“Ik moet zeggen dat ik verbaasd was toen je me uitnodigde voor een drankje,” zegt Alexander, waarna hij een flinke slok van zijn bier neemt. “Ik dacht dat we elkaar alleen bij elkaar thuis zouden zien?” Sindie draait de wijn rond in haar glas. “Een mens kan van gedachten veranderen,” zegt ze ontwijkend terwijl ze ongemakkelijk het café rond kijkt “Tuurlijk,” zegt Alexander. “Maar in jouw geval leek me dat wat… onwaarschijnlijk.” Sindie zet haar glas neer en kijkt Alexander recht aan. “Ik had behoefte aan gezelschap,” zegt ze. “Aha,” zegt Alexander voldaan. “Dus na een paar drankjes wil je naar huis voor nog een afzakkertje?” Sindie snuift geërgerd. “Even geen flauwekul, Alexander. Ik weet dat we hadden afgesproken dat onze relatie beperkt zou blijven tot de… meer aangename kanten ervan. Maar ik ben nu serieus. Er is iets dat ik je moet vragen.” “En dat is?” vraagt Alexander op achterdochtige toon. “Heb je iets gehoord over de ontvoering van je broer?” vraagt Sindie. Alexanders wenkbrauwen schieten omhoog. “Wat weet jij daarvan?” vraagt hij voorzichtig. “Ik ben niet van gisteren,” zegt Sindie. “Ik weet vanuit mediastukken iets van wat er in het verleden is gebeurd in jouw familie.” Alexander doet zijn mond open, maar Sindie steekt haar hand op. “Persoonlijk kan het me niets schelen,” zegt ze. “Jij bent vrijgesproken wat er is gebeurd. Maar de hele connectie tussen jou en Kim, die voor mij werkt, kan onze relatie lastig maken. Ik wil weten hoe je tegenover hen staat.” “Laat me je gerust stellen,” zegt Alexander. “Ik heb over de ontvoering van mijn broer gehoord. Maar dat is dan ook alles. Wat er is gebeurd in het verleden, heeft mijn familie in twee stukken gescheurd; ikzelf tegenover mijn broer en zus. Ik heb ze niet meer gesproken sinds de begrafenis van mijn moeder. En ik zie niet uit naar een nieuw gesprek. Hoe het verder moet tussen ons is aan jou.”

Sindie moet even nadenken over wat Alexander zegt. Ze is niet blij met dat Kim voor haar werkt. Nu ze, door de ontvoering van haar man Sven, tijdelijk niet komt werken, is dit haar kans om ervoor te zorgen dat ze niet meer terug komt in het programma. Dan is er geen enkele reden meer voor haar en Alexander om hun relatie geheim te houden. Er zal misschien wat geklaag zijn en er zullen misschien wat geruchten rondgaan. Maar dat is showbizz. Ze was zeker niet op zoek naar een nieuwe relatie na haar mislukte relaties in het verleden. Maar ze was als een blok gevallen voor de charmes van Alexander. En het fysieke gedeelte van hun relatie zit goed. Maar nu wil ze toch meer. “Vertel me eens wat van jouw kant van het verhaal.”

Nathalie schuift haar salade wat heen en weer op haar bord. “Wat is er?”vraagt Anatevka. “Heb je geen trek?” Nathalie schudt haar hoofd. “Je zei dat je me had uitgenodigd om dingen te bespreken.” Anatevka snijdt een stukje van haar kipfilet en kauwt er een tijdje op. “Dat klopt,” zegt ze. Ze buigt zich een beetje naar Nathalie toe. Die klap in mijn gezicht de je me gaf, daarmee ging je echt te ver.” Nathalie knikt. “Dat weet ik.” Nathalie knijpt haar ogen een beetje dicht. “Ik zou daar moeilijk over kunnen gaan doen. Maar dat doe ik niet. Tenminste… nog niet.” Nu knijpt Nathalie haar ogen ook samen. Ze voelt welke kant dit gesprek op gaat. “En wat wil je dan van me?” “Jouw gezelschap,” zegt Anatevka. Nathalie kijkt geschokt. Anatevka begint te lachen. “Nee, ik bedoel geen seks. Gewoon… optrekken als vriendinnen.” “Is dat alles?” vraagt Nathalie zowel achterdochtig als opgelucht. “Ja,” zegt Anatevka, “Wij gaan samen dingen doen. Dan ziet iedereen dat je goed gezelschap bent. En je collega’s gaan zich weer normaal gedragen als ze zien dat je mijn vriendin bent.” Nathalie twijfelt. Maar ze ziet geen andere mogelijkheid. “Oké,” zegt ze alleen maar. Anatevka houdt haar glas omhoog. “Op onze nieuwe vriendschap dan maar.” Hoewel Nathalie alles behalve enthousiast is, klinkt ze haar glas tegen dat van Anatevka.

