Noa rent, nerveus giechelend, door het huis. Dan wordt ze ineens van achteren vastgegrepen en opgetild door Sven. Noa slaakt een gilletje, maar begint dan hard te lachen. “Waar wou jij naartoe gaan?” vraagt Sven plagerig. Noa lacht. “Naar buiten?” zegt ze twijfelend. Sven schudt zijn hoofd. “Buiten is het te koud. Je bed is lekker warm. Zal ik je daar maar naartoe brengen?” “Nee!” roept Noa. “Op dat moment gaat de deur open en Kim en Carmen komen binnen lopen. “Kleine kinderen aan het pesten?” vraagt Kim droogjes. “Mama, mama, papa wil me in bed stoppen!” roept Noa. Kim kijkt naar Sven, die haar een klein knipoogje geeft. “Dan zal dat wel nodig zijn,” zegt ze, het spelletje mee spelend. “Als je stout bent geweest…” “Ik ben niet stout!” roept Noa. “Echt niet?” vraagt Kim. “Echt niet!” roept Noa. “Oké, vooruit dan maar,” zegt Kim. Sven zet Noa weer op de grond. “Zullen we je dan maar warm aankleden? Dan kunnen we toch even naar buiten.” “Ja. Leuk!” gilt Noa enthousiast. Kim en Carmen lopen de gang uit, terwijl Sven Noa warm begint aan te kleden.

Carmen hoort de buitendeur dicht gaan. “Noa lijkt veel vrolijker nu Sven weer terug is,” zegt ze voorzichtig. Kim glimlacht. “Ja. Ik wist wel dat ze hem er miste. Maar nu hij weer terug is besef ik pas hoe erg ze… wij hem hebben gemist.” “Hoe gaat het nu tussen jullie?” vraagt Carmen. Kim haalt haar schouders op. “Het is weer wennen,” zegt ze. “We hebben elkaar toch een tijd niet om ons heen gehad. Maar het voelt goed om hem ’s avonds tegen me aan te voelen voordat ik ga slapen en hem ’s ochtends weer te zien als ik wakker word.” Carmen staat op. “Dat geloof ik graag,” zegt ze. Ze legt haar hand tegen haar voorhoofd. “Ik denk dat ik maar eventjes ga slapen. Ik voel me niet zo lekker.” Kim knikt. “Slaap lekker.” Carmen knikt en loopt de trap op, naar boven. In haar kamer aangekomen pakt ze een flesje water. Uit haar nachtkastje pakt ze een buisje slaaptabletten. Ze drukt er twee uit en slikt ze snel door. Zonder zich verder uit te kleden kruipt ze onder de dekens. Ik heb mijn portie geluk voor vandaag wel weer gezien, denkt ze bij zichzelf, terwijl de tranen in haar ogen springen. Ze huilt zichzelf in slaap.

Melchior huivert van de kou terwijl hij op Sindie staat te wachten. In de verte ziet hij haar auto parkeren. Sindie stapt uit en loopt snel naar hem toe, haar handen in haar zakken houdend. “Waarom wilde je me spreken?” vraagt ze ter wijze van begroeting als ze bij hem is aangekomen. “Ik wil je een voorstel doen.” zegt Melchior, zich niet verbazend over haar botte manier van doen. Sindie kijkt hem spottend aan. “Een voorstel? Zeker eentje waardoor je onder onze afspraak uitkomt?” Melchior schudt zijn hoofd. “Ik zei dat ik je zal helpen om je baan weer terug te krijgen. Ik heb een idee hoe je dat kunt doen, of zelfs iets beters kunt krijgen. Maar daar heb ik meer tijd voor nodig.” “Tijd,” zegt Sindie. “Zoveel tijd heb ik niet, Melchior. Hoe langer ik weg blijf, des te slechter zijn mijn kansen. Jij zou gaan proberen om mensen te overtuigen dat ik weer aan het werk kan.” “En ik ben tot de conclusie gekomen dat ik je daar niet in kan helpen,” zegt Melchior. “Mensen laten zich niet zo makkelijk overhalen om zoiets te doen. Als ik zoiets probeer, dan zouden je kansen wel een kleiner kunnen worden.” Sindie knijpt haar ogen tot spleetjes. “Dan zie ik het nut niet meer van dit alles. Jammer Melchior, maar dan zal ik jouw geheimpje toch bekend moeten maken.” “En vandaar mijn voorstel,” zegt Melchior. “Als wij nu eens zouden samenwerken om met een project te komen wat de zender echt wil hebben, en dat alleen wij ze kunnen geven, dan moeten ze je wel weer aanmenen. Anders dan gaan we er gewoon mee naar een andere zender.” Sindie trekt haar wenkbrauwen op. “Interessant idee,” zegt ze. “Wat heb je precies in gedachten?” “Ik heb wel wat ideetjes,” zegt Melchior. “Maar samen kunnen we vast iets nog beters verzinnen. Op deze manier duurt het misschien wat langer voordat je weer bij de zender aan de slag kunt, maar je zult er een stuk beter voorstaan. Wat denk je ervan?” Sindie staart hem aan. Laat het werken, denkt hij bij zichzelf. Ze is niet in mijn bluf getrapt dat ik het niet voor elkaar zou krijgen mensen te overtuigen. Als ze niet in dit aas hapt, dan ben ik zwaar de lul. Als ze dit accepteert, dan heb ik nog tijd om andere wapens te vinden die ik tegen haar kan gebruiken. Terwijl die wanhopige gedachtes door zijn hoofd flitsen, blijft hij haar onbewogen aankijken, hopend dat zijn pokerface werkt.

Sindie staart Melchior aan. Hij verbergt iets, denkt ze. Hij is iets van plan. Ik zou nu eigenlijk gewoon zijn gelebber met Kim bekend moeten maken. Maar zijn idee heeft wel iets. Als ik hem nou goed in de gaten houd, dan kan ik zijn plannen dwarsbomen en een goed idee helemaal voor mezelf gebruiken. Wie weet. Misschien is Melchior toch nog nuttiger dan ik eerst had gedacht. En als ik hem niet meer nodig heb en zijn plan heb verpest, dan kan ik dat gedoe met Kim alsnog bekend maken. Gewoon als straf om mij te willen besodemieteren. Ze glimlacht vriendelijk en steekt haar hand uit. “Goed, ik accepteer je voorstel. Melchior schudt haar de hand. Een koppeltje raven komt krassend overvliegen.

Volgende keer in Burning Ambition:
Geen fijne hereniging.