Wat er gebeurde in Seizoen 5:
Sven is ontvoert door zijn broer Alexander. Door toedoen van Sindie wordt hij gered. Maar door verwondingen die hij heeft opgelopen aan zijn been, moet hij waarschijnlijk voor de rest van zijn leven met een stok lopen. Hierdoor kan hij niet meer als dierenverzorger werken. Kim ontdekt dat ze in verwachting is van haar tweede kind. Maar haar relatie met Sven verslechtert en het mondt uit in een ruzie waarna Sven het huis verlaat. Kim is er kapot van. Wanneer Melchior haar probeert te troosten, zoenen ze. Precies op dat moment worden ze betrapt door Sindie, die net weer aan het werk wil gaan, na een lange afwezigheid omdat de daden van Alexander haar enorm hebben gekweld. Ze wil zich op haar werk richten. Arnout is ziek, maar verzwijgt dit voor zijn familie. Maar wanneer hij ruzie krijgt met Sven over hoe hij Kim behandelt, krijgt hij een aanval en zakt bewusteloos in elkaar. Nathalie wordt steeds meer beïnvloedt door Anatevka in haar uitgaansgedrag. Wanneer ze met een onbekende man het bed deelt, blijkt hij later een belangrijke investeerder te zijn voor de show waar ze in meedoet. Hij doet haar de belofte te zullen investeren als zij zijn minnares wil worden. Nathalie weigert hardhandig door hem champagne in zijn gezicht te gooien en hem te slaan. Anatevka blijkt dit in het geheim te hebben gepland als onderdeel van een wraakplan. Alexander ontsnapt uit de inrichting en ontvoert Carmen. Nadat hij haar heeft verdoofd en verkracht, vertelt hij haar dat hij dit doet om zijn familie pijn te doen. Carmen neemt wraak door de auto waar ze zich in bevinden te laten crashen, in de hoop dat ze allebei zullen sterven.

Kim duwt Melchior van zich af. Ze kijkt Sindie wanhopig aan. “Dit is…” “Niet wat het lijkt?” onderbreekt Sindie haar. “Sorry hoor. Maar daar trap ik echt niet in.” Ze kijkt Kim doordingend aan. “Dat had ik van jou niet verwacht. Een getrouwde vrouw. En, zo heb ik gehoord, in verwachting van je tweede kind. Nog mijn gelukwensen.” Kim voelt dat ze rood wordt van schaamte. Ze kijkt opzij naar Melchior. Op zijn gezicht ziet ze dezelfde schaamte. “Dit had niets te betekenen,” zegt hij. “Dan vinden jullie het vast niet erg dat ik dit aan Sven vertel?” zegt Sindie. “Als het niets te betekenen heeft, dan zal hij het vast wel begrijpen.” “Nee!” zegt Kim snel. “Dit mag hij niet weten,” Sindie kijkt haar vriendelijk aan. “Als het zo belangrijk voor je is, dan wil ik hier best over zwijgen. Maar daar hangt een prijskaartje aan.” Kim zucht. “Wat wil je van me?” Sindie krijgt een harde blik. “Tot nu toe heb ik jullie veel vrijheid gegeven in hoe het programma wordt gemaakt. Maar vaak ben ik het niet eens met jullie werkwijze. Vanaf nu wil ik meer invloed en geen tegenwerking van jullie.” “Maar…” begint Kim. Maar de blik van Sindie laat haar inzien dat ze geen keus heeft. “Goed dan,” zegt ze zachtjes. “Mooi,” zegt Sindie. Ze kijkt Melchior aan. “Loop even mee,” zegt ze. Vervolgens loopt ze het kantoor uit. Melchior volgt haar. Kim blijft alleen achter. Ze begraaft haar gezicht in haar handen en barst in tranen uit. “O Sven, wat heb ik gedaan?”

Melchior loopt achter Sindie door de verlaten gang. “Wat je doet kan niet!” zegt hij fel. Sindie draait zich om en kijkt hem aan. “O nee?” vraagt ze ongelovig. “Onze werkmethodiek heeft het programma juist geholpen,” zegt Melchior. “Onze meningen verschillen van die van jou. Maaar Kim heeft juist…” “Niet te geloven dat je nu zo’n fan bent van Kim,” zegt Sindie met een klein glimlachje op haar gezicht. “Eerst wilde je haar juist weg hebben omdat ze zo populair werd. Ben je toch weer gevallen voor een vrouw die je niet mag hebben? Dat heeft je carrière al eerder bijna genekt toen je het met die Charlene aanlegde. Niemand wilde je nog hebben, totdat ik je een kans gaf. Mijn stilzwijgen kan je carrière opnieuw redden. Wil je dat dit bekend wordt?” “Dat durf je toch niet,” zegt Melchior uitdagend. “O nee?” zegt Sindie op messcherpe toon. “Je reputatie is inmiddels een stuk beter geworden. Maar tweemaal een affaire met een collega? Dat kost je je kop.” “Dan rolt jouw kop ook,” zegt Melchior. “Wij wilden samen Kim wegwerken. Als jij mij kapot maakt, dan sleur ik je mee.” Sindie maakt een teleurgesteld klakkend geluid met haar tong. “Je stelt me teleur. Je hebt geen enkel bewijs. Het is dus het woord van een cassanova die niet van zijn collega’s kan afblijven tegen dat van een Hoofdredactrice die geen smetje op haar staat van dienst heeft. Zeg nou zelf, wie zullen ze geloven? En dan nog, zelfs als ze je geloven, dan kom je alleen maar nog meer onbetrouwbaar over. Dan zal zelfs die lieve Kim je uikotsen.” Melchior laat zuchtend zijn hoofd zakken. Zijn onbeheersbare drang om vrouwen te veroveren die hij eigenlijk niet moet versieren, heeft hem weer in de problemen gebracht. Na die affaire met Charlene Schrijvers had hij gezworen om zijn impulsen te onderdrukken. Maar naarmate de samenwerking vorderde, werd Kim steeds onweerstaanbaarder. Hij vreesde er al voor. En nu zit hij weer klem. “Ik neem aan dat je ook van mij geen tegenspraak wilt in je beleid?” zegt hij. “Je bent toch slimmer dan je eruit ziet,” zegt Sindie op voldane toon.

