Ramon el Tiburón loopt de gang door en blijft voor de deur van het kantoor van meneer Bouscher staan. Hij klopt aan. “Binnen,” klinkt het aan de andere kant van de deur. Ramon gaat naar binnen. “Ah, Ramon,” zegt meneer Bouscher, terwijl hij opkijkt van de vele papieren die zijn bureau bedekken. “Wat voor nieuws heb je voor me?” Ramon schudt zijn hoofd. “Niet zo best vrees ik. Door dat incident met Nathalie Vogelaar heeft John Drageen zich teruggetrokken als sponsor. Bovendien hebben verschillende andere investeerders zijn voorbeeld gevolgd. Meneer Bouscher slaat met zijn vuist op het bureau. “Dat idiote wicht! Ik heb haar direct ontslagen. Waarom nemen ze mij dit dan kwalijk? Ik heb ze nooit teleurgesteld.” “Ik vrees dat dit niet zakelijk is, maar persoonlijk,” zegt Ramon. “Waar slaat dat op?” vraagt meneer Bouscher verontwaardigd. “Ik heb wat discreet onderzoek gedaan naar dit incident, zoals u had opgedragen, en het blijkt dat John Drageen blijkbaar eerder seksuele omgang heeft gehad met Nathalie en haar probeerde te strikken. Ze heeft hem tijdens dat feest publiekelijk afgewezen.” “En daarom wil hij zich openlijk distantiëren van haar en alles waar zij bij betrokken was?” concludeert meneer Bouscher. Ramon knikt. “Daar komt het wel op neer. En door zijn openlijke afwijzing van u, hebben de andere investeerder blijkbaar besloten zich ook van u te distantiëren. Ze vrezen nu ook voor hun reputatie door met u om te gaan. Vanwege dit schandaal.” Meneer Bouscher gromt. “Hoe hebben ze elkaar in vredesnaam eerder ontmoet?” Ramon kijkt even ongemakkelijk. “Blijkbaar toen ze uitging met uw dochter.” Meneer Bouscher loopt paars aan van woede. “Anatevka?” buldert hij. Met een krachtige zwaai van zijn arm veegt hij alle papieren van het bureau. Dan slaat hij met twee vlakke handen op het bureaublad. In die houding blijft hij even staan om diep adem te halen. Wanneer hij weer opkijkt, begint de paarse kleur alweer weg te trekken uit zijn gezicht. Vervolgens druk hij op het knopje dat hem direct in verbinding stelt met zijn secretaresse. “Laat mijn dochter zo snel mogelijk naar mijn kantoor komen.” Nog voordat zijn secretaresse kan reageren, verbreekt hij de verbinding. “Dit bespreek ik later wel met haar,” zegt hij dreigend. “Maar nu eerst de financiële situatie. Hoe staan we ervoor nu diverse investeerders zich hebben teruggetrokken?” Ramon zucht. “Ik wou dat ik beter nieuws had. Leningen die we nodig hadden zijn nu niet verstrekt. En de schuld bij de bank is zo hoog opgelopen dat we er geen geld meer bij krijgen. Als er niet heel snel verandering komt, dan is een faillissement onafwendbaar.” “En onze reserves dan?” vraagt meneer Bouscher. Ramon toont hem een uitdraai van de meest recente saldi. “Zoals u ziet zijn onze uitgaven voor de show gestegen in de hoop hem ook in het buitenland te kunnen verkopen. Die kosten breken ons nu op.” Meneer Bouscher vloekt krachtig. “En daar kunnen we niets tegen doen?” Ramon schudt zijn hoofd. “Tenzij we direct een nieuwe investeerder krijgen, is faillissement binnen een week een feit.” Meneer Bouscher zakt verslagen in zijn stoel. Hij slaat een hand voor zijn ogen. “Laat me met rust,” zegt hij vlak. “Kijk of je iets kunt regelen om dit nog te redden. Maar tref ook de nodige voorbereidingen voor dat faillissement. Als we er niet onderuit komen…” “Begrepen, meneer,” zegt Ramon. Hij loopt snel het kantoor uit. In de gang komt hij Anatevka tegen. Doelbewust kijkt hij haar niet aan. Wat daar de komende minuten gaat afspelen is haar zaak.

