Episode 74: De bom is gebarsten
Nathalie focust zich op de danspassen. Ze heeft deze dans al ontelbaar vaak uitgevoerd. Maar het is absoluut geen routine. Iedere keer vereist het absolute concentratie en focus. Eén fout, en de hele synchronisatie met de rest van de groep gaat verloren. Perfect synchroon, zoals de regisseur en het publiek dat verlangen, maken de danseressen de dans af. De muziek sterft weg en het licht gaat aan. Het publiek applaudisseert enthousiast. Nathalie neemt, samen met de andere danseressen, het applaus stralend in ontvangst. Terwijl ze het podium aflopen, kijkt ze de zaal in. Ondanks dat het een middagvoorstelling is, zit het goed vol. Dan valt haar blik ineens op de voorste rij. Daar zit dezelfde man met wie een aantal dagen geleden, samen met Melissa, een triootje had. De man kijkt haar intens aan. Nathalie wendt haar hoofd af en haast zich backstage. Maar ze voelt de ogen van de man in haar nek. Inwendig huivert ze.
Melchior rijdt Kim naar huis na de opnamen. “We naderen het einde van het seizoen,” zegt Melchior. “Ik weet het,” zegt Kim. “Heb je al besloten of je terug komt?” vraagt Melchior. “Ik weet het niet,” zegt Kim. “Tegen de tijd dat de opnames weer beginnen, ben ik duidelijk zichtbaar zwanger.” “En dat vind je riskant?” vraagt Melchior voorzichtig. Kim zucht. “Ik denk dat ik het best aan kan. In ieder geval totdat ik met zwangerschapverlof zou gaan. Ik zal wat meer moeten oppassen. Maar meer ook niet.” “Ik hoor een maar in je stem,” zegt Melchior. Kim zucht weer. “Sinds Sven terug is, is hij veranderd. Hij is harder geworden.” “Dat is op zich niet zo vreemd,” zegt Melchior. “Gezien wat hem is overkomen.” “Dat weet ik,” zegt Kim. “Maar wat me dwars zit is dat hij er niet over wil praten. Ik merk aan hem dat hij ermee zit dat hij met zijn been geen dierenverzorger kan zijn. Maar hij doet alsof hij zich goed voelt. Maar iedere keer als ik over werk begin, dan zie ik een soort wolk over zijn gezicht gaan.” “Waarom vraag je hem er dan niet naar?” vraagt Melchior. “Eerlijk gezegd, durf ik dat niet,” zegt Kim. “Sven is soms nogal gesloten. En hij kan een heel scherp randje hebben als je hem teveel pusht. Ik heb hem één keer kwaad moeten maken om hem de waarheid te laten vertellen.”
(Flashback Zoop: The Next Generation; Aflevering 12)
“Hou op. Je irriteert me,” zegt Sven. “Ik hou pas op als jij me vertelt wat er is.” Extra vrolijk fluit Kim weer verder. Sven werpt een boze blik naar haar, maar het helpt niet. Hij buigt zich weer over zijn boeken, maar door Kims gefluit kan hij zich niet concentreren. “Nou oké, als je het wilt weten. Ik verpest mijn toetsen omdat ik dyslectisch ben en als ik mijn volgende toets niet haal dan sturen ze me van de opleiding.”
Maar toen ik deze confrontatie zocht, kende ik Sven nog niet goed, denkt Kim. Sterker nog, als ik hem toen niet had geconfronteerd, dan had ik hem nooit leren kennen. Dan zou hij zijn geheim niet hebben verteld, en dan hadden we hem niet kunnen helpen. Maar nu ik hem beter ken… “Als het niet hoeft, dan wil ik hem niet meer pijn doen dan hij nu voelt. Ik hoop alleen dat hij er nu wel zelf mee komt.” “Ik hoop het voor je,” zegt Melchior. Hij neemt een afslag en rijdt de bosweg op, richting het huis van Kim. “Nou… Als je behoefte hebt om erover te praten, dan kun je bij me terecht.” Kim kijkt hem aan en glimlacht. “Dank je. Dat waardeer ik.”
“Noa! Kom eens terug!” roep Sven haar na. Noa rent lachend door de tuin. Ze trekt zich weinig aan van haar vader. “Kom, spelen,” roept ze terug. Sven loopt naar haar toe. Zich ergerend dat hij haar niet zo snel kan volgen als vroeger. Hij vervloekt in stilte zijn stok. Hij moet er vanaf! Hoe kan hij nou zo met zijn dochter spelen, als ze zo actief doet? En straks moet ik er twee achtervolgen, denkt hij. Hij schrikt op van telefoon. Hij neemt op, luistert en trekt wit weg. Hij bergt zijn telefoon weer op en kijkt de tuin rond. “Noa?” roept hij bezorgd. Vanuit de struiken hoort hij gegiechel. “Noa! Kom hier!” roept hij nadrukkelijker. Uit de struiken komt gelach. “Noa!” brult hij woedend. “Kom verdomme hier. NU!” Noa komt uit de struiken tevoorschijn. De lach op haar gezichtje is verdwenen. De tranen staan in haar ogen en ze kijkt bang naar haar vader. “Sven! Ben je gek geworden?” roept Kim terwijl ze de tuin in komt. Ze haast zich naar Noa en neemt haar in haar armen. Veilig in de armen van haar moeder begint Noa hard te huilen. Kim klopt haar zachtjes op haar rug en fluistert troostende woordjes. Wanneer Noa weer een beetje is gekalmeerd, tilt Kim haar op en draagt haar het huis in. Noa kijkt over de schouder van Kim naar Sven. “Papa boos,” zegt ze.
Kim heeft de grootste moeite om Noa naar bed te brengen en haar te gaan laten slapen. Maar nadat ze een hele tijd bij haar heeft gezeten en haar hand heeft vastgehouden, valt ze toch in slaap. Ze loop zachtjes Noa’s kamer uit en sluit de deur. Wanneer ze beneden komt, zit Sven in de woonkamer. Hij heeft de deur naar de tuin dichtgedaan en zit gespannen om zich heen te kijken. Kim gaat op een stoel tegenover hem zitten en kijkt hem scherp aan. “Nou, je hebt Noa behoorlijk van streek gemaakt,” zegt ze. “Waarom werd je in vredesnaam zo kwaad? Dat was nergens voor nodig.” Sven beantwoordt haar blik. “Ik had me niet zo moeten laten gaan,” zegt hij. “Maar ik wil niet dat haar iets overkomt.” “Overkomt?” vraagt Kim ongelovig. “Wat zou er nou kunnen gebeuren?” Sven haalt diep adem. Dan slikt hij zichtbaar. “Alexander is ontsnapt.”
Volgende keer in Burning Ambition:
Angsten en verwijten steken de kop op.