Episode 63: In het duister tasten
Wat er gebeurde in Seizoen 4:
Kim krijgt een baan aangeboden bij de tv. Ze wordt al snel succesvol. Maar dit lijdt tot jaloezie bij haar collega’s Melchior en Sindie. Ze beramen een plan om van haar af te komen. Tussen Carmen en Nathalie verloopt hun relatie steeds stroever omdat Nathalie niet openlijk durft uit te komen voor haar geaardheid. Uiteindelijk loopt hun relatie hierop stuk. Tot genoegen van Anatevka, voor wiens vader Nathalie werkt. Wanneer Nathalie tegen haar uitvalt, wil ze haar hiervoor laten boeten. Er komen bedreigingen binnen naar Noa toe. Hierop besluit Sven om Noa te verbergen. Maar in plaats van Noa, blijkt Sven het doelwit te zijn. Hij wordt ontvoerd. Tot zijn schrik blijkt zijn broer Alexander hier achter te zitten.
Carmen loopt met een dienblad de trap op. Eenmaal boven aangekomen, loopt ze de gang door, totdat ze bij een deur komt. Terwijl ze het dienblad voorzichtig op een arm balanceert, klopt ze aan. “Kim?” roept ze zachtjes. Ze krijgt geen antwoord. Ze klopt nu iets harder, maar weer krijgt ze geen antwoord. Voorzichtig duwt ze de deurklink naar beneden. Met haar voet duwt ze de deur open. Wanneer ze de kamer binnen komt, hoort ze vanachter een andere deur het geluid van de douche. Zwijgend zet ze het dienblad met ontbijt neer op het, behoorlijk omgewoelde, bed. Hoofdschuddend loopt ze de kamer weer uit, terug naar beneden. Wanneer ze in de eetkamer uitkomt, legt Arnout net zijn bestek neer. “Hoe gaat het nu met haar?” vraagt hij. Carmen schudt haar hoofd. “Ik heb haar niet gesproken. Ze stond onder de douche.” Arnout schudt zijn hoofd. “Het is nu een week geleden,” moppert hij. “Is er nog steeds niets nieuws bekend?” vraagt Carmen, hoewel ze het antwoord op de vraag al weet. Arnout schudt zijn hoofd. “De politie heeft geen spoor van Sven gevonden. En er is ook niet om losgeld gevraagd.” “Waarom doet iemand zoiets?” vraagt Carmen ongelovig. “Ik weet het niet,” zegt Arnout. “Alleen kan dit zo niet doorgaan. Ik vrees anders dat Kim hieraan onderdoor gaat.” “Kim is sterk,” werpt Carmen fel tegen. “Ze heeft al zoveel doorstaan. Dit lukt haar ook.” “Maar in het verleden had ze Sven om haar te steunen,” zegt Arnout somber. Carmen wil protesteren. Maar ze merkt dat ze er niets tegenin kan brengen. Ze schuift haar eten op haar bord wat heen en weer. Maar het gesprek heeft haar eetlust bedorven.
Kim zet de douche uit en begint zich af te drogen. Met de handdoek om haar lichaam heen, loopt ze de badkamer uit. Haar blik valt direct op het dienblad met ontbijt. Maar zoals iedere ochtend, heeft ze geen trek. Ze voelt zich nog steeds ziek. Al een week heeft ze niks gehoord van Sven, of van diegene die achter zijn ontvoering zit. Ze weet niet eens of hij nog wel… Ze schudt kwaad die gedachte van zich af. “Sven is niet dood!” zegt ze vermanend tegen zichzelf. “Dat kan gewoon niet.” Maar een stemmetje in haar achterhoofd, dat altijd twijfel influistert, laat haar niet met rust. Want die kans bestaat wel degelijk. Ze loopt naar een stoel toe en pakt een trui. Dit had Sven gedragen, de dag voordat hij verdween. Ze ruikt aan de kraag. De vertrouwde geur van Sven begint steeds meer te vervagen, iedere ochtend dat ze dit doet. Ze laat de trui weer op de stoel vallen. Ze loopt naar het bed en gaat weer liggen. Eigenlijk moet ze werken. Maar het gaat gewoon niet. Ze zucht en neemt een hap van haar broodje. Een misselijk gevoel maakt zich onmiddellijk van haar meester. Ze rent snel naar het toilet.
Sven opent zijn ogen en staart naar hetzelfde lelijke grijze plafond, waar hij nu al… hij weet niet meer hoe lang, naar ligt te staren. Hij is alle gevoel van tijd kwijt. Uit een klein raampje hoog boven hem, stroomt licht naar binnen. Soms is het licht als hij wakker wordt, andere keren weer donker. Hij moet afgelegen zitten. Wat roepen om hulp heeft niets geholpen. Hij probeert te gaan zitten. Maar dan schiet er een hevige pijn door zijn been. “Alexander,” gromt hij met zijn tanden op elkaar geklemd. Nadat hij zijn been had gebroken, heeft Alexander zijn been gespalkt. Maar het zal misschien wel in het gips moeten. Dat zal een andere dokter dan Alexander moeten bepalen. Want de behandeling die zijn broer hem geeft, is een arts niet waardig. Hij ligt hier met een gebroken been in een muffe, stoffige kelder die steeds meer begint te stinken. Er is een klein chemisch toilet waar hij met veel moeite naartoe kan hinken. Maar dat toilet begint steeds voller te raken. En bovendien liggen er overal etensresten te rotten. Alexander komt hem wel telkens eten brengen. Maar het is eten dat hij niet lust. Iets dat Alexander heel goed weet van vroeger. Gefrustreerd laat hij zich weer onderuit zakken. “Waarom?!” roept hij tegen het plafond. Alexander had gezegd dat ze veel te bespreken hadden. Maar sindsdien heeft hij weinig gezegd. Dan hoort hij de deur open gaan. Alexander komt de kelder binnen. Hij heeft een fles water bij zich en een bord met koude bonen. Hij zet het neer in een verre hoek. “Wat wil je van me?!” schreeuwt Sven schor. Alexander grijnst. “Geduld, broertje,” zegt hij. Dan loopt hij de kelder weer uit. Sven zucht. “Iedere keer hetzelfde liedje,” zucht hij. Alexander komt zijn eten brengen, negeert hem bijna volledig en verdwijnt dan weer. “Laat hem nou maar doen wat hij van plan is, dan hebben we het maar gehad.” Maar terwijl hij dat zegt, beseft hij dat hij werkelijk geen idee heeft wat Alexander wil. Wie weet wat hij met hem van plan is? Of met Kim en Noa? “Ik moet hieruit zien te komen.” En daarvoor moet hij weer op krachten komen. Met veel pijn en moeite weet hij naar het bord met eten te komen. Hij lepelt met een vertrokken gezicht de bonen naar binnen en wisselt de happen af met slokken water. “Dit zal je duur komen te staan,” mompelt hij duister, terwijl hij de arrogante grijns van zijn broer voor zich ziet.
Volgende keer in Burning Ambition:
Toekomstdromen komen in het gedrang.