Albert schenkt koffie in en verlaat vervolgens de salon. “Ik had niet verwacht dat je snel naar Nederland terug zou zijn gekomen,” zegt Sven. Thijs zucht. “Het reservaat in China draaide goed en ik wilde iets nieuws gaan doen,” zegt hij uiteindelijk. “Ik wilde meer tijd met Julia doorbrengen. We hebben een tijd samen met een groep gereisd… totdat die groep uit elkaar viel.” “En jij en Julia?” vraagt Sven. Thijs schudt zijn hoofd. “We zijn uit elkaar,” zegt hij droef. “Julia is zelfs getrouwd geweest met een ander.” Sven kijkt hem verbijsterd aan. “Hoe is dat in vredesnaam mogelijk? Toen jullie op onze bruiloft onze getuigen waren leken jullie voor elkaar voorbestemd.” Thijs schudt zijn hoofd. “Ik wil er nu nog niet over praten,” zegt hij. “Maar Julia en ik spreken niet met elkaar. Ik zie haar nog wel eens als ik Saar ga opzoeken… ons dochtertje.” Nu kijkt Sven alsof hij water ziet branden. “En dan laat je haar zomaar gaan?” vraagt hij plompverloren. Thijs kijkt hem scherp aan. “Dat kan ik ook aan jou vragen. Jij woont zo te zien ook niet samen met je vrouw, die nota bene zwanger is van jullie tweede kind.” In de ogen van Sven laait een vuur op. Maar even snel als het verscheen, verdwijnt het weer. Hij zucht. “Ik heb er een zooitje van gemaakt,” erkent hij. “Ik ook,” mompelt Thijs. Beiden staren stil voor zich uit.

De deur van de vergaderzaal vliegt open. De cameraman en geluidsman lopen boos naar buiten. Kim en Melchior lopen snel achter hen aan. “Wacht nou even,” zegt Kim. “Waarom?” vraagt de geluidsman. “De hele vergadering hebben jullie de voorstellen van Sindie gesteund. Voorstellen waar jullie altijd op tegen waren. Net als wij trouwens. En nu moeten we ineens toch al die dingen gaan doen die we niet willen?” Melchior gebaart dat hij wat zachter moet praten. Sindie komt voorbij lopen en kijkt erg voldaan. “Sindie heeft gewoon een andere visie,” zegt Melchior tactvol. “Maar zij heeft meer ervaring met televisie dan Kim of ik. Ik denk toch dat we haar serieus moeten nemen.” De cameraman schudt zijn hoofd. “Ik was blij om eindelijk eens een leuk educatief programma te maken,” zegt hij. “En nu wordt dit programma gereduceerd tot een amusementsprogramma. Daar heb ik niet voor getekend. Ik vertrouwde erop dat jullie Sindie in toom konden houden. Ik heb haar nooit zien zitten als redactrice. Het management heeft haar hoog zitten. Maar ze is onmogelijk als leidinggevende.” “Voorzichtig!” sust Kim. “Dat soort praatjes kunnen je problemen geven.” De cameraman kijkt haar fel aan. “Voor het geval je het nog niet wist: We zitten al in de problemen.” Vervolgens draait hij zich om en loopt weg. De geluidsman volgt zijn voorbeeld. Kim en Melchior kijken hen na. “Dit gaat verkeerd,” zegt Kim. “Ik ben er ook bang voor,” zegt Melchior. “Maar we kunnen niets doen. Niets dat niet nog meer ellende veroorzaakt.” Kim schudt haar hoofd. Ergens heeft Melchior gelijk. Door de chantage van Sindie kunnen ze geen kant op. Maar aan de andere kant wil ze niet geloven dat het zo moet eindigen.

