Sindie zit met een gespannen gezicht tegenover de directeur van de zender. “Je zult vast blij zijn om te horen dat Kim en haar baby in orde zijn,” zegt hij. Sindie knikt stilletjes. De directeur gaat verder. “Melchiors wond moest gehecht worden en hij heeft voor alle veiligheid een aantal injecties gekregen.” Hij kijkt haar streng aan. “Wat ik van jou wil weten, is waarom je jouw team onnodig in een gevaarlijke situatie hebt begeven.” “Er waren enige risico’s,” zegt Sindie protesterend. “Maar we zijn in overleg overeengekomen dat die risico’s acceptabel waren. We vertrouwden op de kennis en ervaring van Kim om het tot een goed einde te brengen. Wat er gebeurde was onverwacht. Maar iedereen was het ermee eens om dit te doen.” De directeur snuift sceptisch. Hij haalt een paar papieren tevoorschijn. “Ik heb van de notulen van die betreffende vergadering toch een andere indruk gekregen.” Sindie gaat ongemakkelijk verzitten. De directeur kijkt de notulen door. “Hier staat dat zowel Kim als Melchior bezwaar maakten tegen het idee om wilde zwijnen te filmen. Deels omdat ze gevaarlijk zijn en deels omdat in het archief ongebruikt beeldmateriaal aanwezig was, waardoor een voice over voldoende zou zijn geweest. Maar jij gaf de voorkeur aan vers beeldmateriaal met een reportage, zodat het door het publiek beter zou worden ontvangen.” “En Kim en Melchior gingen akkoord,” zegt Sindie. “Dat klopt,” zegt de directeur. “Maar zowel jouw geluidsman als cameraman bleven bezwaar maken. En niet voor het eerst. Ik heb nog meer notulen nagelezen. Sinds je terug bent gekomen, zijn je ideeën steeds aangenomen, met overeenstemming van Kim en Melchior, nadat ze eerst bezwaar hadden gemaakt. En je cameraploeg bleef bezwaar maken, ook nadat die voorstellen waren doorgevoerd.” “We hebben gekeken wat ons het beste leek voor het programma,” zegt Sindie. “Kim en Melchior staan nu gewoon meer open voor mijn ideeën.” “Helaas hebben die ideeën niet goed uitgepakt,” zegt de directeur. “We zijn ruim een kwart van de kijkcijfers kwijtgeraakt voor dit programma.” “Dat is tijdelijk,” zegt Sindie. “De nieuwe aanpak moet gewoon aanslaan.” “Dat zit er niet in, vrees ik,” zegt de directeur ernstig. “Hoe bedoelt u?” vraagt Sindie. “We kregen al diverse brieven binnen dat de onderwerpen niet interessant of informatief waren,” zegt de directeur. “Maar om dan ook zoveel geld te spenderen om op locatie te filmen voor een frivool onderwerp en daarmee de levens van onze werknemers te riskeren, dat is de directie in het verkeerde keelgat geschoten. Mede door de teruglopende kijkcijfers is besloten om het programma per direct van de buis te halen. Er stonden nog een handvol aflevering gepland. Die zullen worden opgevuld met herhalingen van eerdere programma’s.” “En… wat gebeurt er dan met het team?” vraagt Sindie, bang voor haar eigen positie. De directeur kijkt haar lang aan. “Het lijkt ons allemaal beter dat jullie in deze samenstelling niet meer samenwerken. We zullen kijken of er voor Kim en Melchior ander werk beschikbaar is. Wat jou betreft…” Sindie kijkt hem angstig aan. “Ik denk dat je te snel weer aan het werk bent gegaan,” zegt de directeur. “Iedereen waardeert dat je zo snel mogelijk weer aan het werk wilde. Maar misschien was dat niet in je eigen belang. Je wordt tijdelijk op non-actief gezet, totdat zeker is dat je weer aan de slag kunt.” Sindie wil protesteren, maar de directeur steekt zijn hand op. “En ik wil niet van jou horen dat dit zover is.”

