Kim hangt nors op. “De politie kan niets doen,” zegt ze fel. “Zolang er geen duidelijke aanwijzingen zijn over de identiteit van onze bedreiger, kunnen ze geen actie ondernemen.” “Dus pas als die gek Noa werkelijk iets aan doet, komen die lui helpen?” vraagt Sven verontwaardigd. Kim knikt grimmig. “En dan is het al te laat.” “Dan moeten we Noa dus zelf beschermen,” zegt Sven. “We mogen het recht niet in eigen handen nemen,” zegt Kim. “Ik laat anders niemand aan mijn dochter komen,” zegt Sven resoluut.

“Moet je vanavond nog weg?” vraagt Carmen. Nathalie schudt haar hoofd. “We moeten wat langer repeteren vandaag. Maar ik ben vanavond gewoon thuis.” “Mooi,” zegt Carmen. “Tot vanavond,” zegt Nathalie, terwijl ze naar de deur loopt. “Tot vanavond,” zegt Carmen. Zodra de deur dicht is, staat Carmen snel op. Ze begint spullen uit de kast te halen. Vervolgens loopt ze naar de koelkast om te kijken of er nog iets in huis is.

Sindie maakt het laatste knoopje van haar blouse dicht. “Waarom blijf je niet?” vraagt Alexander, terwijl hij uit het bed naar haar ligt te kijken hoe ze zich aankleedt. Sindie schudt haar hoofd. “Je weet dat dat niet de afspraak is. We hebben een LAT-relatie. We zien elkaar wanneer we daar behoefte aan hebben. En zeg nou zelf, heb je daar tot nu toe iets over te klagen gehad? Gewoon seks, zonder verder gezeur?” Alexander schudt zijn hoofd. “Ik ken je lichaam beter dan wat dan ook van je.” “Voor mij geldt hetzelfde,” zegt Sindie. “We weten genoeg van elkaar om het interessant te houden. Maar alle details over elkaar hoeven we niet te weten. Ik heb daar geen behoefte aan en jij vast ook niet. Er zijn altijd dingen die we niet van elkaar hoeven te weten…” “Of zelfs maar willen weten?” onderbreekt Alexander haar vragend. Sindie glimlacht. “Stel geen vragen waar je geen antwoord op krijgt,” zegt ze. Zonder op een reactie te wachten, loopt ze de slaapkamer uit.

Melchior zit naar zijn lege glas te staren met een grimmige vastberadenheid. De barman zet een vol glas voor hem neer. “Jij bent toch van dat natuurprogramma?” vraagt hij aan Melchior. Melchior knikt. “Ja, dat ben ik,” zegt hij met trots. “Mijn dochtertje kijkt er altijd naar,” zegt de barman. “Ze is echt fan van jullie programma. Vooral van jouw collega Kim.” Melchior knijpt hard in het glas. Maar het blijft tot zijn ergernis heel. “Werkelijk?” vraagt hij op een lage toon. “O ja,” zegt de barman, die duidelijk niet in de gaten heeft dat Melchior zich ergert. “Ze ziet haar als een soort rolmodel. Stoer, maar toch lief.” Melchior verbergt zijn zucht door te knikken. “Zo zou je haar kunnen omschrijven ja,” zegt hij. De barman knikt en loopt naar een andere klant die iets wil bestellen. Melchior neemt ondertussen een flinke slok van zijn drankje. Je hebt het aan jezelf te danken, denkt hij bij zichzelf. Je zag in Kim een buitenkans. Maar je gaf haar juist een buitenkans. Je schatte haar verkeerd in. En daar heeft ze goed gebruik van gemaakt. En nu moet je proberen de troep op te ruimen die je voor jezelf hebt gecreëerd. Met een beslist gebaar leegt hij zijn glas, zet het op de bar en staat op. Hij legt een bankbiljet, dat een ruime fooi vormt voor de barman, voor zich neer en loopt dan de bar uit. Geen tijd om te zitten piekeren. Er is werk aan de winkel!

