Sven legt zijn lepel naast zijn lege soepkom neer en stopt het laatste stuk van zijn sandwich in zijn mond. Wanneer hij zijn mond heeft afgeveegd met een servet, haalt arbert de borden en het bestek weg. “Had u verder nog iets gewenst?” vraagt hij. “Nee,” zegt Sven kortaf. Albert knikt en loopt met de borden de kamer uit. “Albert… wacht even,” zegt Sven. Albert loopt terug en zet de borden op weer op tafel. Sven gebaart dat hij moet gaan zitten. Sven zucht. “Het spijt me als ik bot overkom,” begint hij. “Ik heb me nooit op mijn gemak gevoeld in deze wereld. Ik ben ook jaren niet bediend. Maar ik waardeer enorm wat je allemaal hebt gedaan. Ik… kan me soms alleen niet zo makkelijk uiten.” Albert glimlacht begrijpend. “In veel opzichten lijkt u op uw oom,” zegt hij. Sven kijkt hem verbaasd aan. “Dat kan bijna niet. Hij zei zelf altijd dat ik meer weg heb van mijn vader en grootvader.” “Wat betreft uw vader kan ik dat niet beoordelen,” zegt Albert schouderophalend. “Maar ik heb uw grootvader wel gekend. En het lijkt mij dat u een mengeling bent van zowel uw grootvader als uw oom.” Hij staat abrubt op. “Ik denk dat de tijd gekomen is om u iets te laten zien,” zegt hij. “Wilt u mij alstublieft volgen?” Sven volgt Albert nieuwsgierig naar de werkkamer van zijn oom. Albert loopt naar een boekenkast. Op een van de planken staan drie identieke boeken gebonden in bruin leer. Hij haalt er één van de plank en overhandigt het aan Sven. Wanneer die de kaft bekijkt, ziet hij dat zijn naam erop staat. Hij slaat het boek open. Op de voorste pagina ziet hij een foto met daarop twee marineofficieren: zijn grootvader en zijn oom.

“Sinterklaas Kapoentje, gooi wat in m’n schoentje…” zingt Noa terwijl ze haar tekening in haar schoentje stopt dat naast de kachel staat bij een bakje water en een wortel. Carmen glimlacht. Ze legt haar hand onbewust tegen haar buik. Ondanks de oorzaak van haar zwangerschap, geniet ze toch van het idee dat ze over een paar jaar dit met haar eigen kind kan doen. “Gooi wat in m’n laarsje. Dank u Sinterklaasje,” maakt ze het liedje samen met Noa af.

Sven staart naar de foto. “Uw grootvader Reinier en uw oom Arnout,” zegt Albert. “Ik heb beiden goed gekend. Ze waren goede vrienden. Ook al waren ze erg verschillend. Uw grootvader zei direct waar het op stond. Hij kon soms hard en opvliegend zijn. Uw oom was juist erg gereserveerd. Hij toonde vaak niet wat hij vond of dacht. Zo zat hij niet in elkaar.” Hij kijkt Sven aan. “Ik denk ook dat hij daarom ook niets over zijn ziekte heeft gezegd. Dat was een strijd waarvan hij vond dat hij die alleen moest uitvechten.” Sven staart zwijgend terug. Het klinkt hem erg bekend in de oren. In beide gevallen ziet hij delen van zijn eigen karakter. Geen van beide dingen waar hij trots op is. Stil bladert hij verder in het boek. Hij ziet een foto van zichzelf als baby in de armen van zijn grootvader. Een Amerikaans krantenartikel over zijn avontuur met de rangers in Alaska. Franse artikelen over Château Étalon. Zijn trouwfoto van hem en Kim. Noa bij Arnout op schoot. Veel van de belangrijkste facetten van zijn leven. “Uw oom heeft hier lang aan gewerkt,” zegt Albert. “Iedere avond zat hij hier te werken aan deze drie boeken.” Sven kijkt op en staart naar de twee andere boeken die nog op de plank staan. “Elk boeks is door u oom speciaal gemaakt voor een van zijn drie meest directe familieleden: Uzelf, Nathalie… en Alexander,” zegt Albert. “Ik moest ze na zijn dood aan jullie geven, als de tijd daar rijp voor was.” Sven staart hem met grote ogen aan, vechtend tegen de tranen. “Uw oom kon vanwege zijn ziekte de confrontatie niet aangaan. Maar het was zijn hoop dat u en broer en zus weer bij elkaar konden komen. Familie was belangrijk voor hem. Zijn grootste verdriet was dat hij zelf geen kinderen had. Maar zijn leven bij de marine was te veeleisend. Uw grootvader had hetzelfde probleem. Hij kon zijn marineleven niet goed combineren met zijn gezin. Pas later in hun leven gingen ze inzien dat ze hun werk boven hun familie hadden gesteld. Maar toen was de familie al uiteen gevallen. “Mede door mijn vader,” mompelt Sven, terwijl hij terugdenkt aan alles wat zijn familie uit elkaar heeft gedreven. Ook hijzelf heeft daar schuld aan. Maar kan hij dat ooit nog goedmaken?

