“Natuurlijk spuugt een lama!” snauwt Sindie terwijl ze van haar stoel opspringt.”Dat weet toch iedereen?” Melchior kijkt haar gekwetst aan. “Natuurlijk weet ik dat lama’s spugen. Ik wist alleen niet hoe je kunt zien wanneer ze gaan spugen.” Sindie snuift en gaat weer zitten. “Dus je kwam te dichtbij, en voor je het wist spuugde dat beest je in je gezicht?” Melchior knikt, terwijl zijn wangen een kleur krijgen. “Wat zei de verzorger? Waarschuwde hij je niet?” Melchior begint nog moeilijker te kijken. “Deze opnames hebben we gemaakt zonder de verzorgers erbij,” zegt hij. Sindie fronst haar wenkbrauwen. “Leg uit,” zegt ze. “We wilden alvast wat opnames maken voordat we gingen interviewen,” begint Melchior. “We kozen de lama’s uit voor die opnames. Ik ging dicht bij het hek staan en begon met mijn introductiewoordje. Blijkbaar schrok een van die beesten daarvan. Want hij gooide zijn oren in zijn nek, en voor ik het wist, had ik een stinkende rochel in mijn gezicht.” Hij huivert nog bij de gedachte. “Is het wel gelukt om daarna nog voldoende opnames te maken?” vraagt Sindie op zakelijke toon. “Ja,” zegt Melchior, licht geërgerd door haar houding. “Ik heb me een beetje weten op te frissen, waarna we gewoon door zijn gegaan met filmen en interviewen.” Sindie knikt. “Mooi. Dan kunnen we gewoon verder gaan met het programma. Dat beeldmateriaal van dat gespuug laten we natuurlijk niet zien. Maar het gaat wel het archief in. Dus wellicht verschijnt het ooit nog eens op de buis als blooper.” “Geweldig,” zegt Melchior zuur. “Is er al iets bekend over Kim?” vraagt hij dan. Sindie kijkt hem geïrriteerd aan. “Nee,” zegt ze. “Ze is behoorlijk van slag doordat haar man is ontvoerd. Maar dit is wel de kans waar je op hebt gewacht. Je kunt nu bewijzen dat je dit programma zonder haar kunt doen. Ik dacht dat je daar wel blij mee zou zijn.” Melchior knikt. “Natuurlijk wel. Maar…” “Maakt dan gebruik van die kans!” onderbreekt Sindie hem. Ze gebaart dat hij kan gaan. “Vooruit, ga je voorbereiden op de volgende opnamen. En wees beter voorbereid.” Melchior doet zijn mond open, maar besluit dan dat hij maar beter kan zwijgen. “Goed,” mompelt hij, waarna hij het kantoor van Sindie uit loopt.

“Dus er is nog steeds niets bekend?” vraagt Nathalie. “Nog steeds niets,” zegt Arnout over de telefoon. “Hoe is Kim eronder?” “Niet goed,” zucht Arnout. “Ze gaat niet naar buiten en ze ziet er slecht uit. Ze zit wel af en toe met Noa te spelen, maar je kunt zien dat ze er met haar gedachten niet helemaal bij is.” “Is er iets dat ik kan doen?” “Op dit moment niet,” zegt Arnout.” “Ik hou je op de hoogte.” Nathalie aarzelt even. “Hoe is het met Carmen?” vraagt ze dan toch. “Ze is een hele steun voor ons,” zegt Arnout. “Maar dat is niet wat jij bedoelt. Ze praat niet veel over wat er is gebeurd. Maar het is voorlopig beter dat je uit haar buurt blijft. Ze is nog steeds boos.” “Ik kan nu toch niet wegblijven?” zegt Nathalie boos. “Het gaat om mijn broer!” “Ik weet het,” zucht Arnout. “Ik kan je niet verbieden om langs te komen. Maar denk goed na over de gevolgen. Ik zal ondertussen proberen om Carmen wat toeschietelijker te maken.” “Oké,” zegt Nathalie. “Wens Kim sterkte van me.” Vervolgens hangt ze op. Ze loopt de kleedkamer uit. Wanneer ze door de gang loopt, ziet ze een paar collega’s staan. Maar zodra die haar in het oog krijgen, lopen ze verder. “Je had het gewoon eerlijk moeten vertellen,” hoort ze een stem zeggen. Nathalie zucht en draait zich om. “Vertel me iets dat ik nog niet weet, Anatevka,” zeg ze Anatevka glimlacht. “Makkelijk gezegd achteraf. Maar misschien is niet alles verloren.” “Hoe bedoel je dat?” vraagt Nathalie argwanend. “Laten we daarover praten tijdens het diner,” zegt Anatevka. “Ik trakteer.” Nathalie twijfelt. “Na wat ik heb gezegd en gedaan?” vraagt ze ongelovig. “Die klap in mijn gezicht, ja,” zegt Anatevka. “Dat is één van de dingen waar ik het met je over wil hebben vanavond. Het is helemaal aan jou. Maar bedenk wat er van je keuze kan afhangen.” Nathalie zucht inwendig. De vader van Anatevka produceert deze show. Als Anatevka echt invloed op hem heeft, dan kan een ruzie tussen hen haar carrière in gevaar brengen. Maar bluft ze? Of meent ze het echt? Het is geen risico dat ze wil nemen. Ze heeft dus in feite geen keus. “Goed,” zegt ze. “Ik ga mee.” “Prima,” zegt Anatevka met een vriendelijke glimlach. Maar in haar toon is duidelijk een voldane ondertoon te horen.

