“Toch denk ik dat dit niet verstandig is,” zegt Kim. “Waarom denk je dat?” vraagt Sven. “Sindie was juist tegen dit project. Nu zij weg is, kunnen we het toch opnieuw proberen?” Kim legt haar notitieblok neer en kijkt het kantoor rond. Zowel Sven als Thijs kijkt haar nieuwsgierig aan. “Sindie is dan wel op non-actief gezet, waardoor ze het project niet kan tegenhouden. Maar het feit blijft dat jullie nu juist op de goede weg zijn om het project aan te bieden. De demo waar jullie aan werken is het visitekaartje dat jullie nodig hebben om steun van een tv-zender te krijgen. Als het niet bij deze zender is, dan misschien bij een andere. Maar die demo moet eerst af. Daarna moeten jullie pas naar een zender toegaan.” Thijs knikt begrijpend. “Dan gaan we verder volgens het originele plan.” Hij kijkt Sven aan. “Of denk jij daar anders over?” Sven schudt zijn hoofd. “Kim weet meer van dit soort dingen dan wij. Als zij vindt dat dit beter is, dan is dat ook zo.” Kim glimlacht. “Bedankt voor het vertrouwen. Maar ik weet ook niet alles.” Ze kijkt Thijs treurig aan. “Nogmaals, het spijt me dat ik je niet eerder kon helpen met dit project. Maar Sindie had het me verboden.” Thijs schudt zijn hoofd. “Al goed hoor. Ik snap het van die chantage.” Hij wendt zijn blik af. Hij begrijpt het beter dan hij zelfs maar durft toe te geven. Hij zou zelf waarschijnlijk ook hebben toegeven aan zulke eisen. Als hij het vreemdgaan met Milouska geheim had kunnen houden om bij Julia te kunnen blijven… Hypocriet! vervloekt hij zichzelf. Hij kijkt weer naar Kim en Sven. Ze kijken hem allebei bezorgd aan. “Laat maar zitten,” zegt hij hoofdschuddend. “Ik ben gewoon blij dat je ons nu kunt helpen. Zoals we jaren geleden al van plan waren.” “Ja,” zegt Kim terwijl ze met haar hand over haar buik gaat. “Dingen gaan soms anders dan je verwacht.” Zeg dat wel, zegt Thijs tegen zichzelf. Hij kijkt hoe Kim en Sven, nog een beetje onwennig, maar wel oprecht, weer bij elkaar zitten. Hij is blij voor ze. Sven is met nieuwe energie aan het werk gegaan en met de input van Kim staan ze zelfs nog sterker. Maar hoe blij hij ook voor ze is, het benadrukt voor hem wel dat hij niemand heeft. Eigen schuld, zegt hij tegen zichzelf. We moeten aan het werk. “We hebben diverse uitnodigingen gekregen van wetenschappers om opnames in natuurgebieden, mochten we de documentaire werkelijk kunnen opstarten,” vervolgt hij. “Wat er nu nog ontbreekt is voldoende fondsen en een tv-zender om het te realiseren.” “Ik wil ook best investeren,” zegt Kim. “Nee,” zegt Thijs. Kim kijkt hem verbaasd aan. “Waarom niet? Ik heb geld en ik wil jullie helpen.” Thijs schudt zijn hoofd. “Kim, Sven heeft hier al geld in gestoken. En hij heeft dit huis beschikbaar gesteld als bedrijfsruimte. Daar ben ik hem al ontzettend dankbaar voor. Maar ik wil niet dat jullie alles opgeven voor dit project.” “En als ik nou wil helpen?” zegt Kim. “Ik waardeer je hulp,” zegt Thijs. “Maar jouw adviezen over hoe we dit project verder kunnen ontwikkelen zijn op dit moment waardevoller dan baar geld. Met een goed plan moeten we andere investeerders vinden en een tv-zender zien te vinden die het programma wil hebben.” “En het is ook niet verstandig als wij beiden ons geld hierin stoppen,” vult Sven aan. Thijs knikt. “Het is en blijft riskant om dit te doen. Ik wil jullie niet in financiële problemen brengen.” Kim zucht. “Als je het zeker weet…” Thijs knikt. “Maar mijn aanbod blijft geldig,” zegt Kim. Thijs glimlacht. “Dat waardeer ik. Maar ik denk niet dat het nog zal zijn. Als we die demo en ons plan rond krijgen, dan kunnen we naar de zenders stappen. Sindie kan ons niet meer dwarszitten. Of wel?” Kim schudt haar hoofd. “Zolang ze op non-actief staat, zeker niet. En zelfs als ze terug komt, dan denk ik niet dat ze nog evenveel invloed zal hebben.”

Melchior loopt het verlaten bospad op. Sindie staat hem al op te wachten. Afgezien van af en toe het gekras van een kraai is er niets te horen. Hij loopt op Sindie af. “Waarom moest ik komen?” vraagt hij. “Heb je al succes geboekt?” vraagt Sindie. Melchior schudt zijn hoofd. “Ik ben met de directeur gaan praten. Maar hij vindt dat ik niet degene ben om aan te geven of jij weer aan het werk kunt. Dat wil hij aan anderen overlaten. De ogen van Sindie versmallen zich. “Dat is erg vervelend. Voor jou dan. Je zult dus een manier moeten vinden om die mensen te overtuigen in mijn voordeel te beslissen.” “En hoe wil je dan dat ik dat doe?” vraagt Melchior. “Die mensen horen objectief te zijn. Hoe moet ik ze dan overtuigen?” “Hoe je het doet maakt mij niets uit,” zegt Sindie kil. “Chanteer ze, koop ze om of iets dergelijk.” Ze krijgt een ondeugende glimlach op haar gezicht. “En als het een vrouw is, probeer haar dan te verleiden. In die vaardige handen van jou is ze vast en zeker makkelijk te bespelen. En zo hou je er ook weer eens een leuk nachtje aan over.” Melchior voelt dat hij rood wordt. “Kun jij dan niet hetzelfde proberen met eventuele mannen die jou moeten beoordelen?” vraagt hij bijtend. Sindie geeft hem een klap in zijn gezicht. “Ik ben geen hoer!” sist ze. “En je vergeet je plaats. Jij bent degene die hier een smerig geheimpje heeft. Dus ga weg en doe je best. Mijn geduld raakt op.” Melchior staart haar kwaad aan maar beent dan weg. “En Melchior?” roept Sindie hem na. Melchior stop en kijkt om. Sindie heeft haar jas losgeknoopt en Melchior ziet strakke kleding die haar vrouwelijke vormen benadrukken. Sindie kijkt hem verleidelijk aan. “Als het je lukt, mag je misschien zien wat zich onder deze kleding bevindt. Melchior draait zich snel weer om en loopt verder. Achter zich hoort hij Sindie spottend lachen. Wacht maar kreng, denkt hij duister. Nu ga je te ver. Dit wordt oorlog.

Volgende keer in Burning Ambition:
Duistere gedachten dwalen rond.