Sindie staat roerloos naar buiten te staren, terwijl Alexander uit haar blikveld verdwijnt. Pas wanneer ze de sleutel in het slot hoort, komt ze weer bij zinnen. Ze moet zich verstoppen! Snel graait ze haar jas van de vloer. Ze kijkt vluchtig in het rond. Naast een grote kast is een kleine nis tussen de muur, waar ze zich misschien kan verstoppen Ze loopt er vlug naartoe. Ze heeft zichzelf net in de nauwe nis weten te wurmen, als ze de voetstappen van Alexander in de gang hoort. Ze houdt haar adem in, terwijl ze het geluid volgt dat door het huis galmt. Ze hoort een deur open gaan, gevolgd door voetstappen op traptreden. De kelder, denkt ze. Ze kan haar schuilplaats nog niet verlaten. Haar eigen voetstappen zullen haar verraden. Bovendien kan Alexander ieder moment terugkomen. Ze zal moeten wachten tot hij weer weg gaat. En hopen dat hij me voor die tijd niet vindt, denk ze.

“Moet je de politie er niet bij halen?” vraagt Nathalie. Kim schudt haar hoofd. “De instructies zeggen duidelijk om dat niet te doen.” “Reden te meer om dat juist wel te doen!” zegt Nathalie nadrukkelijk. “Misschien wil diegene er juist geen politie bij omdat dan het plan in gevaar komt.” “En wat als Sven daardoor in gevaar komt?” vraagt Arnout. Nathalie kijkt hem aan met een pijnlijke blik in haar ogen. “Daar had je dus niet aan gedacht hè?” zegt Carmen. Alle ogen richten zich op haar. Tot nu toe heeft Carmen zich stil gehouden. “Wat wil je daarmee zeggen?” vraagt Nathalie. “Dat je duidelijk niet met het welzijn van Sven bezig bent,” zegt Carmen. “Je komt nu pas langs. Terwijl hij al een hele tijd weg is. Wat zegt dat over jou?” Nathalie staat kwaad op. “Denk je dat het me niets kan schelen? Ik wil hem net zo graag terug als jullie. Als je het per se wilt weten, ik ben niet langs gekomen vanwege jou!” Carmen snuift. “Laat me niet lachen. Sinds wanneer trek jij je iets aan van wat ik vind?” “Meiden, dit is niet het moment voor dit gesprek,” zegt Arnout streng. Maar Carmen trekt zich er niets van aan. “Wat mij betreft hoeft dit gesprek helemaal niet plaats te vinden. Nathalie heeft haar keuze gemaakt.” Ze staat op en loopt de kamer uit.

Sindie hoort Alexander de kelder weer uit komen. Ze houdt haar adem weer in. Tor haar opluchting hoort ze hem nu de trap oplopen. Ze wacht totdat zijn voetstappen zijn weggestorven en ze in de verte een deur hoort dichtgaan. Voorzichtig komt ze uit haat schuilplaats. Ze trekt haar schoenen uit en sluipt, zo zacht als ze kan, naar de deur. In de gang aankomen, blijft ze onder aan de trap staan luisteren. Ze hoort vaag wat geruis van water. Alexander staat te douchen. Dit is haar kans om ongezien weg te komen. Ze loopt naar de voordeur. Maar als ze bij de deur naar de kelder komt, houdt ze halt. Ze staart naar de deur. Ze weet dat ze beter direct iemand kan waarschuwen. Maar haar nieuwsgierigheid is te groot. Ze moet gewoon weten wie er in die kelder zit. Ze luistert nog een keer of ze de douche nog hoort. Omdat ze nog steeds het water hoort stromen, maakt ze de deur open en loopt de trap af.

Anatevka zit in de club wat met haar telefoon te spelen. Uiteindelijk zoekt ze het nummer van Nathalie op. Ze toetst een kort berichtje in, waarna ze het verzendt. Ze glimlacht en bestelt nog een drankje.

Kim, Nathalie en Arnout zitten, sinds het vertrek van Carmen, stil in de kamer. Kim twijfelt of ze Nathalie in vertrouwen moet nemen over haar zwangerschap. Maar dat zal de situatie met Carmen alleen maar verslechteren. Dan wordt de stilte onderbroken door het gepiep van Nathalie’s telefoon. Nathalie haalt hem ongemakkelijk uit haar zak en kijkt op het display. Ze krijgt een kleur als ze de tekst ziet:

OVER EEN HALF UUR IN DE CLUB. KOM NIET TE LAAT, VRIENDIN.

