De taxi rijdt over een stille weg. Sven kijkt moedeloos rond. Hij schudt zijn hoofd. Tijdsverspilling, denkt hij. Ik zal de oude schuilplaats van Alexander toch wel niet vinden. Ik was te verdoofd om goed op mijn omgeving te kunnen letten toen hij me van daar naar zijn huis bracht. “Stopt u maar,” zegt hij tegen de chauffeur. “Breng me maar terug naar het hotel.” “Is goed,” zegt de chauffeur. Hij keert de wagen. Sven zucht. De hele ochtend heeft hij gezocht op plaatsen waar Alexander zich mogelijk schuil kan houden. Maar de politie zal die ongetwijfeld ook uitkammen. Het was zijn hoop om de oude schuilplaats te vinden. Hij was tijdens de rit daarvandaan weliswaar verdoofd door drugs, maar hij was gedeeltelijk bij bewustzijn… Maar het was blijkbaar niet genoeg. Hij heeft nu geen aanknopingspunten. En hij is nog geen stap verder om Alexander te vinden. Hij moet deze confrontatie aangaan. Alexander mag zijn gezin geen kwaad meer doen. Al ben ik mijn gezin door dit alles misschien wel kwijt geraakt, denkt hij. Dan schrikt hij op van zijn telefoon. Hij ziet dat het Arnout is. Hij neemt op. “Met Sven.” “Sven, ik moet met je praten,” zegt Arnout. “Kan ik ergens met je afspreken?” “In mijn hotel,” zegt Sven. “Ik ben nu weg. Maar ik kan er over een half uur zijn.” Hij geeft het adres en zijn kamernummer door. “Ik ben er over een uur,” zegt Arnout. Dan hangt hij op.

De gasten applaudisseren als Nathalie en de andere danseressen, opgefrist en mooi aangekleed na hun optreden, de feestzaal binnen komen. Anatevka applaudisseert even hard mee. Maar ze verheugt zich op wat er gaat komen. Ze ziet hoe haar vader de danseressen meeneemt naar een groepje van zijn belangrijkste potentiële investeerders.

Nathalie neemt stralend alle complimenten in ontvangst. Dan stokt haar adem in haar keel. Een van de investeerders is de man met wie ze naar bed is geweest. Dezelfde man die haar in het theater al eerder zo intens zat aan te staren. “Nathalie?” klinkt de stem van meneer Bouscher. “Mag ik je voorstellen aan John Drageen? Hij was erg onder de indruk van de show. Nathalie schudt John als verdoofd de hand. “Ik ben blij dat u van de show heeft genoten,” zegt ze. “O, dat heb ik zeker,” zegt John terwijl hij haar diep in de ogen kijkt. “Ik was vooral onder de indruk van jou.”

“Sindie komt vandaag weer terug,” zegt Melchior terwijl zijn een stel documenten in de kast opbergt. “Het zal wel weer even wennen worden. Maar ik ben toch blij dat ze weer komt. Dan hebben we tenminste weer een volledig team. Als ze maar niet weer te bazig gaat worden. Ze wil immers graag bepalen wat er gebeurt.” Hij krijgt geen antwoord. “Kim?” vraagt Melchior. Weer geen antwoord. Hij draait zich om. Kim zit voor haar uit staren. Hij loopt naar haar toe en raakt haar schouder voorzichtig aan. “Kim?” Kim schrikt op. “Gaat het wel goed met je?” vraagt Melchior. Kim knikt. Maar dan schudt ze haar hoofd. “Nee. Het gaat klote!” “Wat is er dan?” vraagt Melchior terwijl hij naast haar komt zitten. Kim schudt haar hoofd. Tranen biggelen over haar wangen. “Sven,” snikt ze. “Hij is weg.” “Weg? Hoezo?” “Alexander is ontsnapt. En Sven vindt dat hij daar alleen mee om moet gaan. Daarom is hij weg gegaan.” Ze slaat met haar vuist op tafel. “Kun je jezelf zoiets voorstellen? Na alles wat we hebben meegemaakt laat hij me nu in de steek. Na al die tijd lijkt het alsof ik hem nog steeds niet zo goed ken als ik dacht. Hij praat niet over wat er in hem omgaat. Waarom laat hij me niet binnen?” Haar gesnik wordt heviger. Melchior slaat troostend een arm om haar heen. Kim begraaft haar gezicht in zijn schouder. Melchior slaat nu ook zijn andere arm om haar heen.

