Episode 9: Een ongeluk komt zelden alleen
“Sven!” Kim wil naast hem neerknielen, maar wordt door Ramon bij haar arm gegrepen. “Probeer Blaze te pakken te krijgen, dan help ik die vrouw.” Kim kijkt op en ziet een vrouw op de grond liggen terwijl Blaze nog steeds vrij rondloopt. Ze gaat op Blaze af, maar ziet dan een man zijn teugels grijpen. Ze kent zijn gezicht, hij is al wel eens eerder op het kasteel geweest toen ze hier nog woonde met de oude dame. Snel rent ze er naar toe zodat ze Blaze, die flink aan het trappen is met haar achterbenen, kan proberen mee te nemen naar de stallen. “Gaat het mevrouw?” Ramon knielt neer bij de vrouw die omver is getrapt door Blaze. “Zie ik eruit alsof het gaat?” snauwt ze tegen Ramon terwijl haar gezicht uitstraalt dat ze pijn heeft.
“Je hebt me wel laten schrikken hoor.” Monica komt met een verbanddoos de keuken binnen. Ze heeft, nadat ze Inferno op stal heeft gezet, Sven naar binnen gebracht. Sven zit onderuitgezakt met een aangeslagen gezicht in een van de keukenstoelen terwijl Noa tegen hem brabbelt. Hij kan totaal niet bevatten wat er zojuist is gebeurd. “Nou kom, broek uit, dat ding is toch gescheurd. Dan kan ik je benen ontsmetten, zodat je daarna wat anders aan kunt trekken,” zegt Monica. Sven kijkt haar even raar aan, maar merkt toch dat ze het meent. Zonder er verder bij na te denken doet hij wat ze zegt. “Oh zo te zien valt het allemaal reuze mee.” Een lach verschijnt rond Monica’s mond. “Enkel schrammen en sneeën, maar dat heelt vanzelf.” Ze doet wat jodium op een doekje. “Dit gaat even prikken.” Als ze met het doekje over een van Svens schrammen gaat vertrekt hij zijn gezicht. “Ach stel je niet zo aan,” lacht Monica. “Maar om de pijn te verzachten kan ik er wel een kusje op geven.” Ze kijkt Sven aan met een twinkeling in haar ogen en drukt dan zachtjes haar lippen op Svens been. “Zo beter of heb je hier ook nog pijn?” Monica verplaatst haar hand langzaam via zijn bovenbeen omhoog. Als ze halverwege is duwt Sven haar hand weg “Nee, daar niet, daar zit toch ook geen schram.” “Oh, dan moet ik het verkeerd gezien hebben.” Monica knippert onschuldig met haar ogen en gaat verder met het ontsmetten van de schrammen.
“Nogmaals, het spijt ons ontzettend.” Kim zet de microfoon uit. Op Ramons aandringen heeft ze de mensen toegesproken om hen wat te kalmeren en haar excuses te maken. “Wat een pechdag,” zucht Kim. Ramon wrijft troostend over haar rug. “Ach, we moeten er nu maar het beste van maken. We geven de overgebleven gasten een gratis drankje en dan hopen we er maar op dat ze het goed oppakken. Hopelijk valt het ook allemaal een beetje mee met die vrouw.” “Ik ga even terug naar het kasteel, ik wil toch even bij Sven kijken. Ga jij maar vast naar de stallen.” Ramon knikt en loopt de stal in waar nog enkele fokkers naar de paarden aan het kijken zijn. De vrouw die door Blaze omver werd gelopen had even daarvoor een hoop stampei had gemaakt over de slechte organisatie van het evenement. Kim had het van een afstandje bekeken terwijl ze Blaze probeerde te kalmeren en volgens haar was het gewoon een aanstelster. Ze kende de vrouw wel van andere paardenevenementen. Zij en haar man waren grootgrondbezitters en woonden een aantal kilometer verderop. Ze hadden nogal wat geld en daardoor ook veel invloed. Ze had geschreeuwd dat het hele evenement ontzettend amateuristisch was, dat ze het echt niet vond kunnen dat een paard zomaar door de mensen kon gaan rennen en dat Ramon met zijn “vieze vuile poten” van haar af moest blijven. Door alle ophef die was ontstaan waren veel fokkers vertrokken, maar een klein groepje was overgebleven en die hadden zich verzameld in de stallen.
“Alles goed hier?” Kim, die inmiddels in het kasteel is aangekomen, haalt haar handen door Svens haar. “Gaat wel,” mompelt Sven. “Ach joh aansteller, het valt allemaal reuze mee met jou.” Monica geeft Sven een knipoog. Kim merkt echter niets, omdat ze met haar gezicht gericht is op Sven. Deze kijkt haar snel aan als hij dat merkt. “Sorry dat ik het allemaal zo verpest heb,” zucht hij. “Ach, het is toch niet jou schuld je bent nou eenmaal niet zo’n ervaren ruiter en het was misschien ook niet slim om dit vandaag aan jou over te laten nu de paarden zo gespannen waren.” Kim wil net naar Sven toebuigen om hem te omhelzen als haar telefoon afgaat. “Ja, hallo met Kim de Beurre.” “…” “Ja, een momentje alstublieft.” Ze legt haar hand op de hoorn en richt zich tot Sven. “Ik ga even naar kantoor, dit afhandelen en dan naar de stallen. Jij let wel even op Noa toch?” Als Sven knikt loopt ze de keuken uit.
Zuchtend laat Kim zich achterover in haar bureaustoel zakken. Dat was iemand van de krant die haar wat wilde vragen over het ongeluk. Gelukkig kon ze hem afpoeieren, maar toch. Ze sluit haar ogen even wanneer ze zich plotseling koud voelt worden. Van schrik opent ze haar ogen, waarna ze meteen een geest ziet.
“Ja, de omgeving hier is prachtig dat klopt.” Ramon probeert met de fokkers over koetjes en kalfjes te praten, om zo hun aandacht van de ontsnapte Blaze af te leiden en dat lukt hem aardig. Hij wil net een slok van zijn drankje nemen als hij de vrouw van de fokker waarmee hij zo net heeft gebabbeld een gil hoort slaken waarna ze op haar stoel springt. “Een rat, ik zag een rat!”
Volgende keer in Buring Ambition:
De toekomst ziet er hopeloos uit… Of misschien toch niet?