“Sven,” jij hebt vroeger toch les gehad van professor Nigel Hardesky?” vraagt Thijs. Sven knikt. “Toen ik nog biologie studeerde was hij een gastdocent. Hij heeft me destijds geholpen om op de rangeropleiding te komen toen ik vanwege mijn dyslexie moest stoppen met biologie.” Thijs knikt begrijpend. “Ik lees hier net dat hij over een paar weken weer in Nederland is voor een paar gastcolleges. Misschien kunnen we hem om hulp vragen. Hij weet misschien wel een paar sponsors te noemen. En anders zou advies van een vooraanstaand bioloog ons zeker kunnen helpen bij de opzet van de documentaire.” Sven twijfelt. “Ik heb hem al jaren niet gezien. Bovendien sta ik al bij hem in het krijt. Als hij me niet had geholpen… dan was ik nooit ranger geworden. Ik kan niet nog meer van hem vragen.” Thijs zucht. “Sven,” zegt hij zacht, maar ferm. “Ik begrijp dat dit persoonlijk is voor je. Maar in dit geval moet ik je toch vragen of je dit wilt doen. Dit is een kans die we nooit meer zullen krijgen.” Sven zucht. “Oké. Maar bedenk wel dat we, als ik dit doe, we in zijn ogen misschien niet sterk overkomen.” “Dat zien we dan wel weer,” zegt Thijs. “Maar we kennen nog iemand anders die ook contact heeft gehad met professor Hardesky.” “Nigel! Natuurlijk!” zegt Sven. “Precies,” zegt Thijs. “Als we hem zeggen dat we op dezelfde opleiding hebben gezeten als Nigel Bendorff, dan zal hij misschien wel geneigd zijn om ons te helpen. Nigel heeft mij verteld dat zijn vader professor Hardesky heeft geassisteerd en dat hij naar hem is vernoemd. Ik denk dat we samen best kans maken.” “Het valt te proberen,” zegt Sven. “Goed,” zegt Thijs. Hij kijkt op zijn horloge. “Ik denk dat we er maar een einde aan breien voor vandaag.” “Goed,” zegt Sven. “Tot morgen dan.” “Tot morgen,” zegt Thijs.

“Ik kan het niet geloven,” zegt Kim terwijl ze bij Melchior thuis zitten. “Ik had het wel verwacht,” zegt Melchior hoofdschuddend. “Niet zo snel. Maar ik had het wel verwacht. Sindie heeft met haar ideeën het programma langzaam naar de knoppen geholpen. Maar dat gedoe met dat zwijn heeft het in één keer de nek om gedraaid.” “Dus… nu zijn we van Sindie af,” zegt Kim. Melchior knikt. “We zullen in ieder geval niet meer samenwerken.” Kim kijkt bedenkelijk. “Ik ga Sven vertellen wat er is gebeurd,” zegt ze dan ineens. “Wat?!” vraagt Melchior. “Waarom zou je dat doen? Sindie kan ons nu niets meer maken.” Kim schudt haar hoofd. “Doordat wij Sindie haar zin gaven, is het programma kapot gegaan. Dat is al heel erg. Maar daar hebben we voor gekozen. Maar ik wil niet langer voor Sven verzwijgen wat er is gebeurd.” Melchior kijkt haar wanhopig aan. “Kim… alsjeblieft, doe dit niet.” Kim zucht. “Het spijt me, Melchior. Maar ik kan dit niet meer. Ik beloof je dat ik het niet verder vertel.” “En als Sven dat wel doet?!” vraagt Melchior scherp. “Dan zijn onze reputaties naar de maan.” Kim kijkt hem fel aan. “Mijn reputatie kan me nu op dit moment niet zoveel schelen.” “Maar ik heb al de naam een casanova te zijn,” snauwt Melchior. “Na dat gedoe met Charlene kan ik dit er niet bij hebben, Kim.” “Dan had je me niet terug moeten zoenen,” snauwt Kim terug. “Ik weet dat ik jou zoende, maar jij hebt me ook niet afgeweerd. Terwijl je weet dat ik getrouwd ben.” “Dat weet ik!” snauwt Melchior. “Daarom wilde ik je ook voor het progra…” Hij houdt zijn mond als hij beseft wat hij eruit flapt. Maar het is al te laat. “Waarom wilde je mij voor het programma?” vraagt Kim dreigend. Melchior zucht en sluit zijn ogen. “Ik hoopte dat als ik met jou zou samenwerken, ik niet in de verleiding zou komen. Dat ik zou kunnen bewijzen dat ik niet met collega’s het bed induik en niet probeer om onbereikbare vrouwen te versieren.” Hij opent zijn ogen net op tijd om te zien hoe de hand van Kim op hem af komt, om hem een klinkende klets in zijn gezicht te geven. “Smeerlap!” sist Kim. “Je hebt me gewoon gebruikt voor je eigen carrière. Stik er dan ook maar in. Ik ga het aan Sven vertellen.” Ze loopt weg. “En je gezin dan?” roept Melchior haar na. “Moeten zij hier dan ook onder leiden?” Kim houdt halt. Ze draait zich om. “Waag het niet om over mijn gezin te beginnen. Jij geeft niets om anderen. Enkel om jezelf.” Ze draait zich weer om en loopt de deur uit. Met een harde klap trekt ze hem dicht.

Volgende keer in Burning Ambition:
Verzachting en verharding volgen elkaar op.

Verschenen op 19-11-2011, ten tijde van Episodes.