Sven doet zijn kamerdeur open. Arnout komt binnen lopen. Nadat Sven de deur heeft gesloten kijkt Arnout hem streng aan. “Waar denk jij dat je mee bezig bent?” vraagt hij op een toon alsof hij een jonge cadet berispt. “Ik ben op zoek naar Alexander,” zegt Sven, die zich hier niet door laat intimideren. “Denk je echt dat dit enige zin heeft?” vraagt Arnout. “Misschien niet,” zegt Sven. “Maar ik moet het proberen. “Werkelijk?” zegt Arnout. “Ja,” zegt Sven. “Als hij niet wordt gestopt, dan gaat hij vast iets met ons doen. Kim en Noa mogen daar geen slachtoffer van worden.” Hij kijkt Arnout aan. “Heeft u iets van Kim gehoord?” “Ja,” zegt Arnout. “Ze is tijdelijk bij mij ingetrokken, zoals je suggereerde. Albert past op Noa. Met haar gaat het goed. Maar Kim is behoorlijk bang.” Sven zucht. “Dat snap ik. Alexander is tot all…” “Ze is niet bang voor het idee van Alexander,” onderbreekt Arnout hem. “Ze is bang voor jou. Met je radicale gedrag jaag je haar alleen maar weg.” Sven zucht en gaat zitten. “Wellicht is dat maar beter zo,” zegt hij terwijl hij zijn hoofd laat zakken. “Hoe verder ze van me weg is, des te beter. Dan heeft Alexander tenminste ook geen ander doelwit.”

Carmen steekt de straat over. Ze heeft een paar tijdschriften nodig voor haar volgende werkstuk. Even snel halen. En dan terug naar Noa, denkt ze. Wanneer ze een steegje passeert, voelt ze hoe een sterke arm haar meesleurt. Ze wil schreeuwen. Maar er wordt iets op haar gezicht gedrukt. Dan wordt alles zwart voor haar ogen.

Nathalie pakt haar zoveelste glas champagne. “Pas alsjeblieft een beetje op,” zegt Anatevka. “Doe nu niets geks.” “Ik heb mezelf volledig in de hand,” zegt Nathalie. Ze gebaart naar John Drageen, die verderop met een paar danseressen staat te praten. “Wat weet je over hem?” “Niet veel,” zegt Anatevka. “Ik herken hem uit de club, toen jij met hem mee ging. Maar daarvoor hem ik hem nooit eerder gezien. Maar ik ken zijn reputatie. Hij is een enorme rokkenjager. Ik raad je om op te passen. Ik ga de andere danseressen ook maar op de hoogte stellen. We willen niet dat nog iemand voor hem valt.” Nathalie krijgt een kleur. Hoe stom was ik wel niet om zomaar met een onbekende mee te gaan? denkt ze. Dat het een mooie nacht was komt natuurlijk door alle vrouwen die hij voor mij heeft gehad. Dan ziet ze hoe John op haar afkomt. “Moet ik erbij blijven?” vraagt Anatevka. “Nee,” zegt Nathalie. “Ik kan het wel alleen af.” “Oké,” zegt Anatevka, waarna ze weg loopt. Nathalie pakt haar glas weer op en wacht tot John bij haar is. “Zo,” zegt hij als hij voor haar staat. Hij bekijkt haar taxerend. “Wie had dit kunnen vermoeden?” “Ik niet,” zegt Nathalie. “Je was niet zo toeschietelijk met informatie over je identiteit.” “Je leek niet erg geïnteresseerd in details, die nacht,” kaatst John terug. Hij bekijkt haar nogmaals van topt tot teen. Nathalie voelt zich naakt onder die starende ogen. “Wat wil je van me?” vraagt ze. John glimlacht breed. “Jou, Nathalie. Ik heb best belangstelling om deze show te helpen financieren. Maar ik moet nog overtuigd worden. “Als jij nou mijn geheime minnares wil worden, dan zal er een wereld voor je open gaan. Nieuwe shows, contacten met de juiste mensen. Niemand hoeft iets te weten van deze deal. De buitenwereld weet dat je lesbisch bent. Maar ik denk dat je eerder bi bent. Dat maakt mij niets uit. Als ik in het geheim van je mag genieten, dan hoef jij je nergens zorgen over te maken.”

