“Lukt het?” roept een van de verzorgers. “Ja hoor,” zegt Sven, op een zachtere toon, om de wilde zwijnen niet te laten schrikken. De verzorger steekt zijn duim op en loopt verder. Sven pakt een emmer voer en begint het in de modder te strooien. De zwijnen begraven hun snuiten direct in de modder en beginnen erin te wroeten om alles te pakken te krijgen. Sven wil zijn tweede emmer pakken, maar hoort dan gegiechel achter zich. “Zit het je niet dwars dat je vrouw succesvoller is dan jij?” Hij kijkt om en ziet daar Anatevka staan met dezelfde spottende blik als altijd. “Ik heb je vrouw op televisie gezien,” zegt ze. “Blijkbaar is ze nogal populair aan het worden. Mijn oom werkt ook bij de televisie. En hij zegt dat er vaak kinderen komen kijken die haar willen ontmoeten. Ze heeft het blijkbaar goed voor elkaar. En jij? Jij staat in een smerige overall beesten te voeren die op een bord thuishoren. Vind je dat zelf niet een beetje oneerlijk?” Sven haalt zijn schouders op en richt zijn aandacht weer op zijn werk. “Probeer je me weer te negeren?” vraagt Anatavka scherp. “Ga je me, net als vroeger op school, weer lopen negeren?” Sven zucht en draait zich om. Hij kijkt Anatevka recht in de ogen. “Ik zeg niks omdat ik je niets te zeggen heb. Behalve dit: Er zijn dingen van mij die jij niet weet en die je ook niets zullen interesseren. Ik ben ook niet meer die jongen van de middelbare school. Ik ben gelukkig met wie ik ben en wat ik heb. En dat Kim nu succes heeft, dat gun ik haar volledig. Ik heb meer aan haar te danken dan ze ooit zal weten. Dus oordeel niet over zaken waar je geen weet van hebt. En als je me nu wilt excuseren? Ik heb werk te doen.” Hij draait zich vervolgens om en gaat verder met voeren. Anatevka staart met open mond naar hem. Dan krijgt ze een boze blik in haar ogen. Ze snuift minachtend en loopt nijdig weg.

Kim loopt de keuken in. Sven staat in een braadpan te roeren, de geur van de stoofpot kriebelt haar neus binnen. “Dat ruikt verrukkelijk,” zegt ze. “En dat te bedenken, dat toen we elkaar net leerden kennen, je bijna niet kon koken.” Sven glimlacht. “Ik heb wel meer geleerd in die tijd dan alleen dieren verzorgen,” zegt hij. Hij proeft een beetje van de saus. Hij voegt een beetje peper toe, en proeft dan nog eens. Vervolgens voegt hij gesneden groenten toe. “Het duurt nog even voordat het klaar is,” zegt hij. Kim trekt een gezicht. “Sorry,” zegt ze. “Ik kreeg net een telefoontje van Melchior. Er is een receptie gepland voor de medewerkers van de omroep. Ik ben op het laatste moment nog aan de gastenlijst toegevoegd. Ik moet zo meteen weg.” “Je moet wel iets eten,” zegt Sven. “Er gaat een diner vooraf aan het feest,” zegt Kim. Ze loopt naar Sven toe en slaat haar armen om hem heen. “Sorry,” zegt ze. “Ik hoor het nu pas. Maar ik kan het niet maken om niet te gaan. Ik kan niet eens een introducé meenemen. Anders had ik je meegevraagd.” “Het geeft niet,” zegt Sven. “Dit is belangrijk.” Hij kijkt naar de zacht pruttelende stoofpot. “Ik denk dat ik Carmen vraag of ze komt eten. Haar tentamens zijn achter de rug. Maar Nathalie heeft het erg druk met haar repetities, nu de première van de show nadert.” “Goed idee,” zegt Kim. Ze geeft Sven een kus op zijn wang. “Ik ga me nu snel douchen en omkleden.”

Carmen legt haar bestek neer en neemt een slokje van haar wijn. “Komt deze uit Frankrijk?” vraagt ze. Sven knikt. “Deze wijnsoort maakte deel uit van de collectie uit de wijnkelder van Château Étalon. Het heeft wat moeite gekost. Maar we hebben een wijnhandelaar gevonden die deze wijn importeert. Nu hebben we de smaak van toen altijd in huis. Carmens gezicht versombert. “De smaak van toen,” mompelt ze. “Is daar iets mis mee?” vraagt Sven. “Er is een hoop gebeurd in Frankrijk. Maar we hebben toch ook een hoop mooie herinneringen.” “Dat is zo,” zucht Carmen. “Ik zou juist willen dat er juist weer wat van die herinneringen terug zouden komen.” “Hoezo dat?” vraagt Sven. Carmen zucht. “Nathalie heeft het zo druk,” zegt ze. “We zien elkaar minder en…” “En wat?” vaagt Sven. “Onze relatie voelt anders,” zegt Carmen. “Het voelt anders dan toen het net begon. In het begin waren we onafscheidelijk.” “En nu is die eerste passie voorbij,” maakt Sven de zin af. Carmen knikt. “Dat is normaal,” zegt Sven. “Dat hebben Kim en ik ook gehad.” “En hoe ging je daar mee om?” Sven haalt zijn schouders op. “Het belangrijkste is dat je weet waarom je van Nathalie houdt en wat ervoor nodig is om het vuur in jullie relatie te houden.” Hij glimlacht. “Maar jij hebt altijd een passionele ziel gehad. Dat lukt je wel.” Carmen glimlacht zwakjes. “Ik hoop het,” mompelt ze zachtjes.

Melchior loopt met een gefrustreerd gezicht weg van Kim, richting het buffet met drankjes. “Haar populariteit stijgt snel,” zegt Sindie. Ze gebaart naar Kim die omringd is door diverse producenten en redacteurs. “En allemaal door een stom toeval dat jij haar tegen het lijf liep.” “Wel een toeval dat ons goed uitkwam,” zegt Melchior effen. Sindie zucht en pakt een drankje. “Ik weet ook dat het goed is voor het programma en daarmee ook mijn eigen carrière.” “Maar?” vraagt Melchior. Sindie schudt haar hoofd. “Kim is zo iemand die alles maar komt aanwaaien. Bij stom toeval heeft zij een baan bij de tv als presentatrice. Wij hebben keihard moeten werken om dat voor elkaar te krijgen. Ik bedoel maar te zeggen; ze krijgt alles maar, terwijl anderen daar hun stinkende best voor moeten doen. Maar iedereen loopt met haar weg, omdat ze zo charmant is. Dat is jou toch ook niet ontgaan?” Melchior schudt zijn hoofd. “Klopt. Daarom wilde ik haar ook in het programma. Ik had alleen niet verwacht dat ze zo populair zou worden. Als ik dat had geweten, dan had ik het misschien niet gedaan.”

Volgende keer in Burning Ambition:
Er komen vreemde reacties binnen.

Verschenen op 30-10-2010, ten tijde van Episodes.