Noa spartelt tegen als Kim haar in haar kinderstoeltje zet en haar gordels vastmaakt. “Kom op, niet zo moeilijk doen. We gaan papa opzoeken op zijn werk. Vind je dat niet leuk soms?” Noa begint direct te lachen. “Papa dieren!” roept ze blij. “Ja. Papa werkt bij de dieren,” zegt Kim. Ze stapt snel in de auto en rijdt de oprit af. Kim kijkt in de achteruitkijkspiegel naar het huis waar ze nu een paar weken in wonen. De verhuizing is een goede stap geweest. Een huis dat niet supergroot is, maar gezellig en knus. En groot genoeg voor mogelijke gezinsuitbreiding. In een groene, bosrijke omgeving, met een open haard en een grote tuin. Terug in Nederland, maar toch midden in mooie natuur voor Noa om in op te groeien. Precies zoals zij en Sven zochten na hun vertrek uit Frankrijk.

Door het bosrijke gebied, dat nu fraaie herfstkleuren heeft, is het een aangename rit. Al snel parkeert ze de auto bij een bezoekerscentrum. Ze haalt Noa uit haar stoel, zet haar in de buggy en loopt met haar naar de ingang. Nadat ze haar abonnement heeft laten zien, mag ze doorlopen. Nadat ze eerst rustig wat hebben rondgekeken bij de vogels en de kleinere dieren, begeven ze zich op het egale bospad, dat langs groot Europees wild voert. Kim verbaast zich over de vrije en natuurlijke uitstraling van het kleine wildpark. Sven was een van de nieuwe mensen die was aangenomen voor het pas opgezette park. Het is nu vrij rustig. Noa kijkt enthousiast naar de runderen en paarden, maar de wilde zwijnen vindt ze wat minder. Wanneer ze aankomen bij het terrein van de edelherten, ziet ze tot haar grote verbazing een cameraploeg staan. Sven en een aantal andere verzorgers geven uitleg aan een knap uitziende man, die haar ergens vaag bekend voorkomt. Ze kijkt vanaf een afstandje toe hoe het gesprek zich ontwikkelt. Dan volgt er een seintje dat ze klaar zijn. De camera wordt uitgezet en de geluidsman laat de microfoon zakken. De cameraploeg loopt weg en de verzorgers verspreiden zich. Sven loopt naar hen toe en geeft hen beiden een zoen.

Melchior Lukasse zucht geërgerd. Hij heeft geprobeerd om zich te houden aan wat zijn redactrice hem heeft aangegeven. Maar het bevalt hem niet. Hij houdt wel van dieren. Maar hij heeft er niet zoveel verstand van dat hij direct vervolgvragen heeft op wat de verzorgers hem vertellen. En dan moeten we een educatief natuurthema in ons programma hebben, denkt hij zuur. Maar wat moeten we zonder een goede voorbereiding of een budget waarmee we iets behoorlijks kunnen maken? Het was ook niet zijn eerste keus om dit te gaan doen. Maar zijn carrière is nogal in het slop geraakt. En hij moet toch ergens aan de bak. Het is geen prime time televisie. Maar hij kan weer iets doen en het draagt een goed thema met zich mee. Als ik dit goed doe, komen er misschien weer betere kansen op mijn pad.

“Was dit waarom je ons vandaag hier wilde hebben?” vraagt Kim terwijl ze naar de cameraploeg gebaart. Sven knikt grijnzend. “Ze maken een korte rapportage over het park,” legt hij uit. Ze willen nog wat impressieopnames maken. Dus ik dacht dat een jonge moeder met haar kind goed beeldmateriaal zou zijn. “Niet slecht gedacht,” zegt Melchior, die op een afstandje heeft staan luisteren. “Melchior, dit is mijn vrouw Kim,” zegt Sven ter introductie. “En dat is ons dochtertje Noa.” “Kim de Beurre,” stelt Kim zichzelf voor terwijl ze Melchiors hand schudt. “Aangenaam,” zegt Melchior. “Melchior Lukasse.” “Melchior Lukasse?” vraagt Kim verbaasd, terwijl ze beseft wie ze voor zich heeft. “Jij was toch in het nieuws vanwege geruchten dat…” “Ja,” zegt Melchior op een toon die duidelijk aangeeft dat hij er verder niet op wil ingaan. “Sorry,” zegt Kim. “Als het je dwars zit…” Melchior schudt zijn hoofd. “Het is al goed,” zegt hij. Hij kijkt Sven een beetje ongemakkelijk aan. “Zeg, hoe vond jij het gesprek gaan? Dit is de eerste keer dat we dit programma opnemen.” “Het ging best goed,” zegt Sven. “Je zou misschien nog wat meer achtergrondinformatie kunnen gebruiken. Maar je geeft op zich wel een duidelijk beeld.” Melchior knikt. “Ik had al zo’n vermoeden,” zegt hij. “Kun je me een paar pointers geven waar ik op kan letten?” vraagt hij zo ontspannen mogelijk, om zijn eigen ontevredenheid te verbergen. “Ik denk niet dat je dat aan mij moet vragen,” zegt Sven. “Ik ben al betrokken geweest bij dit programma. Daar heb je een objectief iemand voor nodig. Kim kan je daar vast wel in helpen.” “O ja?” vraagt Melchior een beetje sceptisch. “Ja,” zegt Kim scherp, door zijn toon. “Sven en ik hebben dezelfde opleiding tot dierenverzorger gevolgd. Zo hebben we elkaar leren kennen.” “Het verschil is alleen dat Kim de beste van de klas was,” zegt Sven. “Dus als iemand het kan weten is zij het.” Melchior bekijkt Kim nogmaals. Maar nu met heel andere ogen. Dan verschijnt er een grijns op zijn gezicht als er een idee bij hem opkomt. “Luister. Ik moet er met mijn baas over praten. Maar ik wil hem een idee voorleggen voor het programma. Ik denk dat, als Kim een ondersteunende rol op zich wil nemen, het programma nog beter kan worden. Zoals jij zelf al aangaf, Sven.” Hij kijkt Kim, die een erg verbaasde uitdrukking op haar gezicht heeft gekregen, aan. “Stel dat het me lukt om mijn baas te overtuigen, zou het je dan wat lijken?”

Volgende keer in Burning Ambition:
Niet alles is altijd even positief.

Verschenen op 09-10-2010, ten tijde van Episodes.