Kim reikt Carmen een mok met thee aan. “Weet je zeker dat je niet terug wilt naar het huis van Arnout?” vraagt ze. Carmen leunt achterover op de bank, terwijl ze een plaid over zich heen trekt. “Ik ben voor jou,” zegt ze. “Sven woont daar nu ook. Nadat hij jou zo in de steek heeft gelaten, kan ik niet met hem in een huis wonen.” Ze aarzelt even. “Bovendien wil ik niet dat hij erachter komt dat ik zwanger ben.” “Weet je zeker dat je het wilt houden?” vraagt Kim aarzelend. Carmen zucht. “Het komt niet echt op een goed moment. Maar ik ben altijd opgevoed met het idee dat abortus gelijk staat aan moord. Ik kan het daarom gewoon niet weg laten halen.” Ze kijkt naar de sceptische blik van Kim. “Ja,” zucht ze. “Ik ben ook opgevoed met de opvatting dat homoseksualiteit onnatuurlijk is. Maar ik kan en wil niet ontkennen wat ik ben. Maar abortus gaat mij te ver.” “Zelfs als…” “Zelfs al ben ik zwanger geworden doordat Alexander mij heeft verkracht,” zegt Carmen vastbesloten. Ze legt haar vrije hand tegen haar buik. “Dit kind kan er niets aan doen dat het is verwekt. Het is onschuldig. En ondanks dat ik weet hoe de vader was, verdient dit kind niet om daarvoor te worden gestraft zonder een kans te krijgen. En ik ga het die kans geven.” Kim zucht. Ze kijkt naar Noa die buiten tegen een bal aan het trappen is. “Je kunt het niet eeuwig geheim houden,” zegt ze. “Maar ik zal je erbij helpen waar ik kan.” Ze glimlacht. “In ieder geval ben ik blij met wat gezelschap hier in huis. Samen komen we hier wel doorheen.” Carmen glimlacht ook. Dan kijkt Kim op haar horloge. “Ik moet weg voor de opnames. We praten hier later wel over, oké?” “Oké,” zegt Carmen.

Thijs legt zijn telefoon neer. “We hebben een paar mensen die wellicht interesse hebben om opnames te maken in het dierenpark en op andere locaties voor onze demo.” “Goed nieuws,” zegt Sven. “Beter dan de zoveelste afwijzing op onze pogingen om sponsors te vinden.” Hij zucht en laat zijn hoofd op een hand rusten. “Ik had verwacht dat we nu al wat steun gevonden zouden hebben.” “Verwacht of gehoopt?” vraagt Thijs. Sven kijkt op. “Gehoopt,” zucht hij vermoeid. “We zijn al weken bezig. Maar afgezien van veel handen schudden op saaie recepties hebben we nog niets bereikt.” “Zo erg was dat nou ook weer niet,” zegt Thijs. “Ik heb ergere bijeenkomsten meegemaakt.” “Ik ook,” zucht Sven. “En ik vrees dat we nu naar dat soort gelegenheden moeten om sponsors te vinden.” Thijs legt een hand op zijn schouder. “Het is voor de goede zaak.” “Dat blijf ik ook voortdurend tegen mezelf zeggen,” antwoordt Sven.

Melchior trekt met moeite zijn laars los uit de modder. Grommend schraapt hij over een boommwortel. “Weer een leuk idee hoor,” zegt hij. “Er zit wel iets in,”zegt Kim voorzichtig. “Geloof je het zelf?” vraagt Melchior smalend. “Een reportage over delicatessen van de natuur en de dieren die er van nature van leven?” Kim trekt een gezicht. “Ik zou eerder een rapportage hebben gemaakt over dieren en dergelijke delicatessen als een leuk feitje hebben vermeld.” “Precies,” zegt Melchior. “Maar Sindie geeft de voorkeur aan lichtzinnige onderwerpen met de natuur als ondersteunend element. Daar gaat dit programma niet over. En dat is ook niet wat de kijkers willen zien. De kijkcijfers zijn alweer gedaald. Niet drastisch. En Sindie is ervan overtuigd dat het weer zal aantrekken. Maar ik deel dat optimisme niet.” “Ik eerlijk gezegd ook niet,” zegt Kim. “Haar plannen zijn niet doordacht.” “En daarom vind ik nog steeds dat jij niet mee moet bij deze reportage,” zegt Melchior. “In jouw toestand…” Begin daar nu niet weer over,” zegt Kim. “Als we voorzichtig zijn, dan komt het goed. Bovendien weet ik het beste waar we op moeten letten.” “Dat is waar,” zucht Melchior. “Maar toch bevalt het me niets.” “We moeten een sterk front vormen,” zegt Kim. “Anders kunnen we het wel vergeten.” De cameraman en geluidsman komen aanlopen. “Oké,” zegt Kim. “Wanneer we het bos binnen gaan, moeten we zo onopvallend mogelijk zijn. Doe niets om aandacht te trekken. Maak geen harde geluiden en blijf zo veel mogelijk uit het zicht. Dan hebben we de beste kans. Begrepen?” Het team knikt. Dan gaan ze in stilte op weg.

Melchior kijkt vanuit zijn schuilplaats naar de wilde zwijnen die rond wroeten in de grond, op zoek naar voedsel. Hij richt zijn blik op de camera. “Wilde zwijnen zijn verzot op truffels,” zegt hij op zachte toon in de camera. “Met hun gevoelige snuit sporen ze die op en graven ze uit.” “Soms worden ze ook door mensen gebruikt om truffels op te sporen,” valt Kim hem bij. “Ze…” Ze wordt onderbroken door een krakend geluid. Een tak van een zieke boom valt op de grond. De tak mist hen. Maar iedereen staat verschrikt op. De wilde zwijnen beginnen verschrikt te krijsen en te snuiven. Het grootste exemplaar stormt grommend op Kim af. Ze staat als aan de grond genageld. Maar Melchior springt op haar af. Hij duwt Kim weg, maar kan niet voorkomen dat het aanstormende zwijn hem omver werpt. Hij voelt hoe een van de slagtanden in zijn been snijdt. Kim, die wonder boven wonder is blijven staan, trekt hem omhoog. Ze maken dat ze wegkomen. Het zwijn volgt hen nog even, maar staakt dan de achtervolging.

Terug gekomen bij de auto staat iedereen vermoeid en geschrokken uit te hijgen.”Gaat het wel?” vraagt Melchior bezorgd. “Het gaat wel,” hijgt Kim. “Maar ik ben minder goed in vorm dan ik ooit was.” Dan wijst ze op het been van Melchior. “Je moet meteen naar het ziekenhuis.” Melchior kijkt naar zijn been. In zijn broek zit een flinke scheur en er stroomt bloed uit een lelijk uitziende wond. “Oké,” zegt hij, verrast dat hij nu pas merkt hoeveel pijn het werkelijk doet. “Maar jij moet je ook laten controleren, voor het geval er iets met de baby is.” Kim slikt. “Oké,” zegt ze.

Volgende keer in Burning Ambition:
Nieuwe ontwikkelingen veranderen alles weer.

Verschenen op 12-11-2011, ten tijde van Episodes.