“Ga je mee?” vraagt Anatevka. “Melissa en de anderen komen straks ook naar de club.” “We moeten eerst even praten,” zegt Nathalie. “Waarover?” vraagt Anatevka ongeïnteresseerd, terwijl ze een lok haar uit haar gezicht strijkt. “Over wat er de laatste tijd is gebeurd,” zegt Nathalie tactvol. “Ik waardeer het enorm dat je me hebt opgenomen in je vriendenkring…” “Maar?” onderbreekt Anatevka haar. Haar blik is nu alert. Nathalie slikt even. “Ik ben de laatste tijd zo bezig met feesten, dat ik problemen krijg met mijn collega’s.” Anatevka lacht. “Je laat je ook wel enorm gaan de laatste tijd. Heb je soms iets in te halen ofzo?” Nathalie kijkt weg. Haar ouders lieten haar nooit zo vrij als dat ze nu is. Stiekem geniet ze er wel een beetje van om af en toe eens uit de band te springen. Maar nu… het druist in tegen wat haar is bijgebracht. Om haar best te doen voor haar carrière. “Niemand dwingt je om je zo te gedragen, Nathalie,” zegt Anatevka. “Maar…” zegt Nathalie voorzichtig. “Als jullie zo bezig zijn… hoe kan ik me dan inhouden?” “Geef je ons nu de schuld van het feit dat je niet goed tegen drank kunt en daarom met Melissa het bed in duikt?” zegt Anatevka scherp. “Nee!” roept Nathalie wanhopig. “Ik wil gewoon…” “Wat wil je?” vraagt Anatevka. Nathalie zwijgt. “Nou?” vraagt Anatevka. “Wat wil je?” “Ik… ik weet het niet,” zegt Nathalie zachtjes. Anatevka schudt haar hoofd. “Misschien moet je dan maar eens nadenken wat je wilt.” Ze draait zich om en loopt weg. Nathalie kijkt haar wanhopig na.

Nathalie belt aan bij het huis van Arnout. Albert doet open en brengt haar naar de salon. Daar is Arnout in gesprek met Carmen en Sven. Wanneer ze binnen komt, kijken drie paar ogen haar indringend aan. Nathalie kijkt hen lange seconden stil aan. “Zo. Daar ben je dan weer,” zegt Carmen zacht, met een dreigende ondertoon. “Carmen,” zegt Arnout op waarschuwende toon. “Nee,” ze heeft gelijk,” zegt Nathalie verontschuldigend. “Ik heb de afgelopen tijd weinig contact gezocht. “Wat dacht je van geen contact?” zegt Carmen fel. “Dat je hier niet komt, dat kan ik nog wel begrijpen.” Ze gebaart naar Sven. “Maar dat je in al die tijd maar twee keer bij je broer bent geweest, terwijl hij juist steun nodig had van de familie waar hij wel op zou moeten kunnen rekenen…” Nathalie laat schuldbewust haar hoofd zakken. “Het spijt me,” zegt ze. “Is dat alles wat je te zeggen hebt?” zegt Carmen scherp. “Wat kan ik anders zeggen?” vraagt Nathalie. “Misschien uitleggen waarom we de laatste tijd zo weinig van je horen?” zegt Sven. Iedereen kijkt verbaasd naar hem. “Ben je dan niet boos op haar?” vraagt Carmen. “Je broer doet je iets vreselijks aan en van je zus hoor je bijna niets terwijl je probeert te herstellen van het gebeurde. Ik zou razend zijn.” Sven schudt zijn hoofd. “Ik probeer het enkel te begrijpen,” zegt hij. “Ik hoef echt niet 24 uur per dag bezoek te hebben. Als Nathalie een goede reden heeft, dan is dat voor mij genoeg.” Nathalie slikt, terwijl ze voelt dat haar gezicht rood wordt. Ze had al voor dit moment gevreesd. En nu kan ze er niet meer aan ontkomen. “Ik ben de laatste tijd vaak uitgeweest,” zegt ze dan. Ze kijkt weer op naar Sven. “Met Anatevka,” voegt ze er dan aan toe. Svens ogen vlammen op. “Met haar?” zegt hij walgend, terwijl hij zich met behulp van zijn stok ophijst uit zijn stoel.. “Ze valt best mee,” zegt Nathalie. “Als je haar wat beter kent.” “Ik weet genoeg over haar,” zegt Sven. “Ze heeft altijd denigrerend over ons gedaan.” “Je bent gewoon bekrompen aan het denken,” verdedigt Nathalie zich. Ze had wel verwacht dat Sven boos zou worden. Maar ze moet zich kunnen verantwoorden en verdedigen. Anatevka heeft er immers wel voor gezorgd dat haar cariere niet naar de koppen is gegaan. Daar weet Sven natuurlijk niets van. Maar zijn uitval begint haar nu ook kwaad te maken. “Je laat je leiden door je eigen opvattingen en vooroordelen. Wat dat betreft ben je precies je va…” Ze slaat haar handen voor haar mond als ze beseft wat ze zojuist had willen zeggen. Maar de schade is al aangericht. Svens kwade blik is verdwenen. In plaats daarvan ziet ze een gekwetste uitdrukking op zijn gezicht. De pijn in zijn ogen is onmiskenbaar. Hij laat zich slap in zijn stoel zakken. “Eruit!” snauwt Carmen. Nathalie scheurt haar blik los van haar broer en staart naar Carmen. Ze is kwader dan ze haar ooit heeft gezien. “Hoe durf je dat te zeggen?” snauwt Carmen. “Je weet hoe kwetsend dat is. Opzouten!” Nathalie krijgt tranen in haar ogen. Ze kijkt wanhopig naar Arnout. Die schudt droevig zijn hoofd. Snikkend rent ze de salon uit.

“Hee! Kijk eens wie we daar hebben,” zegt Anatevka als Nathalie de club binnen loopt. “Heb je besloten wat je wilt?” Nathalie neemt naast haar plaats met rode ogen. Ze grijpt het glas tequila dat voor Anatevka op tafel staat, en slaat het in een teug achterover. Ze zet het glas met een klap terug op tafel. “Ik wordt door mijn familie uitgekotst,” zegt ze. “Jullie zijn alles wat ik heb.” Op wenken van Anatevka wordt er een nieuw glas tequila voor haar neergezet. Nathalie slaat ook dit glas in een keer achterover. Vervolgens grijpt ze de arm van Melissa. “Kom mee,” zegt ze. “Eens zien of we ons nachtje nog eens over kunnen doen.” Ze sleurt Melissa mee de dansvloer op. Nadat ze een tijdje verleidelijk hebben staan dansen, komt er een jonge man naar hen toegelopen. Brutaal begint hij met hem mee te dansen. Na een tijdje maakt hij een uitnodigend gebaar. Nathalie en Melissa gaan aan weerszijden van hem staan. Hij slaat een arm om ieders middel. Met zijn drieën lopen ze de club uit. Anatevka kijkt ze glimlachend na.

Volgende keer in Burning Ambition:
Er wordt met (wan)hoop naar de toekomst gekeken.

Verschenen op 09-04-2011, ten tijde van Episodes.