“Maar… wat zijn je plannen nu?” vraagt Sven voorzichtig om de pijnlijke stilte te doorbreken. “Ik ben van plan om een documentaireserie te maken over natuurprojecten, om zo meer aandacht te geven aan natuurbehoud.” “Klinkt goed,” zegt Sven. “Heb je al onderwerpen?” “Het reservaat in China om te beginnen,” zegt Thijs. “En er zijn verschillende andere projecten die eventueel mee willen werken. En dan is er natuurlijk de dierentuin. Die heeft al hulp beloofd… als ik het van de grond krijg.” “Waarom zou dat niet lukken?” vraagt Sven. “Ik heb het geld en de mensen niet om het te realiseren,” zucht Thijs. “Ik heb sponsors nodig om het project te financieren. En die zijn niet te vinden. Ik heb zelfs bij Kim al geprobeerd of haar tv-station interesse had. Maar die hebben het ook afgewezen. Ik kreeg als tip me om een demo te maken. Maar ook dat kan ik niet zo makkelijk voor elkaar krijgen.” Sven kijkt hem lang aan. “Wat heb je nodig om dit uit de grond te stampen?” vraagt hij dan. “Geld om de boel op te starten, mensen met de juiste kennis en ervaring, faciliteiten en creatieve input,” somt Thijs op. Sven knikt. “Ik heb onlangs geld geërfd van mijn oom,” zegt hij. De helft is van Nathalie, dus daar kan ik niet aankomen. En een deel zit in aandelen. Maar ik zou je kunnen helpen met wat startkapitaal.” “Nee, dat kan ik niet van je vragen,” zegt Thijs. Hoewel hij stiekem weer wat hoop krijgt. “Ik kan het project niet volledig financieren,” zegt Sven. “Maar misschien kan ik je wel helpen om meer geld bij elkaar te krijgen?” “Hoe dan?” vraagt Thijs verbaasd. Sven trekt een gezicht. “Mijn oom had veel contacten. Hij heeft mij ook bij hen geïntroduceerd. We zullen heel discreet te werk moeten gaan. Maar als we met een goed plan komen, dan kunnen we misschien daar sponsors voor je vinden.” Thijs aarzelt. “Ik heb lang geprobeerd om van dat soort mensen sponsoring te krijgen. En ik weet dat jij dat wereldje haat. Weet je zeker dat je zoiets wilt doen?” Sven kijkt zuur. “Ik ben nu de oudste van de familie. Technisch gesproken sta ik dus aan het hoofd van de familie. Ik heb hoe dan ook bepaalde plichten te vervullen. Dan kan ik maar beter proberen om met die contacten iets te doen waar ik achter sta.” Thijs glimlacht. Maar dan krijgt hij een idee. “Sven… Wat je wilt doen is een gunst die ik je nooit terug zal kunnen betalen. Zou… zou je mijn partner willen worden in dit project.” “Ik?” vraagt Sven. “Ik zou eerder denken dat Kim of Lucas dat beter zou kunnen.” Thijs schudt zijn hoofd. “Wij hebben al eerder samen gewerkt. Dat heeft altijd goed uitgepakt. Lucas is mijn oudste vriend. En Kim heeft ons nooit in de steek gelaten. Maar op zakelijk en creatief gebied is er niemand die ik meer vertrouw dan jij.” “Nou overdrijf je,” zegt Sven. “Ik meen het,” zegt Thijs. “We zouden ooit samen gaan werken aan natuurprojecten in het buitenland. Dat is er helaas niet van gekomen. Maar zonder de plannen die we toen hadden gemaakt zou ik nu niet zover gekomen zijn met het project in China. En ik weet dat je qua presentaties over dieren de beste van de klas was. En je hebt verstand van muziek. Dat hoort ook bij een documentaire. Om eerlijk te zijn… ik heb je nodig, Sven. Daarom… wil je mijn partner worden in dit project?” Sven denkt even na. Maar dan glimlacht hij. “Goed. Ik doe het.” “Geweldig!” zegt Thijs. Beiden staan op en schudden elkaar stevig de hand.

Volgende keer in Burning Ambition:
Wat je doet kan tegen je worden gebruikt.

Verschenen op 29-10-2011, ten tijde van Episodes.