“Welterusten,” zegt Carmen. “Welterusten,” zegt Arnout, terwijl hij opkijkt van zijn werktafel. “Carmen, ik begrijp heel goed waarom je vanmiddag zo kwaad werd. Wat Nathalie zei, ging echt te ver. Maar ik vind wel dat jullie het moeten uitpraten.” “Dan moet zij eerst met een verontschuldiging komen,” zegt Carmen. “En tot nu toe heeft ze zich nog nergens voor verontschuldigd. Wat mij betreft is het aan haar om de eerste stap te zetten. Zij zit fout. Wij niet.” Zonder nog iets te zeggen draait ze zich om en loopt weg. Arnout zucht en buigt zich weer over zijn werk. In verschillende opzichten was het eenvoudiger om bevelhebber van een schip te zijn. Daar was ten minste een duidelijke hiërarchie en structuur. Dit is veel malen ingewikkelder. “Uw medicijn, meneer,” zegt Albert, terwijl hij een glas water en een schaaltje met een tablet neerzet op een vrij gedeelte van de tafel. “Dank je, Albert,” zegt Arnout. “Had u verder nog iets gewenst?” Arnout schudt zijn hoofd. “Dat was alles. Dank je.” Albert aarzelt even. “Meneer? Als ik zo vrij mag zijn? Misschien moet u uw familie vertellen wat er met u is?” Arnout schudt zijn hoofd. “Er valt niets aan te doen,” zegt hij. “Het heeft geen zin om hier veel drukte over te gaan maken.” Albert schudt ongelovig zijn hoofd. “Maar met alles wat er in uw familie gebeurt, misschien helpt het als ze weten dat u…” “Veel verschil zal het niet maken,” onderbreekt Arnout hem. “Er is niets dat ik kan doen om deze situatie te veranderen.” Hij zucht. “Ik ben een oude man, Albert. Ik had graag gewild dat ik op een of andere manier mijn stempel op deze wereld had kunnen drukken. Al was het maar op een kleine manier. Maar dat zit er niet in vrees ik.” Hij richt zich weer op zijn werk. “Ik moet dit afmaken. Dat is het beste dat ik kan doen.”

Melchior zit aan de bar. De barkeerper zet het laatste rondje van de avond voor hem neer. Na even aarzelend naar zijn glas te hebben gekeken, slaat hij het toch achterover. Hij zet het glas neer, rekent af en verlaat het café. Ietwat aangeschoten loopt hij over de straat waar, afgezien van de straatverlichting, weinig licht meer is. Hij zucht. “Ik moet oppassen,” zegt hij in zichzelf. “Ik mag geen fouten maken. Anders is het afgelopen voor mij.”

Sindie staat op uit haar bed. Ze loopt door haar kleine kamertje. Bij het raam aangekomen, schuift ze het gordijn een klein stukje open. Ze staart stil naar buiten. De sikkelvormige maan staat hoog aan de hemel. Terwijl ze naar de maan staart, denkt ze aan wat er is gebeurd. Ze heeft weer de verkeerde keuze gemaakt. Weer is ze gevallen voor een foute man. Al vanaf haar pubertijd merkte ze dat ze altijd op foute types viel. Jongens die absoluut niet goed voor haar waren, maar daardoor wel een onweerstaanbare charme hadden. Er waren wel wat uitzonderingen. Maar telkens koos ze weer voor iemand die uiteindelijk niet bij haar bleef. Ze schudt haar hoofd. Ik moet beter worden, denkt ze. Zodra ik weer weg mag uit deze kliniek, ga ik me volledig op mijn werk storten. De rest is onbelangrijk.

Alexander staart ook naar de maan. Het is voorbij, denkt hij. Ik heb alles verloren. Ik heb mezelf te schande gemaakt. Mijn leven is bijna voorbij. Maar ik heb nog één taak te volbrengen: Wraak. Zodra hij dat heeft voltooid, maakt het hem niets meer uit. Hoe men over hem denkt maakt niets uit. Maar hij zal ervoor zorgen dat hij niet wordt vergeten.

De wekker maakt abrupt een einde aan de droom van Anatevka. Kreunend zet ze de wekker uit. Terwijl ze op de rand van haar bed gaat zitten, haalt ze uit haar nachtkastje een foto tevoorschijn van haar en een meisje. “Natascha,” zegt ze met een stem die vol is van haat en walging.

