilde jou en Caimey gewoon de ruimte geven,” zegt Sophie. “Bovendien heb ik het druk met mijn modellenwerk,” liegt ze. “En ook met je nieuwe vriend?” vraagt Noa. Sophie kijkt haar scherp aan. “Wat bedoel je?” “Ik heb je gisteren zien dineren met een oudere man. En het zag er meer dan gezellig uit.” Sophie moet moeite doen om niet te huiveren. Ze had bij die date al haar aandacht aan Richard moeten geven. Ze had dus niet goed genoeg op haar omgeving gelet. Die avond met Richard wil ze ook liever zo snel mogeli
jk vergeten. “Het was gewoon een zakelijk iets,” zegt ze afwerend. “Mag hij dan zomaar in je kont knijpen als hij je naar zijn auto begeleidt?” vraagt Noa wantrouwig. “Luister… ik veroordeel je niet ofzo. Maar als er iets is dat je niet lekker zit of dat ik moeten weten…” “Nee,” onderbreekt Sophie haar fel. “Er is niets. Het zijn mijn zaken. En ik wil niet dat jij je ermee bemoeit, oké?” Noa twijfelt. “Beloof me dat je je hier niet mee bemoeit,” zegt Sophie fel. Noa slikt. “Ik beloof het,” zegt ze uiteindelijk. “Ik zal me niet met jouw zaken bemoeien.” “Oké,” zegt Sophie. Dan kijkt ze op haar horloge. “Ik moet weg,” zegt ze. “Ik moet nog wat kleding ophalen voor een nieuwe klus.” Ze staat snel op. “Oké,” zegt Noa. Maar Sophie is al weg.Met een gevoel van walging danst Sophie alsof haar leven er vanaf hangt. Ze had wel zo bot moeten doen tegen Noa. Anders was ze zich ermee gaan bemoeien. En dan had haar hetzelfde lot te wachten gestaan als wat zij nu moet verdragen: zich verkleden als buikdanseres en haar klant opgeilen voordat ze het met hem moet doen. Richard zit op zijn bed naar haar te kijken met een hongerige blik in zijn ogen. Hij likt langs zijn lippen. Hij gebaart dat ze naar hem toe moet komen. Sophie stopt met dansen en loopt sierlijk naar Richard toe. Hoewel ze het liefst in tranen zou uitbarsten, weet ze een betoverende blik op haar gezicht te toveren. “Je bent prachtig,” zegt Richard terwijl hij haar arm vastgrijpt en haar naar zich toetrekt. “Ik wist wel dat je een fantastische buikdanseres zou zijn.” Hij legt één hand tegen haar billen, terwijl hij zijn gezicht in haar decolleté begraaft. Met zijn andere hand streelt hij haar huid. Sophie zet haar verstand op nul. Ze moet dit volhouden! Dat moet gewoon!
“Hoe voel je je nu?” vraagt Tommie. “Beter,” zegt Laura. “Echt?” vraagt Tommie. “Je hebt een flinke klap gekregen. En…” Laura barst in tranen uit. “Ik schaam me zo,” snikt ze. “Ze kwamen op me af. Ze waren d
ronken. Ze wilden iets van me… Ik weigerde en verdedigde me. Toen werden ze kwaad. Ze begonnen te slaan en te schoppen. Ik gilde om hulp. En zij bleven maar lachen en aan mijn kleding rukken. Ik weet niet wat er gebeurd zou zijn als er niet iemand was gekomen. Dan…” Ze begint nog harder te huilen. Tommie gaat bij haar op het bed zitten en slaat zijn armen op haar heen. Laura schrikt er even van. Maar dan laat ze het toe. “Het is voorbij,” fluistert Tommie troostend. “Je bent hier veilig. En je zult hier volledig van herstellen.” “Beloof je dat?” vraagt Laura bevend. “Ik beloof het je,” zegt Tommie. “Als je arts in opleiding… en als vriend.” Laura omhelst hem nu stevig. “Bij jou voel ik me veilig,” fluistert ze.
Michael loopt de afdeling op. Hij kijkt voorzichtig rond, maar hij ziet Tommie nergens. Dan loopt hij naar de kamer van Laura. De deur staat een stukje open. Hij ziet Tommie en Laura op het bed zitten in een innige omhelzing. Snel wendt hij zijn blik af en loopt de gang door. Pas in de lift durft hij weer adem te halen. Hij schudt zijn hoofd. “Je haalt je dingen in je hoofd,” mompelt hij bestraffend in zichzelf. Maar zijn eigen woorden weten hem niet te overtuigen.
“Ik heb je hulp nodig,” zegt Lucas. Caimey knippert verbaasd met zijn ogen. Sinds hun ruzie min of meer is bijgel
egd, gaan hij en Lucas weer normaler met elkaar om. Maar dit is voor het eerst dat Lucas zoiets tegen hem zegt. “Waarmee dan?” vraagt hij voorzichtig. Lucas zucht. “Ik heb je geloof ik al eerder gezegd dat ik misschien op zoek wilde gaan naar mijn verleden? Ontdekken wie mijn biologische ouders waren.” “Nee,” zegt Caimey verbaasd. “Dan heb ik het tegen mijn vader gezegd,” corrigeert Lucas zich. “Hoe reageerde hij daarop?” vraagt Caimey. Lucas haalt zijn schouders op. “Hij was er geloof ik niet echt blij mee. Maar hij heeft me wel het een en ander verteld wat hij ervan wist. Ik ben nu bezig om wat meer te weten te komen. Maar ik zit vast. Wat hij me heeft verteld is een spoor dat al lang koud is geworden. De instanties kunnen, of willen, me niet helpen.” Hij kijkt Caimey aan met tranen in zijn ogen. “Ik beschouw jullie als mijn
familie,” zegt hij. “En ik mag van geluk spreken dat ik bij jullie ben terecht gekomen. Maar ik moet dit gewoon weten. Ik moet weten waar ik vandaan kom. Waarom mijn ouders mij niet wilden.” Caimey slikt. Hij kan zich niet voorstellen wat Lucas moet doormaken. Maar hij merkt dat dit belangrijk voor hem is. En hij heeft al te lang rottig lopen doen over wat belangrijk is voor Lucas. Hij wil het niet nogmaals tussen hen verpesten. “Ik wil je wel helpen,” zegt hij. “Maar ik heb geen idee hoe.” Lucas glimlacht door zijn tranen heen. “Hier in Nederland kom ik niet verder,” zegt hij. “Ik moet naar Roemenië om meer te weten te komen. Maar… dat durf ik niet alleen.” Hij kijkt Caimey aan. “Wil jij met me meegaan?”