Nathalie kijkt met pervers genoegen toe hoe John Drageen de champagne uit zijn ogen veegt. “Ik zal nooit jouw liefje worden,” zegt ze. John kijkt haar woedend aan. “Hier krijg je spijt van,” zegt hij. “Dat zal ze zeker,” zegt meneer Bouscher op dreigende toon. “Nathalie, hoe durf je zoiets te doen? Dit gedrag kan ik niet tolereren. Je bent ontslagen! Je understudy neemt jouw rol in de show over. Morgen wil ik dat je je spullen ophaalt. Daarna wil ik niets meer van je horen. En denk maar niet dat je na dit gedrag nog snel een andere baan zult vinden.” Nathalie staart hem ongelovig aan. “U weet niet eens wat er is gebeurd,” zegt ze kwaad. “Hij…” “Dat interesseert me niet!” snauwt meneer Bouscher. “Jij hebt je niet gedragen. Dit is je verdiende straf. En nu uit mijn ogen!” Hij draait zich om. Nathalie staart een paar seconden naar zijn rug. Dan smijt ze haar champagneglas op de grond, dat in kleine scherfjes uiteen spat. “Ik haal nu alles wel weg,” zegt ze. “Ik wil niets meer met dit wereldje te maken hebben.” Ze beent weg, terwijl iedereen haar afkeurend nakijkt. Meneer Bouscher probeert ondertussen de woedende John Drageen te kalmeren. De enige die lacht is Anatevka, al moet ze haar glimlach achter haar hand verbergen. Dat was stap één, denkt ze.

Sven hoort de sirene van de ambulance. “Het komt nu goed,” zegt hij wanhopig tegen zijn bewusteloze oom. “Het komt goed! Hoort u me?” Even later komen er twee ziekenbroeders met een brancard binnen. Sven gaat opzij zodat ze er bij kunnen. “Hij is in shock,” zegt een van de broeders na een snelle controle van Arnouts levensfuncties. “Hij moet onmiddellijk naar het ziekenhuis. Weet u of hij lijdt aan ziektes of medicijnen gebruikt?” Sven schudt zijn hoofd. “Daar heeft hij me nooit iets over verteld.” De broeder onderzoekt snel de zakken van Arnouts jasje. Daar haalt hij een buisje met tabletten uit. “Hormonen,” zegt hij. “Hij heeft waarschijnlijk iets aan zijn bijnieren.” “Wat betekent dat?” vraagt Sven paniekerig. “Dat we snel moeten zijn,” zegt de broeder onverstoorbaar. “Hij moet onmiddellijk worden behandeld. Als u wilt kunt u meerijden.” Sven knikt. Terwijl de broeders zijn oom op de brancard leggen, belt hij naar Albert. “Dus het is toch mis gegaan,” zegt Albert aan de andere kant van de lijn. “Weet je wat hem mankeert?” vraagt Sven. “Hij had hormonen bij zich die met zijn bijnieren te maken hebben.” “Uw oom heeft een afwijking aan zijn bijnieren,” antwoordt Albert. “Hij kan die hormonen niet meer zelf aanmaken en moet ze dus dagelijks slikken en stress vermijden. Anders kan dat grote gevolgen hebben.” “We hadden ruzie,” zegt Sven wanhopig. “Die ruzie heeft dat veroorzaakt. Hij is in shock en moet naar het ziekenhuis. Kun je daarheen komen?” “Ik zie u daar,” zegt Albert. Sven hangt snel op, want de brancard met Arnout wordt weggereden. Hij pakt zijn stok en loopt er achteraan. De rit naar beneden in de lift lijkt een eeuwigheid te duren. Maar dan komen ze toch op de begane grond. De brancard wordt in de ambulance geladen. Dan rijdt de ambulance met loeiende sirene weg. “Het komt goed,” zegt Sven weer tegen Arnout. Maar Arnout reageert niet. De broeder controleert Arnout nogmaals. “Hij zakt weg,” zegt hij. Hij brengt een infuus aan. Hij controleert weer de levensfuncties. Sven pakt de hand van Arnout. De hand voelt koud aan. Zijn ademhaling wordt steeds oppervlakkiger en heviger. Dan volgt er een heftige ademtocht, waarna zijn borstkas niet meer rijst of daalt. Sven kijkt met tranen in zijn ogen naar de broeder. Die begint onmiddellijk te reanimeren. Maar na vele zenuwslopende minuten, net wanneer de ambulance bij het ziekenhuis arriveert, schudt hij zijn hoofd. Het loeien van de sirene sterft weg. Maar Sven slaakt een kreet van wanhoop, woede en verdriet.

“Waarom moeten we uitgerekend vandaag trainen?” vraagt de fietser aan zijn maat. “Omdat we alleen vandaag vrij hebben,” antwoordt hij. “Daarom juist. Ik had gehoopt om gewoon lekker… Wat is dat?” Beide fietsers stoppen. In de greppel van de stille bosweg zien ze een omgekantelde auto liggen. Ze stappen snel af. Ze turen door de gebroken ruit naar binnen. Een van hen moet moeite doen om niet over te geven.

Volgende keer in Burning Ambition:
Groot verdriet om alles wat kapot gegaan is.

Verschenen op 17-09-2011, ten tijde van Episodes.