Ze staat op. “Sorry,” zegt ze. “Ik moet gaan.” “Gaan?” vraagt Kim verbaasd. “Je bent er net.” “Sorry. Er is een onverwachte training vanavond,” liegt Nathalie. “Ik moet er direct naartoe, anders zit ik in de problemen. Hou me op de hoogte oké?” Voordat Kim en Arnout nog iets kunnen zegge, is ze de deur al uit. Ze neemt niet eens de tijd om Albert haar jas te laten aanreiken. Ze grist hem van de kapstok en haast zich de deur uit. Ze zucht terwijl ze zich over straat haast. Anatevka houdt er niet van als haar ‘vriendinnen’ te laat zijn. Ze moet hier voorzichtig mee zijn. Ze weet dat Sven Anatevka niet kan uitstaan. En Kim zal daar vast niet veel anders over denken. Als zij erachter komen… dan zit ze weer in de problemen. Sinds ze met Anatevka omgaat, doen de mensen weer wat normaler tegen haar. Het is niet zoals vroeger. Maar ze wordt tenminste niet meer met de nek aangekeken. Wat dat betreft, moet ze dit volhouden. De omgang met Anatevka moet ze maar accepteren, zolang dat nodig is.

“We moeten het hebben over de financiële situatie,” zegt Arnout. “Gaat het lukken, denkt u?” vraagt Kim hoopvol. “Ik ben bang van niet,” zegt Arnout mistroostig. “Het is teveel geld en te kort dag.” Kim laat wanhopig haar hoofd zakken. “Wat moeten we dan?” vraagt ze terwijl de tranen in haar ogen opwellen. “Vooral niet de moed niet opgeven,” zegt Arnout bemoedigend. “We moeten nu sterk zijn, voor elkaar. We hebben nog wat tijd. Misschien gebeurt er nog iets dat ons kan helpen.” Kim knikt. Maar van binnen beseft ze dat die kans steeds kleiner wordt.

Sindie daalt de trap af, de kelder in. Haar ogen moeten wennen aan het schemerige licht. Ze durft het licht niet aan te doen. Langzaam passen haar ogen zich aan. Ze ziet een gedaante op een stretcher liggen. Een been is zo te zien verbonden met een spalk. Wanneer ze dichterbij komt, ziet ze een bleek, vermagerd gezicht. Ze staart er vol afschuw naar. Dan gaan de ogen van de man langzaam open. “A… Alexander,” klinkt een zwak gefluister. Sindie deinst geschrokken achteruit, terwijl ze probeert een gilletje te onderdrukken. Ineens beseft ze dat ze dit gezicht kent van oude krantenartikelen die ze heeft gelezen. Sven! Alexander zat dus wel achter de ontvoering van zijn broer. Ze zakt, misselijk van de twijfel, op de grond. Wat moet ik nu doen? denkt ze. Ik kan Alexander hier niet mee weg laten komen. Maar als ik iets doe… dan kan Kim weer terugkomen. Misschien word ik zelfs van medeplichtigheid beschuldigd. “Alsjeblieft… help me,” klinkt de stem van Sven. Sindie staat op. Ze kijkt vertwijfeld om zich heen. Ze kan hier niet blijven. Ze moet hier weg. En dan? Ze weet het niet! Ze wil hier niets mee te maken hebben! Ze wil dit alles gewoon vergeten! Ze draait zich om en loopt, zonder nog om te kijken, de trap weer op. In haar haast struikelt ze over een trede. Ze weet haar val nog op te vangen met haar handen. Maar het geluid van de val galmt door de kelder. Ze zet het nu op een lopen. Vanuit het huis hoort ze nu ook een deur openslaan en het geluid van gedepte voetstappen. Ze komt in de gang en haast zich naar de deur. Haar hand reikt naar de klink… “Dat zou ik niet doen, schatje,” zegt hoort ze de stem van Alexander zeggen. Ze draait zich om, terwijl haar hart in haar keel klopt. Alexander staat op de trap. Water druppelt van zijn lijf en het enige wat hij draagt is een handdoek om zijn middel. Maar haar blik is volledig gericht op het pistool in zijn hand. En op de twee woedende ogen die haar lichaam afzoeken naar het meest kwetsbare doelwit.

Volgende keer in Burning Ambition:
Afrekening en afsluiting.

Verschenen op 12-03-2011, ten tijde van Episodes.