Sven wordt wakker van de pijn. In zijn slaap heeft hij zich omgedraaid, waardoor hij op zijn gebroken been is gaan liggen. Voorzichtig draait hij zich weer op zijn rug. Zijn gezicht is vertrokken van de pijn. Grommend laat hij zijn hoofd weer op zijn kussen vallen. Door het raampje komt geen licht meer naar binnen. Het is aardedonker en in de kelder is dus niets te zien. Het enige wat hij hoort is de wind buiten. Maar de stank wordt steeds erger. Rottend voedsel gecombineerd met een bijna overlopend chemisch toilet. Het duizelt hem. Het eten dat hij krijgt is nauwelijks voldoende. En met zijn gebroken been, beginnen zijn reserves op te raken. Zijn broek begint losser te zitten en hij begint steeds zwakker te worden. Wat als ik hier nooit meer uit kom? denkt hij wanhopig. Die gedachte brengt hem weer bij Kim. Wat zou ze nu aan het doen zijn?

Kim en Carmen staren naar de zwangerschapstest die voor hen ligt. “Ik wist helemaal niet dat jij en Sven een tweede kind wilden.” “We hebben het erover gehad,” zegt Kim met een treurige stem. “Het is niet zo dat we er echt mee bezig waren. Maar als ik weer zwanger zou worden, dan zouden we daar heel blij mee zijn.” Ze werpt een blik op de test. “Maar nu…” “Kop op,”zegt Carmen. “Misschien is het iets anders. De stress kan die misselijkheid ook veroorzaken. En je bent toch wel eens eerder over tijd geweest?” “Ja, maar de laatste keer was toen ik zwanger bleek te zijn,” zegt Kim. Carmen slikt even. Ze kijkt op de klok. “Het is tijd,” zegt ze. Kim pakt met trillende hand de test op. Ze staart er zeker een halve minuut naar, voordat Carmen durft te reageren. “En?” vraagt ze. Kim kijkt haar met vochtige ogen aan. “Ik ben zwanger.” Carmen slaat haar armen om Kim heen, terwijl die nu haar tranen laat stromen.

Alexander wordt wakker met Sindie naast hem. Hij glimlacht tevreden. Eindelijk, denkt hij. Eindelijk heeft ze toegegeven om meer te worden dan alleen minnaars. Hij stapt uit het bed en begin zich aan te kleden. Een hand grijpt zijn broekriem vast. Hij draait zich om en kijkt in het stralende gezicht van Sindie. Hij glimlacht. “Ik moet gaan,” zegt hij. “Ik heb een belangrijke afspraak. Zie ik je vanavond?” Sindie knikt glimlachend. Hij buigt zich naar haar toe en zoent haar. Vervolgens loopt hij de kamer uit. Buiten aangekomen stapt hij in zijn auto en rijdt weg. Sindie is door deze hele toestand met Kim en Sven dichter naar me toe gekomen, denkt hij terwijl hij de bebouwde kom uit rijdt. Ik had al verwacht dat een rottijd op haar werk haar naar me toe zou drijven. Natuurlijk heeft mijn kant van het verhaal geholpen om haar te vermurwen. Ze hoeft niet alles te weten. Maar ze weet nu wat ik wil dat ze weet. Nu dit deel van het plan geslaagd is, kan ik eindelijk de volgende stap zetten. Hij stopt bij een bouwvallig huis midden in een bebost gebied. Hij gaat naar binnen en loopt direct naar de kelder. Hij trekt even zijn neus op voor de stank, wanneer hij de deur open maakt, maar loopt dan naar het bed. Sven ligt te slapen. Hij duwt ruw tegen het gebroken been van zijn broer waardoor hij wakker schrikt. Een blik van pijn op het gezicht van Sven wordt opgevolgd door een dreigende blik naar hem toe. Het is dezelfde blik als hun vader had. Maar Alexander laat zich er niet door afschrikken. “Wat moet je toch van me?” snauwt Sven. “Je zei dat we veel te bespreken hadden. Waarom laat je me hier dan zo lang creperen?” Alexander grijnst. “Er moest het nodige worden voorbereidt voor dit moment, broertje,” zegt hij. “Maar het wachten is nu voorbij. Ik zal je iets vertellen, over onze geliefde vader, wat jij nog niet weet. En als ik uitverteld ben, zou je willen dat je het nooit had geweten.”

Volgende keer in Burning Ambition:
Het laatste stukje valt op zijn plek.

Verschenen op 19-02-2011, ten tijde van Episodes.