“Waarom moest je nou zo nodig nog iemand erbij halen?” vraagt Sindie Walters aan Melchior. Melchior zucht. “Ik heb het je al eerder uitgelegd. Kim heeft kennis en ervaring op het gebied van dieren en de natuur. Dat is iets dat we nodig hebben om het programma beter te maken. Het management is al akkoord. Het is maar een parttime adviesfunctie. Dus we kunnen dat compenseren met het budget. Ik dacht dat je wel blij zou zijn met wat extra expertise. Zo kunnen we een veel beter programma maken.” Sindie knikt alleen maar. Melchior werpt een blik op zijn horloge. “Ik ga naar beneden,” zegt hij. “Kim kan ieder moment arriveren. Zien we je zo bij de vergadering?” Sindie knikt. Melchior loopt haar kantoor uit.

Sindie gaat zuchtend op haar stoel zitten. Ze kijkt haar kleine kantoortje rond. Eerst had ik mijn eigen programma, denkt ze. En nu mag ik eindelijk weer iets nieuws ondernemen voor de tv. Hoofdredactrice. Maar het eerste wat mijn team doet, is buiten mijn weten om aanbevelingen doen. En de directie gaat nog akkoord ook. Wat stelt mijn functie voor als ik zomaar word gepasseerd? Ze pakt het CV van Kim op. Kim de Beurre lijkt haar in alles een zondagskind; ze heeft veel gereisd, jong getrouwd, een kind, een eigen kasteel en paardenfokkerij gehad en nu redactielid omdat ze toevallig op de juiste plek aanwezig was. Het vervelende is dat Melchior niet helemaal ongelijk heeft wat betreft haar kennis en ervaring. Maar ze wil zelf haar team kunnen samenstellen. Nu wordt haar de hulp van een buitenstaander opgedrongen. Ze schudt haar hoofd en staat op. We zullen vanzelf wel zien hoe bruikbaar Kim is, denkt ze terwijl ze haar kantoortje uit loopt. Als ze het niet waar kan maken, dan zal ik er wel voor zorgen dat ze hier niet lang werkt.

De muziek bereikt de climax. Nathalie spant zich in om de danspassen op tijd en synchroon met de rest uit te voeren. Terwijl ze een split maakt, klinken de laatste noten. De regisseur klapt zijn handen in elkaar. “Prima. Goed gewerkt allemaal. Morgen pakken we het hier weer op.” Nathalie en de andere danseressen lopen het podium af. Terwijl ze achter de coulissen verdwijnen, voelt Nathalie de brandende ogen op haar rug, die ze tijdens de repetitie ook al voelde. Terwijl ze zich douchen en omkleden, probeert ze zo min mogelijk naar haar collega’s te kijken. Dit is verkeerd, denkt ze. Maar ik kan niet… Ze zegt gedag terwijl haar collega’s de kleedkamer verlaten. Als ze nog een minuut heeft gewacht, loopt ze zelf ook naar de uitgang. Buiten staat Carmen al te wachten. Zodra ze bij haar is, geeft Carmen haar direct een zoen. “Het ging echt goed vandaag,” zegt Carmen. “Het ging niet slecht,” zegt Nathalie neutraal. “Je ging er helemaal voor,” zegt Carmen verbaasd. Ze wil een arm om Nathalie heen slaan. Maar Nathalie ontwijkt hem. “Zullen we maar gaan? Het was een lange dag en ik ben moe.” Terwijl ze snel doorloopt, kijkt Carmen haar zorgelijk na. Hoe close ze privé ook zijn, in het openbaar lijkt Nathalie niet te willen laten zien wie ze is. Het is voor haar zelf ook niet gemakkelijk geweest om toe te geven aan haar gevoelens. Maar nu ze met Nathalie is, wil ze gewoon normaal kunnen doen. Niet klef, maar ook weer niet zo stijf als Nathalie doet. “Geef het wat tijd,” zegt ze tegen zichzelf. “Uiteindelijk zal ze wel opener worden.”

“Ik denk niet dat we het zo moeten doen,” zegt Sindie resoluut. “Het is de beste manier om vragen te stellen,” werpt Kim tegen. “Als je mensen stimuleert, dan krijg je veel meer interessante feiten in het gesprek.” “Het is niet hetzelfde als een talkshow,” valt Melchior haar bij. “Dit is een educatief programma.” Sindie knijpt haar ogen half dicht. “Niemand trekt je ervaring in twijfel,” zegt Melchior gehaast. “Maar Kim kijkt hier met een frisse blik naar.” “Als Kim het zo goed weet, waarom laat je haar dan niet helpen bij het gesprek?” vraagt Sindie op uitdagende toon. Melchior krijgt een grijns op zijn gezicht. “Een prima idee,” zegt hij. Hij wendt zich tot Kim. “Zou je het willen proberen?” Kim kijkt aarzelend. “Alleen als iedereen het risico wil nemen. Ik heb geen presentatie ervaring.” De andere tramleden mompelen instemmend. Sindie vervloekt zichzelf. Haar bluf is mislukt. Melchior heeft de uitdaging aangenomen. Nu moet ze wel instemmen met dit idee. Ze ziet dat iedereen naar haar kijkt. Ze geeft een klein knikje. “Oké,” zegt Melchior. Hij schudt Kim de hand. “Welkom partner. Dan gaan we nu maar de voorbereidingen treffen voor de nieuwe opnamen.” Kim knikt stralend. “Ze schenkt het hele team een glimlach. Bedankt dat jullie me deze kans geven.”

Sindie gaat na de vergadering niet terug naar haar kantoor. Ze loopt het gebouw uit en stapt in haar auto. Dit bevalt haar niets. Het is bedoeld als eenmalig optreden. Maar als het optreden van Kim mis loopt, kan dit het programma schaden. En als het goed verloopt… dan heeft ze Kim misschien een opening gegeven om meer te doen voor het programma. Dan heeft ze haar het succes op een presenteerblaadje aangeboden. Geen van beide opties staat haar aan. Met een misselijk gevoel rijdt ze verder. Maar als ze bij haar huis komt, stopt ze niet. Ze rijdt verder naar de praktijk van haar huisarts. Het spreekuur is al voorbij, maar voor haar maakt de dokter wel een uitzondering. Wanneer ze bij het huis, waar ook de praktijk zich bevindt, aanbelt, duurt het even voordat er wordt open gedaan. De arts kijkt haar verbaasd aan. “Ik kom voor mijn herhalingsrecept,” zegt Sindie terwijl ze naar binnen stapt. De arts sluit de deur. “Kleedt u zich maar uit dan,” zegt hij. Sindie trekt haar jas uit, maar ze krijgt de kans niet om hem aan de kapstok te hangen. De arts grijpt haar vast en begint haar te zoenen. “Rustig Alexander,” kreunt Sindie op een toon die haar woorden tegenspreekt. “Ik heb een rotdag gehad.” “Daar heb ik het juiste medicijn voor,” zegt Alexander. Hij tilt Sindie op en draagt haar over zijn schouder de spreekkamer in.

Volgende keer in Burning Ambition:
Gemengde gevoelens overal

Verschenen op 16-10-2010, ten tijde van Episodes.