De auto stopt voor een gebouw in een mooie natuurrijke omgeving. Nathalie kijkt angstig uit het raampje. “Moet dit echt?” vraagt ze. “Het is helemaal aan jou,” zegt Sven. Hij kijkt even opzij naar Albert. Hij hoopt dat Albert zijn plan voor een confrontatie niet doorzet. Maar die hoop wordt direct de grond in geboord. “Uw oom heeft mij als executeur aangesteld betreffende de erfenis,” zegt hij tegen Nathalie. “U kunt ervoor kiezen om die nu op te nemen. Dan kunt u die gebruiken op iedere manier die u maar wilt… Inclusief drank.” Nathalie lijkt ineen te duiken. Albert gaat onverstoord verder. “Maar als besluit om af te kicken, dan zal ik uw erfenis voor u beheren totdat u beter bent.” Nathalie kijkt Albert bang aan. Dan verandert haar blik van bang in vastbesloten. “Albert, houdt die erfenis voor mij vast,” zegt ze nadrukkelijk. “Ik heb hem nog niet verdiend. Ik wil hier niet uit voordat ik zeker weet dat ik het aankan.” Albert knikt en glimlacht. “Het ligt op u te wachten.” Nathalie grijpt de klink van het portier. “Dan ga ik maar,” zegt ze. Sven stapt ook uit. “Succes,” zegt hij. Ze omhelzen elkaar. Dan pakt Nathalie haar tas op en loopt naar binnen. Sven stapt weer in. De auto rijdt weg. “Dat was een riskante zet, om haar te vertellen van die erfenis,” zegt hij tegen Albert. Albert kijkt hem aan. “Het was mijn plicht als executeur. Als ze vastbesloten was geweest, dan had ik haar nooit tegen kunnen houden om de erfenis aan te nemen. Dit was de beste test om te zien of ze er klaar voor was om iets beters te kiezen. Uw oom zou niet anders gewild hebben.” Sven zucht. Maar hij kan niets inbrengen tegen de logica van Albert. Hij kan alleen maar hopen dat Nathalie het volhoudt.

Kim staart afwezig naar het papier voor haar. “Hé, ben je er wel een beetje bij?” vraagt Melchior. “Kim schudt haar hoofd. Ze moet steeds aan Carmen denken, die zwanger is van Alexander. En nu moet ze proberen zich te focussen op ideeën van Sindie waar ze het eigenlijk niet mee eens is? Weinig kans. “Ik weet dat Sindie een andere visie heeft dan wij,” zegt Melchior. “Maar laten we het een kans geven.” Kim zucht. “We weten allebei dat…” ze wordt onderbroken door de telefoon. Ze neemt op. “Kim de Beurre,” zegt ze. “Mevrouw de Beurre,” zegt de portier. “Er staat hier een jonge man die u dringend wil spreken.” “Wie is het?” vraagt Kim, niet echt geïnteresseerd in bezoek. “Ene Thijs Berenger. Hij…” “Ik kom eraan,” zegt Kim. Ze legt de hoorn op de haak en loopt snel het kantoor uit, naar de ingang. Daar aangekomen staat Thijs op haar te wachten, met een aktetas. Zodra hij haar ziet, zet hij de tas neer en omhelst haar stevig. “Voorzichtig,” zegt Kim. “Ik ben zwanger.” “O!” zegt Thijs verschrikt. Hij laat Kim snel los en bekijkt haar eens goed. “Nu je het zegt,” geeft hij toe. “Hoe ver al?” “Ruim vijf maanden.” “Gefeliciteerd. Hoe is Sven eronder?” “Eh… kunnen we dat later bespreken?” vraagt Kim. “Oké,” zegt Thijs verward. “Maar hoe gaat het met jou en Julia?” vraagt Kim. “We hebben zo lang niets meer gehoord.” Het gezicht van Thijs betrekt. “Kunnen we dat ook voor een later moment bewaren?” “Oké,” zegt Kim ongemakkelijk. Er volgt een korte stilte. “Ik neem aan dat je hier voor zaken komt?” “Dat klopt,” zegt Thijs. “Ik heb een nieuw project in gedachten. Maar daar heb ik hulp bij nodig. En ik had een tip gekregen dat jij me daarbij zou kunnen helpen.” “Van wie kwam die tip?” vraagt Kim. “Van Lucas,” legt Thijs uit. “Hij vertelde me dat je nu een natuurprogramma maakt.” “Dat klopt,” zegt Kim. “Maar hoe kan een natuurprogramma jou helpen? Heb je reclame nodig voor je project?” Thijs schudt zijn hoofd. “Kunnen we ergens ongestoord praten? Dan zal ik je alles uitleggen.” “Loop maar mee,” zegt Kim.