“Waar is papa?” vraagt Noa. “Papa moest voor zijn werk op reis,” zegt Carmen. “Dat heeft mama toch gezegd?” Noa trekt een pruillipje. “Waarom zonder iets te zeggen?” Carmen kijkt hulpeloos in het rond. Maar er is niemand om haar te helpen. “Hij moest direct weg,” zegt ze, terwijl ze het afgesproken verhaal opnieuw vertelt. De vraag is alleen hoe lang Noa het zal blijven geloven. “Hij vroeg ons om je een dikke kus te geven. Hij komt snel weer terug.” “Hij moet nú terug,” zegt Noa verdrietig. “Dat weet ik lieverd,” zegt Carmen. “Hij komt snel weer terug,” Terwijl ze dit zegt, hoopt ze dat dit ook waar is. Ze geeft Noa een kus op haar voorhoofd. “Welterusten,” zegt ze. Maar Noa gaat rechtop in haar bed zitten. “Waar is mama dan?” “Mama is een beetje ziek,” zegt Carmen. “Als jij nu belooft om lief te gaan slapen, dan kan zij ook rustig slapen en dan voelt ze zich morgen misschien weer wat beter. Oké?” “Oké,” zegt Noa. “Welterusten?” “Welterusten,” zegt Carmen. Ze loopt zachtjes Noa’s kamer uit. Op de gang staat Arnout op haar te wachten. “Ik weet niet hoelang we dit nog vol kunnen houden,” zegt Carmen zachtjes, terwijl ze de gang doorlopen. “We moeten het voorlopig zo houden,” zegt Arnout. “Als Noa de waarheid hoort, dan zal dat lieve lachje op haar gezicht helemaal verdwijnen. Als dat gebeurt, dan heeft Kim helemaal geen houvast meer.” “Maar hoelang kunnen we dit volhouden?” vraagt Carmen. “Zo lang als nodig is,” zegt Arnout op een toon zoals hij vroeger waarschijnlijk gebruikte tegen de bemanning van zijn schip. Carmen knikt alleen maar. Dan verliest Arnout zijn militaire air weer. “Nathalie heeft gebeld,” zegt hij. “Zo.” Zegt Carmen alleen maar. “Ze wil langskomen voor Kim,” zegt Arnout. “Begrijp ik,” zegt Carmen. “Is dat alles wat je te zeggen hebt?” vraagt Arnout. Carmen kijkt hem fel aan. “Er valt niets meer te zeggen,” zegt ze. “Ze komt voor Kim. Niet voor mij. Van mij mag ze komen. Als ze maar niet verwacht dat ik met haar praat. Zij heeft onze relatie verzwegen voor de wereld. Ik vond het zo moeilijk om ervoor uit te komen dat ik lesbisch ben. En dan gaat zij er zo mee om? Dan begrijpt ze me niet. En dan hoef ik haar ook niet.” Ze zwijgt eventjes. “Ik ga bij Kim kijken.” Ze loopt naar de deur en klopt aan. “Ja,” klinkt een stem zachtjes. Carmen loopt naar binnen en sluit de deur. Arnout loopt hoofdschuddend verder. “De waarheid is niet altijd het beste,” zegt hij tegen zichzelf.

Carmen loopt naar het bed van Kim. Ze gaat op de rand zitten en kijkt tegen de rug van Kim aan. “Noa ligt in bed,” zegt ze. Kim draait zich om. Carmen schrikt een beetje als ze haar ziet. Kims haren zijn warrig, haar huid is bleek en onder haar ogen zitten donkere wallen. “Fijn,” zegt Kim vermoeid. Ze laat haar hoofd op haar kussen zakken. “Kan ik iets voor je doen?” vraagt Carmen aarzelend. Een wolk glijdt over Kims gezicht. “Misschien,” zegt ze. “Ik… laat maar.” “Nee, niks ‘laat maar,’” zegt Carmen. “Als er iets is dat ik kan doen, zegt het me dan. Je voelt je duidelijk niet goed. Je mist Sven. Je maakt je zorgen. Laat me je helpen.” “Dat is het niet,” zegt Kim. “Tenminste… niet alleen.” Ze draait zich om en Carmen hoort een snikkend geluid. Ze legt haar hand op de schouder van Kim. Met een dwingende ruk weet ze Kim om te draaien. Wanneer ze Kim aankijkt, ziet ze dat ze tranen in haar ogen heeft. “Kim… wat wil je dat ik doe om je te helpen?” Kim aarzelt. “Carmen. Wil je… wil je een zwangerschapstest voor me halen?”

Volgende keer in Burning Ambition:
Er wordt duidelijk geëist.

Verschenen op 12-02-2011, ten tijde van Episodes.