Anatevka loopt onaangekondigd het kantoor van haar vader binnen. Die leunt met zijn hoofd op zijn handen. Anatevka schraapt haar keel. Haar vader kijkt verschrikt op. Maar zodra hij haar ziet, verandert zijn blik direct in een van pure woede. “Waar zit jij met je hersens?!” buldert hij. “Hoe haal je het in je hoofd om uit te gaan met die danseres? Heb ik je dan helemaal niets geleerd?” “Vader… wat bedoelt u?” vraagt Anatevka bedeesd. “Over het feit dat je Nathalie Vogelaar hebt meegenomen bij het uitgaan. Ze heeft blijkbaar het bed gedeeld met een potentiële investeerder die ze vervolgens heeft afgewezen. En als dank heeft die investeerder mijn andere investeerders overgehaald zich terug te trekken. Dit bedrijf gaat failliet doordat jij niet goed hebt nagedacht over je daden. Zo heb ik je niet opgevoed.” Anatevka, die tranen in haar ogen heeft gekregen, kijkt nu woedend. “Mij opgevoed?” zegt ze kwaad. “U hebt mij nooit gewild. Ik ben enkel en alleen verwekt omdat u een mergbeendonor nodig had voor Natascha toen ze leukemie bleek te hebben. Zij was uw oogappel. U hebt mij mijn hele leven links laten liggen. Totdat ze voor een jongen koos die u niet goedkeurde. Zij ging er daarom vandoor. En toen pas ging u zich met mij bemoeien. Uw oudste dochter had u teleurgesteld, dus nu mocht uw jongste het proberen. Als u werkelijk iets om mij had gegeven, dan had u al veel eerder aandacht aan mij moeten geven.” Haar vader kijkt haar verstomd aan. “Daar hebt u niets op te zeggen. Of wel?” gaat ze door. “Ik had gewoon het voorbeeld van Natascha moeten volgen. Maar ik dacht dat u misschien alsnog van me zou gaan houden. Maar ik had beter moeten weten.” Ze draait zich om en loopt naar de deur. Ze kijkt nog even om. Haar vader zit met een gebroken gezicht in zijn stoel. “Ik ga hier weg,” zegt ze. “Ik heb hier niets.”

Anatevka loopt het kantoor van haar vader uit. Ze loopt snel naar haar kamer. Daar aangekomen treft ze Ramon aan op haar bed. “En?” vraagt hij terwijl hij overeind komt. Ze veegt de tranen, die deels gemeend waren, uit haar ogen. “Precies zoals verwacht. Hij wist zich geen raad met wat ik hem te zeggen had en hij gaat er van uit dat hij failliet gaat.” “Dat gebeurt ook,” zegt Ramon. “Het geld dat ik heb weggesluisd staat in de boeken als zakelijke transacties. Hoe goed je vader ook is in onderhandelen, wat betreft financiën is hij geen knip voor zijn neus waard.” Anatevka werpt zich in zijn armen. “Alles is perfect verlopen. Door mijn gemanipuleer van Nathalie hebben de investeerders zich teruggetrokken en door jouw geknoei met de boeken hebben wij nu genoeg geld om samen weg te gaan.” Ze zoenen elkaar. Anatevka geniet van het moment. Eindelijk is haar wraak bijna volbracht. Eindelijk heeft ze haar vader laten boeten voor de reden waarom ze op de wereld is gezet. En door Nathalie bij haar wraak te gebruiken, heeft ze zich in zekere zin op Natascha gewroken vanwege het feit zij er zomaar vandoor ging door zich tegen haar vader te keren, iets dat Nathalie ook heeft gedaan. Nu krijgt ze eindelijk een eigen leven met geld en een gelijkgestemd iemand om dat leventje mee te leiden. Want dat Ramon ook geen fan van Nathalie is, dat weet ze maar al te goed. Arm kind, denkt ze smalend. Ze heeft geen idee wat ze zichzelf op de hals heeft gehaald door mijn ‘vriendin’ te worden.

Nathalie is zich vaag bewust van gerinkel op de achtergrond. Maar wat het is, of waar het vandaan komt, weet ze niet. Uiteindelijk houdt het rinkelen op. Ze kijkt slaperig opzij en ziet de fles wodka, waarvan de inhoud deels op de grond is gestroomd. Onduidelijk mopperend brengt ze de fles naar haar mond.

Volgende keer in Burning Ambition:
Schokkende ontdekkingen en bekentenissen luiden het begin in van grote veranderingen.

Verschenen op 08-10-2011, ten tijde van Episodes.