Hinkend en steunend op zijn stok, loopt Sven door de gang. “Ben je er klaar voor?” vraagt de therapeute als ze voor een deur stil blijven staan. Sven sluit zijn ogen en haalt diep adem. Na weken van therapie en revalidatie is het zover. “Ik ben er klaar voor.” Hij opent de deur en stapt naar binnen. In het kleine kamertje staat niet meer dan een tafel en twee stoelen. En een van die stoelen is al bezet. Door zijn broer. Alexander staart naar het tafelblad. Pas wanneer Sven is gaan zitten, kijkt hij op. “Kom je me uitlachen?’ vraagt hij. Sven snuift. “Dat is het precies hetzelfde als onze vader zei toen ik hem kwam opzoeken.” Alexander spreidt dramatisch zijn armen. “En zie hier: Nu zit ikzelf ook in een cel.” “Dit is geen gevangenis,” zegt Sven. “Je zit in een kliniek.” “Noem het wat je wilt,” zegt Alexander snerend. “Ik kan hier niet weg zonder toestemming. Ze zullen me hier waarschijnlijk de rest van mijn leven houden. Zogenaamd voor mijn eigen veiligheid. Voor mij betekent dat gewoon gevangenschap.” “Dan weet je ook eens hoe het is,” zegt Sven kil. “Zeg alsjeblieft waar je voor komt,” zegt Alexander, terwijl hij met zijn ogen rolt. “Dan hebben we het maar gehad.” Hij knikt naar de deur. “Hoe gaat het daarbuiten?” Sven staat woedend op. Zijn ogen lijken vuur te spuwen. Alexander deinst achteruit, waardoor zijn stoel over de vloer schraapt. Sven grijpt zijn stok en legt hem op tafel. “Zie je dit? Door jouw ‘goede zorgen’ voor mijn gebroken been, is het geïnfecteerd geraakt. Het is niet goed genezen. Het is nog maar de vraag of ik ooit zonder stok kan lopen. Sindie krijgt nog steeds psychische hulp en medicatie voor de ellende die je haar hebt laten doormaken toen ze jou moest neerschieten. Dat is wat er daarbuiten aan de hand is. Omdat jij het verleden niet kon laten rusten, heb je, voor mensen waar je om zou moeten geven, hun leven flink verziekt. Vader zou trots op je zijn.” “Waag het niet om me met hem te vergelijken!” snauwt Alexander. “Jij bent degene die op hem lijkt! Dat heeft hij zelf gezegd!” Er komen zorgverleners en bewaking binnen. Sven pakt zijn stok van de tafel. Hij loopt de kamer uit. Bij de deur kijkt draait hij zich om. Hij staart naar zijn broer. Die kijkt hem aan als een gebroken dier in een kooi. “Ik heb ook geleden,” zegt Alexander. “Vader heeft ons beiden gedomineerd. Hij heeft ons beiden willen beheersen.” Hij trekt bij zijn hals zijn trui omlaag. Daar zit nog verband van zijn schotwond. “Ik heb hier ook een permanent aandenken aan.” Sven schudt zijn hoofd. “Ik zou je moeten haten,” zegt hij. “Maar ik heb alleen maar medelijden met je. Je bent inderdaad, net als ik, een slachtoffer. Maar je hebt er niets van geleerd. Je hebt vader laten winnen, door net zo te worden als hij.” Hij draait zich om. “Broertje!” roept Alexander. Sven kijkt over zijn schouder. “Wij zijn nooit broers geweest,” zegt hij. “We hebben dezelfde ouders. Maar dat maakt ons geen broers. Niet zoals dat zou moeten. Vaarwel, Alexander.” Hij loopt de kamer uit, zo snel als zijn been hem dat toestaat. Wanneer de deur zich achter hem sluit, staat hij zich eindelijk toe om zijn tranen de vrije loop te laten.

Nathalie wordt wakker van haar telefoon. Ze knippert tegen het licht. Haar hoofd bonkt. Ze graait naar haar telefoon. “Met Nathalie,” zegt ze als ze eindelijk opneemt. “Nathalie. Waar blijf je?” klinkt de stem van Anatevka. “Je bent te laat voor de repetities.” “Hoe laat… Shit!” roept Nathalie als ze op de klok ziet hoe laat het is. “Ik kom eraan,” zegt ze tegen Anatevka. Dan hangt ze op. “Doe eens effe rustig,” kreunt een stem naast haar. Nathalie draait zich verschrikt om. Achter een lok blond haar, kijken twee slaperige ogen haar aan. “Melissa? Wat? Wat is er gebeurd?” Melissa grinnikt. “Alsof je dat niet meer weet na zo’n mooie nacht.” zegt ze veelbetekenend. Nathalie springt snel uit bed. “We hebben het er later wel over,” zegt ze. “Ik moet nu snel naar de repetitie.” Snel spuit ze zich in met deodorant en parfum. Ze graait tussen de kleren op de vloer, naar haar eigen kledingsstukken. Ze kleedt zich snel aan en haast zich naar haar werk. Wanneer ze uiteindelijk arriveert, krijgt ze van de regisseur een kwade blik toegeworpen. Ook de andere danseressen hebben een afkeurende blik in hun ogen. Vanaf de zaal ziet ze de producent en Anatevka zitten. De man kijkt kwaad en Anatevka bezorgd. Dit moet ik niet nog eens laten gebeuren, denkt ze. Ik moet me niet zo laten meeslepen. De afgelopen weken waren leuk. Maar ik moet me op mijn werk richten. Dit soort uitspattingen kan ik me niet veroorloven. Ik word gek van al dit stiekeme gedoe. Ik moet hier met Anatevka over praten.

“Ik ben blij dat je er weer bent,” zegt Melchior als Kim is gaan zitten. “Heb je het programma nog gevolgd tijdens je afwezigheid? “Ik heb het zo af en toe gezien,” zegt ze. “En? Wat vond je er van?” vraagt Melchior. “Je hebt het prima gedaan,” zegt Kim. Melchior schudt zijn hoofd. “We hadden je nodig,” zegt hij. “Zonder jou is het niet hetzelfde. En nu we Sindie ook niet hebben, totdat zij beter is, hebben we een tekort aan mensen. Iedereen zal een tandje erbij moeten zetten om het programma te maken. “Je kunt op me rekenen,” zegt Kim. “Sven heeft nu niet meer zulke intensieve zorg nodig. Dus nu kan ik weer aan het werk.” “Weet je zeker dat het gaat?” vraagt Melchior. “Ik ben natuurlijk blij dat je er weer bent. Maar je familie mag er niet onder lijden. Kim schudt haar hoofd. “Sven heeft mij zelf gezegd dat ik weer moet gaan werken, als ik dat wil. Hij weet dat dit belangrijk voor me is. En je zei dat jullie me nodig hebben. Dan laat ik jullie niet in de steek.” Melchior legt zijn hand op haar schouder. “Je weet niet half hoeveel dit voor me betekent,” zegt hij met een warme glimlach.

Volgende keer in Burning Ambition:
Het kan niet worden zoals vroeger.

Verschenen op 26-03-2011, ten tijde van Episodes.