Nathalie wordt wakker van de douche. Ze kijkt om zich heen. Melissa ligt naast haar te slapen. De douche wordt uitgezet en de man die hen afgelopen nacht gezelschap heeft gehouden, komt naar buiten met een handdoek om zijn middel. “Goeiemorgen,” zegt hij. “Goeiemorgen,” zegt Nathalie. “Goeiemorgen,” mompelt melissa zachtjes, terwijl ze zich uitrekt. De man laat de handdoek op de grond vallen en begint zich aan te kleden. Nathalie en Melissa volgen zijn bewegingen. Nadat hij het laatste knoopje van zijn hemd heeft dichtgeknoopt, loopt de man naar het bed toe. Hij geeft beide meisjes een zoen. “Het was fantastisch,” zegt hij. Vervolgens loopt hij de hotelkamer uit. Nathalie en Melissa kijken elkaar aan. “Weet jij eigenlijk hoe hij heet?” vraagt Nathalie. Melissa schudt haar hoofd. Vervolgens schieten ze in de lach. “Ach, het was leuk voor een keer. Toch?” zegt Melissa. Nathalie knikt. “Maar hoe leuk het ook was, ik moet weer naar de repetities. Ze glipt uit bed en begint zich aan te kleden, terwijl ze Melissa verlekkert hoort kreunen. Ze geeft haar een knipoogje. “Ik zie je wel weer in de club,” zegt ze. “Ik verheug me erop,” zegt Melissa.

Kim loopt de woonkamer in. Sven speelt op zijn gitaar. Noa danst, op haar eigen manier, precies op de maat van de muziek mee. Kim lacht als ze het tafereeltje gadeslaat. “Ze heeft een goed gevoel voor ritme,” zegt ze. Sven kijkt glimlachend op. “Het zou wel leuk als we samen muziek zouden kunnen maken, als ze wat groter is.” Kim gaat naast hem op de bank zitten. Sven legt zijn hand op haar buik. “En hoe gaat het met mijn andere twee meiden?” vraagt Sven. Kim grinnikt. “We weten nog niet eens of het een meisje wordt. Wie weet krijgen we nu wel een jongen.” Sven schudt zijn hoofd. “Het wordt een meisje,” zegt hij zelfverzekerd. “Ja! Zusje!” zegt Noa enthousiast. Kim haalt haar schouders op. “We zullen het vanzelf wel merken,” zegt ze. “Maar misschien krijg je wel een broertje, Noa.” Noa trekt een pruillipje. “Geen broertje. Ik wil zusje.” Kim en Sven kijken elkaar ongemakkelijk aan. “We weten nog niet of je een broertje of een zusje krijgt,” zegt Kim dan. “Wanneer dan?” vraagt Noa. “Dat gaat nog een tijd duren,” zegt Sven. “Hoe lang?” dringt Noa aan. Sven pakt haar op en tilt haar op zijn schoot. Nog heel veel nachtjes slapen, Noa.” “Hoe lang dan?” vraagt Noa. “Dat vertellen we je nog wel een keer,” zegt Kim. “Mama krijgt eerst nog een dikke buik omdat de baby moet groeien. Dan pas komt de baby.” Noa kijkt haar verwonderd aan. “We hebben het er later nog wel over. Oké?” “Oké, zegt Noa.” “Wees je lief voor papa? Mama moet werken.” Noa knikt. Ze glijdt van Svens schoot en pakt een trommeltje op. Ze begint er op te slaan. “Ik moet nu echt naar mijn werk,” zegt Kim. Het gezicht van Sven lijkt even te verstrakken. Maar dan glimlacht hij. “Veel succes,” zegt hij. Hij pakt zijn gitaar weer op. “Oké, Noa. Wil je samen met je vader muziek maken?” Terwijl Noa vrolijk lacht, loopt Kim de kamer uit. Verbeeldde ze het zich nou? Of zag ze iets vreemds in de blik van Sven? Dit heeft ze al eerder gezien. En altijd als het over werk ging. Ik moet dit goed in de gaten houden, denkt ze hoofdschuddend.

Volgende keer in Burning Ambition:
Er ontstaat nieuwe vrees.

Verschenen op 16-04-2011, ten tijde van Episodes.