Anatevka staart vanaf een afstandje naar het gesprek tussen Nathalie en John. Ze kan niet verstaan wat er wordt gezegd, Maar ze kan het wel raden. Direct toen ze Nathalie met hem mee zag gaan in de club, wist ze dat hier de kans lag om haar plan uit te voeren.

Nathalie staart John ongelovig aan. Haar gedachten gaan terug naar Max van Dongen. Die deed haar ook zogenaamd een mooi aanbod. Maar uiteindelijk werd ze er alleen maar slechter van. Dat nooit meer! denkt ze. Ze balt een vuist. “Vergeet het maar!” snauwt ze “Ik heb me al eens laten misbruiken door een man. Dat laat ik niet nog eens toe!” Ze slaat John met een vlakke hand in zijn gezicht. Dan gooit wat over is van haar champagne in zijn gezicht. Overal in de zaal klinken verontwaardigde kreten. “Ik ben geen hoer!” snauwt ze.

Anatevka staart met dezelfde verontwaardiging die ze op alle gezichten ziet. Maar van binnen lacht ze. Perfect, denkt ze voldaan. Je reageert zelfs nog beter dan ik had gehoopt. Ik wist wel dat je niet voor mooie praatjes van een man zou zwichten. In je dronken buien heb je me genoeg over je verleden verteld om je goed in te kunnen schatten. En anders had ik je kunnen chanteren met een affaire. Je had hoe dan ook verloren. Ongeacht wat je zou doen. En nu verpest je het voor jezelf. Je zet jezelf voor schut waar iedereen bij is. Je kunt het voor de rest van je leven wel vergeten. Mijn wraak komt steeds dichterbij.

“Gaat het weer een beetje?” vraagt Melchior. Kim knikt, terwijl ze nog een beetje snuft. Melchior raakt voorzichtig haar gezicht aan om een traan weg te strijken. En dan, zonder waarschuwing vooraf, kussen ze elkaar. Melchior strijkt door Kims haar. Kim maakt een geluid van opluchting terwijl ze Melchior steviger vastpakt. Dan klinkt er geklop op de deur. Nog voordat iemand van hen kan reageren, gaat de deur open. Sindie komt binnen lopen. “Melchior, ik wil het met je hebben over…” ze valt direct stil als ze het tafereel voor zich ziet. Haar mond valt open en haar ogen sperren zich open. “Okééé,” zegt ze op veelbetekenende toon terwijl haar ogen beginnen te glinsteren terwijl ze Kim en Melchior aankijkt. Kim en Melchior kijken vol angst en schaamte terug.

Arnout schudt ongelovig zijn hoofd door de woorden van Sven. “Wat spreek je nu voor waanzin?” vraagt hij scherp. Ondanks al zijn militaire discipline, kan hij zichzelf nu niet in de hand houden. Sven kijkt op. Zijn ogen zijn vochtig. “Ik verdien haar niet,” zegt hij. “Kim heeft zoveel voor mij gedaan. En wat heeft ze daarvoor in ruil gekregen? Mijn familie heeft alles op alles gezet om ons tweeën uit elkaar te drijven. Ze heeft zoveel moeten doorstaan. Alleen maar omdat ik van haar houd. Ze verdient beter.” “Dat is niet aan jou om te beslissen!” zegt Arnout geagiteerd. “Vroeg of laat zal ze het zelf ook beseffen,” zegt Sven. “Praat geen onzin!” snauwt Arnout. “Ze is de moeder van je kinderen. Ik heb gezien hoe ze naar je keek. Ze houdt van je. Het zit nu misschien niet goed. Maar daar kun je iets aan doen. Kies voor iets beters. Vecht om te winnen!” Sven schudt zijn hoofd bij het horen van het familiemotto. Hij staat weer op en wendt zijn gezicht van Arnout af. “Dat gaat niet! Dat kan ik niet meer. Kim had gelijk toen ze zei dat er meer gebroken is dan mijn been. Er is iets in mij gestorven. Ik ben niet meer de man waar ze van hield. En ik kan hem niet terugvinden. En daarom verdien ik Kim niet. Ze is zoveel beter dan ik.” Hij kijkt weer naar Arnout. Die staat midden in de kamer. Hij staart vreemd voor zich uit. Zijn ademhaling is snel en oppervlakkig. Een laag zweet ligt op zijn voorhoofd. “Arnout?” vraagt Sven angstig. Maar Arnout reageert niet. Hij wankelt. Sven strompelt naar hem toe. Arnout zakt in elkaar in zijn uitgestoken armen. Sven zakt op zijn knieën terwijl hij het bewusteloze lichaam van Arnout tegen zich aanklemt. Hete tranen stromen over zijn gezicht. “Oom! Nee!”