Nathalie loopt de kleedkamer uit na de repetitie. Op de gang staan haar mededanseressen te praten met de producent van de show en zijn dochter. Ze loopt er snel naartoe. Zulke gesprekken zijn zeldzaam en veel te kostbaar om te verspillen. “Ah, Nathalie,” zegt de man, zodra hij haar in het oog krijgt. “Goedenavond meneer Bouscher,” zegt ze stralend. Vervolgens knikt ze beleefd naar zijn dochter. “Juffrouw Bouscher.” “Ik geloof dat jij en Anatevka vroeger op dezelfde school zaten?” zegt meneer Bouscher. Nathalie knikt. “Ik geloof van wel. Ze zat in een hoger jaar dan ik. Als ik het goed heb, zat ze in dezelfde klas als mijn broer.” “Helemaal goed,” zegt Anatevka. “Hoe gaat het eigenlijk met je broer? Bevalt zijn nieuwe leven hem een beetje?” “Voor zover ik weet goed,” zegt Nathalie. Anatevka glimlacht. “Fijn voor hem en voor zijn vrouw natuurlijk. Ik zou er zelf niet voor kiezen. Maar als hij gelukkig is, wie ben ik dan?” Nathalie weet niet goed hoe ze hier op moet reageren. Maar dan wordt ze aangestoten door een van haar collega’s. “Nathalie, ik geloof dat je huisgenoot er is.” Nathalie verdraait haar nek zowat, zo snel kijkt ze om. Carmen staat binnen gehoorsafstand van het groepje. Ze loopt snel naar haar toe. “Wat kom jij hier doen?” vraagt ze. Carmen kijkt haar met pijn in haar ogen aan. “Ik kom mijn ‘huisgenoot’ ophalen,” zegt ze. Nathalie voelt haar wangen warm worden. Anatevka knijpt haar ogen samen. “Volgens mij is dat meisje niet gewoon jouw huisgenoot,” zegt ze. De andere danseressen beginnen onder elkaar te mompelen. Nathalie kijkt van Carmen naar Anatveka. En van Anatevka naar haar collega’s. Ze doet haar mond open, maar er komt geen geluid uit. “Ik heb het gehad hiermee, Nathalie,” zegt Carmen boos. “We zijn al maanden met elkaar. Maar je wilt naar de buitenwereld niet uitkomen voor wat we hebben. Ik vond het ook niet makkelijk om er eerst voor uit te komen. Maar ik wil niet langer verborgen houden wat ik ben. Ik heb je de tijd gegeven. Maar jij schaamt je er duidelijk teveel voor om het uit jezelf te zeggen.” Ze loopt Naar Nathalie toe. Nathalie kijkt in haar kwade ogen. Maar achter die blik ziet ze tranen branden. “Ik had je niet zo voor het blok willen zetten. Ik wilde je gewoon ophalen en je meenemen naar huis voor een dinertje bij kaarslicht. Maar misschien hoopte ik stiekem dat je er nu voor uit durfde te komen wat wij hebben. Of om beter te zeggen; hadden.” Ze draait zich om en loopt weg. Nathalie rent haar achterna. “Wat doe jij nou?” roept ze geëmotioneerd. Carmen loopt gewoon door. Nathalie blijft achter haar aan lopen. “Vind je dit zelf niet enorm kinderachtig? Hoe kan ik weten hoe jij er zo over denkt, als je me hier nooit iets over hebt gezegd?” Carmen houdt halt en kijkt Nathalie aan. ”Hoe moeten we praten? Je bent er bijna nooit. En als we samen zijn, dan wil je nooit in het openbaar treden met mij. En je hebt duidelijk nooit tegen iemand gezegd dat we lesbisch zijn.” Nathalie kijkt geschokt. Haar collega’s, meneer Bouscher en Anatevka zijn hen gevold en hebben alles gehoord. “Wisten jullie het?” vraagt Carmen. De danseressen schudden hun hoofd en kijken Nathalie verwijtend aan. “Ik kon het niet zeggen,” zegt Nathalie. “Je ziet hoe iedereen erop reageert.” “Als je wist dat het zo zou gaan, dan had je er niet aan moeten toegeven,” zegt Carmen. Ze draait zich om en loopt weg. “Ik ga mijn spullen pakken,” roept ze over haar schouder. “Ik laat mijn sleutel achter op tafel.” Nathalie kijkt haar ontsteld na.

Volgende keer in Burning Ambition:
Actie en reactie.

Verschenen op 13-11-2010, ten tijde van Episodes.