Episode 61: De stilte voor de storm
Sven gooit een stuk vlees het dierenverblijf in. In het struikgewas is niets te zien. Maar hij weet dat het dier daar is. Dan schiet er ineens een lynx tevoorschijn. De katachtige duikt op het vlees en is binnen een paar tellen weer verdwenen met haar prooi tussen haar kaken geklemd. Sven volgt de hele actie zonder daar iets bij te voelen. Hij wil er niet aan denken. Maar er sluipt in zijn omgeving iemand rond die het op zijn gezin voorzien heeft. En net als roofdieren in de natuur, heeft ook deze rover het op een kind voorzien. Zijn kind. Hij zucht. Noa is al een paar dagen bij Arnout. Maar tot nu toe is er niets gebeurd. Het moet nu toch wel duidelijk zijn dat Noa niet meer bij ons is, denkt hij. Waarom horen we dan niks van die gek? Het gekras van een kraai doet hem opschrikken. De vogel vliegt op van zijn tak. Sven volgt het donkere silhouet tegen de grauwe hemel. “Is dit een voorteken?” mompelt hij in zichzelf.
Arnout, Carmen en Noa zitten met zijn drieën aan tafel. Hun stille lunchmoment wordt verstoord door de mobiele telefoon van Carmen. Noa kijkt rond om te ontdekken waar het muziekje vandaan komt. Arnout kijkt Carmen vragend aan. “Moet je niet opnemen?” vraagt hij. Carmen schudt haar hoofd. “Ik weet wie het is,” zegt ze. “Ik wil niet met haar praten. Nu haar geheimpje bekend is, heeft ze ineens wel aandacht voor me. Aan zulk hypocriet gedoe heb ik geen behoefte.”
”Jullie worden zo meteen verwacht,” zegt Anatevka. Nathalie rolt met haar ogen en draait zich vervolgens om naar Anatevka. “Dat weet ik,” zegt ze. Vervolgens kijkt ze weer naar het display van haar mobieltje. “Probeer je soms je vriendinnetje te bereiken?” vraagt Anatevka op zowel nieuwsgierige als spottende toon. Nathalie kijkt fel op. “Ben je klaar met pottenkijken? Of was er nog meer?” Anatevka knijpt haar ogen tot spleetjes. “Als ik jou was, zou ik maar oppassen,” zegt ze. “Je mag van geluk spreken dat je zo goed kunt dansen. Mijn vader was erg genereus dat hij je in de show heeft laten blijven. Niet al je collega’s zijn even gelukkig met jouw uit de kast komen.” Nathalie krijgt een kleur en kijkt snel weg. “Denk daar maar over na,” zegt Anatevka. “Mijn vader kan jouw carrière maken en breken.” Vervolgens draait ze zich om en loopt weg. Nathalie blijft een tijdje zitten. Dan probeert ze nogmaals Carmen te bellen. Maar net als alle vorige keren krijgt ze geen gehoor.
Anatevka loopt door de gang van het theater. Dat was leuk, denkt ze. Vervolgens kijkt ze op haar horloge. Tijd voor mijn volgende lolletje, denkt ze.
Alexander staat op en kleedt zich aan. Sindie rekt zich uit in haar bed. “Bedankt voor het huisbezoek, dokter,” zegt ze. Alexander grijnst. “Graag gedaan,” zegt hij. “Zie ik je vanavond weer?” Sindie schudt haar hoofd. “Je weet wat we hebben afgesproken. We zien elkaar wanneer we behoefte hebben aan gezelschap. Als je naar me verlangt of gewoon voor andere zaken een luisterend oor nodig hebt, dan ben ik er. Maar we waren het beide erover eens dat we niet verder gaan dan dat.” Alexander knikt. “Dan zie ik je snel weer,” zegt hij. Sindie knikt en Alexander loopt de deur uit. Sindie rolt op haar buik en pakt haar telefoon. Het is maar goed dat ze Alexander kon afwimpelen. Na al haar voorgaande liefdesperikelen, wil ze nu graag wat afstand. Geregeld wat aandacht en seks zijn voor haar voldoende. Maar meer ook niet. Bovendien heeft ze geen tijd vanavond. Ze moet verdere stappen zetten om haar eigen carrière zeker te stellen.
Volledig tevreden stapt Alexander in zijn auto en rijdt weg. Hij had van Sindie geen ander antwoord verwacht. Maar hij voelde het aan zichzelf verplicht om de vraag te stellen. Het zal niet zo blijven gaan, denkt hij bij zichzelf. Deze houding houdt ze niet vol. Uiteindelijk zal ze vanzelf meer willen. Maar tot die tijd heeft hij geduld. Zelf heeft hij het ook druk genoeg, tot het zo ver is.
Kim neemt afwezig een slokje van haar thee. “Is alle wel oké?” vraagt Melchior. “Hmmm?” zegt Kim afwezig. “Laat maar,” zegt Melchior. Hij gebaart naar de papieren met het plan voor de volgende rapportage. Maar Kim heeft totaal geen aantekeningen gemaakt. “Er is iets met je. Iets waardoor je je werk niet goed kunt doen. Is het iets dat ik moet weten?” Kim schudt haar hoofd. “Nee. Het komt wel in orde. Sorry. Ik laat me iets teveel afleiden.” Melchior schudt zijn hoofd. “Laten we dit morgen verder oppakken,” zegt hij. “We hebben binnenkort weer opnames. Ga naar huis en rust eens goed uit. Dan kun je er daarna weer tegenaan.” Kim knikt. Ze staat op en geeft Melchior een kus op zijn wang. “Dank je wel,” zegt ze. Vervolgens loopt ze de vergaderzaal uit. Melchior volgt haar met zijn ogen. Als je toch eens wist… denkt hij bij zichzelf. Dan pakt hij wat spullen uit zijn tas. Hij frutselt er een tijdje aan. Wanneer hij klaar is met zijn voorbereidingen, pakt hij zijn telefoon en draait een nummer.
Kim loopt haar stille huis in. Het huis is knus. Maar zonder Noa lijkt het toch groot, leeg en kil. “je moet sterk zijn,” zegt ze tegen zichzelf. “Voor Noa.” Dan gaat haar telefoon. Ze neemt op. Maar voordat ze iets kan zeggen, hoort ze een elektronische stem. “Je dacht slim te zijn hè? Maar ik weet waar Noa is. En je kunt niets meer doen om te voorkomen dat ik haar te pakken krijg.” Dan wordt er opgehangen.
Volgende keer in Burning Ambition:
Het komt nu aan op de juiste beslissingen.