Kim belt nerveus aan. Dit had ze nooit willen doen. Maar tegelijkertijd wist ze dat dit moment ooit zou komen. “Ik kan nu niet meer terug,” zegt ze. Albert doet open en laat haar snel binnen. Zwijgend brengt hij haar naar de werkkamer van Arnout. Sven zit stilletjes op een stoel. Hij staart naar een gesloten boek op de tafel. Het duurt eventjes voordat hij haar opmerkt. Hij kijkt haar aan met een blik die ze nog nooit heeft gezien. Hij staat op en loopt langzaam naar haar toe. “Het spijt me,” zegt hij dan wanhopig. “Het spijt me van alles. Ik heb alles kapot gemaakt omdat ik aan mezelf dacht. Ik weet niet hoe… Ik weet niet wat…” Kim kijkt hem aan alsof er iemand anders voor haar staat. Niet de man die ze eerst gekend heeft. Een kwetsbaarder iemand. En ze beseft dat ze hem nu nog meer pijn moet doen. En hoewel ze heeft geleerd dat er altijd keuzes zijn, merkt ze nu dat ze geen keus heeft. Een leugen zou altijd tussen hen in blijven staan. Al gaat nu alles stuk, ze moet het hem vertellen. “Sven… ik moet jou iets opbiechten. Nadat je was weggegaan, heb ik met Melchior gezoend. Ik was verdrietig en hij troostte me. Het is bij die ene zoen bij gebleven. Ik had het je direct moeten vertellen. Ik heb geen excuus. Ik werd ermee gechanteerd en jij was bezig met het verwerken van de dood van je oom. Maar ik had het gewoon moeten vertellen en ik kan dit niet goedpraten. Sven… het spijt me. Het spijt me zo verschrikkelijk.” Een tijd lang staart Sven haar aan met een blik van totaal ongeloof. Dan wordt zijn gezicht strakker. “Ga weg,” zegt hij dan. “Sven?” vraagt Kim. “Ga alsjeblieft weg,” zegt Sven nadrukkelijker. Geen woede of walging in zijn stem. Alleen maar berusting. Met tranen in haar ogen knikt ze en verlaat de kamer. Albert begeleidt haar met een zorgelijk gezicht naar de deur. “Pas alsjeblieft goed op hem,” zegt Kim schor, terwijl ze vergeefs probeert om haar tranen in te houden. Albert knikt plechtig. Kim loopt naar buiten en stapt in haar auto. Ze rijd weg. Maar al snel zet ze de auto aan de kant. Alles is wazig. Maar niet omdat de ruiten beslagen zijn. Het is omdat ze een huilbui voelt aankomen die ze niet meer heeft gehad sinds oma Adelaide net was overleden. In het donker in haar auto, zonder dat iemand haar kan zien, geeft ze toe aan die huilbui.

Sven wacht totdat hij de voordeur dicht hoort gaan. Dan slaat hij de deur van de werkkamer hard dicht. Hij omklemt zijn stok en ramt hem door het glas van het raam. Vervolgens haalt hij uit naar een staande schemerlamp. Met zijn goede been trapt hij tegen een stoel. Vervolgens smijt hij zijn stok met een rauwe schreeuw door de kamer. Hij treft de boekenkast, waardoor diverse boeken van hun planken vallen. Zwaar hijgend staart hij de kamer rond. Zijn benen kunnen zijn gewicht ineens niet meer dragen. Hij zakt op de grond. Huilen doet hij niet vaak. Zijn vader vond het een zwakheid. In de afgelopen jaren is hij wel gaan durven huilen. Maar nog doet hij het niet vaak. Maar nu kan hij niet anders. Alles wat de laatste tijd mis ging in zijn familie… dat alles is zijn schuld. Hij heeft Kim zelf naar die smeerlap van een Melchior gedreven. Doordat hij haar heeft weggejaagd. Dat gedrag was al onvergeeflijk van hem. Maar nu weet hij zeker dat het nooit meer goed kan komen. Wat heeft hij Kim nog te bieden als ze zoveel beter kan krijgen? Hij had altijd al geweten dat hij haar niet verdient. En dit is het ultieme bewijs. Hij grijpt naar zijn hoofd en huilt zoals hij niet meer heeft gehuild sinds hij een kind was.

Volgende keer in Burning Ambition:
Het is weer back to business.

Verschenen op 26-11-2011, ten tijde van Episodes.