Melchior neemt een slok van zijn koffie en kijkt Thijs aan. “Dus als ik het goed begrijp wil je een documentaireserie maken over natuurprojecten?” Thijs knikt. “Er zijn veel projecten die gewoon te weinig geld of aandacht krijgen. Met deze documentaire wil ik meer bewustheid geven aan het belang van natuurbehoud. Geen natuurfilms, maar juist het verhaal over het werk achter de schermen. De mensen die het werk doen om wat we nog hebben te beschermen.” “Het klinkt interessant,” geeft Melchior toe. “Maar wat wil je van ons?” Thijs zucht. “Ik zoek een tv station dat dit project samen met mij wil doen. Ik heb veel moeite gedaan om geld en mensen bij elkaar te krijgen. Maar het werkt gewoon niet. Mensen vinden het een leuk idee. Maar ze durven niet te investeren. Met een tv-zender achter me, dan sta ik een stuk sterker.” “Daar heb je gelijk in,” zegt Melchior. “Helaas kan ik dat niet voor je beslissen. Ik moet dit aan Sindie, mijn redactrice, voorleggen. Zij moet het dan met de directie bespreken.” Hij wisselt een blik van verstandhouding uit met Kim. Gezien de chantage kunnen ze Sindie hier onmogelijk buiten houden. Maar ze weten ook wat Sindie ongetwijfeld zal gaan zeggen.

“Nee,” zegt Sindie resoluut. “Dit project is veel te duur en veel te riskant. Als ik dit voorstel, dan verklaren ze me voor gek, omdat ik het zelfs maar heb overwogen.” Kim zucht. Ze had niet anders verwacht. Maar Thijs is haar vriend. Ze kan dit niet zomaar laten gebeuren. “Thijs verdient onze hulp. Als wij hem steunen, dan is zijn kans van slagen…” “Nog steeds niet groot genoeg om zoveel geldmiddelen te riskeren,” onderbreekt Sindie haar. “We kunnen het in ieder geval onder de loep nemen,” zegt Melchior. “We kunnen de risico’s vast wel inperken.” “Nog beter, laten we helemaal geen risico’s nemen,” zegt Sindie. “We zijn een tv-zender. Wij maken amusement, geen educatie.” “Ons programma is ook educatie,” zegt Kim. “Maar dan met een amusementsfactor.” “Dat is jouw mening,” zegt Sindie. “Maar het gaat in de eerste plaats om amusement. En dat lijken jullie niet te begrijpen.” “Ik begrijp het heel goed,” zegt Melchior. “Dit is het verschil tussen onze visies. Jij ziet tv als puur vermaak. Vertel eens, vind je het daarom een slecht idee? Of is er soms iets anders?” “Wat zou er anders moeten zijn?” vraagt Sindie geïrriteerd. “Misschien keur je dit idee gewoon af omdat het door ons bij jou is gebracht. Je had het vast liever zelf op de markt gebracht.” Sindie’s bleke huid wordt duidelijk rood. “Als ik jullie was, dan zou ik maar oppassen,” zegt ze dreigend. “Ik zei al dat ik geen tegenspraak wil. Dus ook geen wilde ideetjes of projecten achter mijn rug om. Begrepen?” Kim en Melchior kijken haar giftig aan. Maar dan knikken ze.

“Het spijt me, Thijs,” zegt Kim. “Maar Sindie wil er niet aan. Zonder haar aanbeveling zal de zender je idee niet eens overwegen.” Thijs zucht. “Dan houdt het op. Jij was mijn laatste kans.” “Misschien niet,” zegt Melchior. “Kun je niet zelf iets opzetten? Een demo of zo? Daarmee kun je de aard van je programma kunt laten zien. Dan kun je dat als visitekaartje gebruiken.” “Klinkt goed,” zegt Thijs. “Het valt te proberen.” Hij schudt Kim en Melchior de hand. “In ieder geval bedankt voor jullie hulp.” “Het spijt me dat we niet meer konden doen,” zegt Kim. “Is al goed,” zegt Thijs. “We houden contact. Oké?” “Oké,” zegt Kim.

Thijs loopt het studiocomplex uit. Met deze afwijzing lijkt zijn project van de baan. Maar die tip van Melchior kan werken. Maar hij heeft nog geen idee hoe hij dat moet realiseren.

Volgende keer in Burning Ambition:
Er moet het nodige worden besloten.

Verschenen op 22-10-2011, ten tijde van Episodes.