“Een zoon?” zegt Sven totaal overdonderd. Kim knikt. “Dat… dat is geweldig,” zegt Sven. Maar in zijn stem klinkt geen overtuiging. Hij pakt zijn stok en staat haastig op. Hij kijkt om zich heen alsof hij niet weet wat hij moet doen. Kim staat ook op. “Je bent er niet blij mee. Of wel?” vraagt ze scherp. “Natuurlijk ben ik er wel blij mee,” zegt Sven. Maar hij kijkt Kim niet recht aan. Kim grijpt zijn hoofd vast en dwingt hem haar aan te kijken. “Lieg niet tegen me, Sven. Ik zie dat je teleurgesteld bent. Je hoopte op een meisje. Of niet soms?” Sven kijkt haar even scherp aan. Maar slaat dan zijn ogen neer. “Ja. Dat had ik gehoopt,” zegt hij zwakjes.” “Waarom?” vraagt Kim. “We hebben het vaak over kinderen gehad. Waarom hoor ik nu pas dat je geen zoon wilt?” Sven zucht en maakt zich los van haar greep. Hij loopt doelloos het kantoor rond. “Het is niet dat ik geen zoon wil,” zegt hij uiteindelijk. “Het is eerder zo dat ik bang ben om een zoon te krijgen. Toen jiji voor de eerste keer in verwachting was, hoopte ik al dat het een meisje zou worden. En we kregen Noa. Ik was dolgelukkig en opgelucht. Zeker na alle ellende met mijn vader.” “Je vader,” zucht Kim. “Bepaalt hij nog steeds jouw leven?” Sven schudt zijn hoofd. “Niet meer zoals vroeger. Maar ik zal nooit vergeten hoe hij mij en Alexander heeft behandeld. Nathalie heeft ook onder hem te lijden gehad. Maar Alexander en ik moesten onszelf in zijn ogen het meeste bewijzen. Ik ben gewoon bang dat ik onze zoon ook dingen ga opleggen waardoor hij me zal gaan haten. Dat ik hem anders zal behandelen dan Noa.” Kim loopt naar hem toe. Sven wendt zich af. Maar Kim geeft een ruk aan zijn arm. “Luister nu goed naar me, Sven,” zegt ze. “Want ik zeg het voor het laatst. “Jij bent niet zoals je vader. Ik weet dat je net als hij opvliegend kunt zijn. Ik heb in jouw ogen hetzelfde vuur gezien als bij hem. Maar ik weet dat jij beter bent dan hij.” Sven schudt ongelovig zijn hoofd. “Sven,” dringt Kim aan met een strenge blik in haar ogen. “Als jij net zoals je vader zou zijn, zou jij je dan nu zo rot voelen over wat er met ons aan de hand is? Nee. Zou je vader zijn geld gebruiken om een project op te zetten zoals jij nu doet? Nee. Zou je bang zijn dat je kinderen je zouden haten? Nee. Of zou ik jou nog steeds terug willen en om samen zowel onze dochter als zoon op te voeden?”

Sven kijkt haar aan met een dagend begrip in zijn ogen. “Nee,” zegt hij. “Sven, ik hou van je. Ik weet hoe je bent. Ik weet dat je je nukken hebt. Maar wat ik ook weet is dat je altijd van je kinderen zult houden. Wat ze ook zullen zijn of worden. Want je weet hoe het is om dat niet te hebben. Je zou zoiets nooit toestaan. En natuurlijk zul je onze kinderen anders behandelen. Omdat het twee verschillende mensen zijn. “Noa zul je altijd willen beschermen. En onze zoon zul je ongetwijfeld aanmoedigen in wat hij wil om een man te worden. Sven schudt zijn hoofd en wendt zijn blik weer af. “Je beschrijft de man die ik wilde zijn. Ik ben hem niet meer.” Kim zucht. “Dat geloof je zelf niet eens. Ik heb naar je gekeken toen je aan het werk was. Ik zag iemand die van zijn werk geniet. Die iets doet waar hij in gelooft. Dat is de man waar ik verliefd op werd en waar ik nog steeds van hou.” Sven kijkt haar weer aan. In zijn ogen ligt hoop. Maar er schuilt ook diepe angst. Hij tilt zijn stok op. “Ik schaam me hiervoor, Kim. Ik weet dat dat niet zou moeten. Maar jij bent zelfs tijdens je zwangerschap in topconditie. Ik zal nooit meer zonder dit rotding kunnen. Zelfs toen ik nog niet van dit ding afhankelijk was, fluisterden mensen al achter mijn rug om dat ze niet begrepen hoe een vrouw, die iedere man zou kunnen krijgen, voor een sul als mij heeft kunnen kiezen. Ik verdien jou niet. En jij verdient meer dan mij.”

Kim laat haar strenge blik varen. In haar ogen wellen tranen op. “Sven, ik zie die stok niet eens. Ik heb nooit geweten dat dit je zo dwars zat. Maar jij hoeft je niet te schamen. Ik heb me nooit voor jou geschaamd. Je bent geen sul. Je hebt een bepaalde charme die ik nog steeds prachtig vindt. En pech voor hen die dat niet zien. Vroeger vond ik het leuk als jongens mij aandacht gaven. En ik heb achter Ramon aangelopen. Maar omdat ik veel op reis was met mijn ouders had ik geen tijd voor een relatie. Wat flirten en zoenen was alles wat er ooit van kwam met een jongen.” Ze krijgt een rode kleur. “En meer dan een zoen is er nooit geweest tussen mij en Melchior. Jij hebt mijn hart. Jij bent de eerste en de enige die dat heeft veroverd.” Ze staan een tijdje stil tegenover elkaar. Maar dan vraagt ze met hese stem: “Vergeet je vader. Vergeet de buitenwereld. Vergeet alles waar je bang voor bent. Wat zegt je hart?”

Sven zegt niets. Even staat hij bewegingsloos. Maar dan neemt hij zijn besluit. Hij doet waar hij al die tijd zo bang voor was. Hij loopt naar Kim toe, grijpt haar vast en kust haar. Niet intens of overweldigend. Maar op een tedere manier, zoals hij nog nooit eerder heeft gedaan. Maar toch voelt het intiemer dan hij ooit heeft ervaren. Hij heeft zijn grootste angsten aan Kim laten zien. En nog wijst ze hem niet af. Hij dacht haar te kennen. Maar nu ziet hij haar pas hoe ze echt is: Niet slechts dat mooie lieve meisje dat hem al die jaren geleden voor het eerst verliefd liet worden. Ze is zoveel meer dan dat. Hij kan het niet eens onder woorden brengen. Maar een ding weet hij wel: Hij wil haar niet meer laten gaan. Hij voelt hoe Kim met haar handen door zijn haar gaat en hoe kun kus intenser wordt. Hij drukt haar heel voorzichtig dichter tegen zich aan om de baby niet te verdrukken. Hun zoon! Hij maakt zich los van de kus en begint te lachen. Kim kijkt hem verward aan “We krijgen een zoon,” zegt Sven lachend. Kim begint ook te lachen. “Ja, Sven. We krijgen een zoon.” Dan begraaft Sven zijn hoofd in haar schouder en begint te huilen. Kim sluit haar ogen en laat haar hoofd tegen het zijne rusten. Zelf huilt ze ook. Maar beiden weten ze van elkaar dat het geen tranen van verdriet zijn.

Volgende keer in Burning Ambition:
Eenzaamheid blijft bestaan.

Verschenen op 22-01-2012, ten tijde van Episodes.