“Hé, wordt eens wakker!” klinkt een stem vaag en in de verte. Carmen wordt langzaam wakker. Ze merkt dat ze op haar rug ligt. Ze kijkt naar het dak van een auto. Wanneer ze haar blik verplaatst, ziet ze alleen maar bomen en struiken door de ramen.“Dat werd tijd,” zegt een stem. Carmen kijkt langzaam opzij. Ze kijkt recht in het gezicht van Alexander. Ze deinst geschrokken achteruit. Alexander haalt een mes tevoorschijn. “Ik zou maar niets proberen,” zegt hij. Hij legt het mes tegen haar keel. Carmen staart hem angstig aan. Alexander kijkt voldaan grijnzend naar haar. Hij beweegt het mes langzaam naar beneden. Ze voelt het koude staal over haar lichaam glijden… Dan dringt het tot haar door. Ze voelt de kou van het mes op haar naakte huid! Ze staart nu voor het eerst naar haar lichaam. Haar blouse, haar rok, haar ondergoed! Alles is stuk gesneden en ligt opzij geworpen in de auto. Carmen slaat haar armen voor haar lichaam. Alexander grinnikt. “Dat is zinloos. Ik heb alles al gezien… en gevoeld.” Carmen huivert. “Opmerkelijk nietwaar?” zegt Alexander. “Jarenlang heb ik de smaak van mijn broertje bewonderd. Maar mijn zusje heeft minstens zo’n goede smaak.” Carmen kijkt hem walgend aan. Alexander lacht. “Grappig eigenlijk. Sven dacht ongetwijfeld dat ik achter hem of Kim of Noa aan zou gaan. Maar ik heb me gewoon weer gericht op het doel dat niemand verwachtte. Maar iedereen geeft om jou. Die klap zal dus net zo hard aankomen.” Vervolgens buigt hij voorover. “Voordat ons samenzijn ten einde komt, wil ik je nog één keer hebben.” “Je bent gek!” krijst Carmen. “Denk je echt dat je hiermee weg komt?” “Misschien wel. Misschien niet,” zegt Alexander. “Maar ik bereik mijn doel: mijn ‘geliefde’ familie pijn doen.” Hij zoent Carmen in haar nek. Tranen stromen over haar wangen. “Nee!” krijst ze. Met al haar kracht duwt en schopt ze. Alexander gromt wanneer ze hem in zijn kruis raakt. Hij laat haar los. Carmen komt overeind. Maar in haar haast haalt ze haar arm open aan het mes van Alexander. Ze schreeuwt het uit. Alexander grijpt haar weer vast. Carmen verzet zich. Haar handen zoeken wanhopig naar houvast aan het stuurwiel. Hij is te sterk, denkt ze. Hij zal me vermoorden. Dan valt het haar op dat de auto niet helemaal recht staat. Ineens weet ze wat haar te doen staat. Ze vindt de hendel van de handrem. Alexander grijpt haar steviger vast. “Waar ben je mee bezig?!” schreeuwt hij. Maar naast woede klinkt er ook angst in zijn stem. “Jou mee de dood in sleuren en je persoonlijk naar de hel sturen!” snauwt Carmen. Ze drukt het knopje in en duwt de hendel naar beneden. Meteen begin de auto snel achteruit te rijden. Alexander wordt bleek en een wanhopig gegil komt uit zijn mond. Hij duwt Carmen op de stoel en probeert de handrem weer vast te zetten. Maar het is te laat. De auto raakt van de weg af en belandt in een greppel. Hij kantelt en belandt op zijn dak. Het frame buigt door. Glas wordt versplinterd en snijdt in vlees. Dan is alles stil. Afgezien van wat voorzichtig gefluit van vogels, is alles doodstil.

Verschenen op 07-05-2011, ten tijde van Episodes.