Sven trekt zijn gezicht strak en draait zich om. Zoals verwacht kijkt hij recht in het arrogante gezicht van zijn broer. “Waarom zou ik niet komen?” vraagt hij. Alexander kijkt hem berekenend aan. “Je was niet op de begrafenis van onze vader.” “Jij anders ook niet,” kaatst Sven terug. “Je weet wat er is gebeurd tussen vader en mij,” zegt Alexander. Svens blik wordt strakker. “Officieel heeft hij jou gedwongen om Noa van Kim af te pakken. Maar wij weten allebei hoe het werkelijk is gegaan. Je deed het uit vrije wil. Maar vader heeft het met zijn ‘bekentenis’ goed gespeeld om jou buiten schot te houden.” “Dit is niet het moment om hierover te beginnen,” komt Arnout tussenbeiden als Alex zijn mond opendoet om te protesteren. “Alexander en jij hebben evenveel recht om hier te zijn.” Sven knikt alleen maar. Zijn oom heeft gelijk en dat weet hij maar al te goed. Hij draait zich om en loopt met Kim naar een rij stoelen. Arnout, Nathalie en Carmen lopen direct achter hem aan. Alexander volgt vanaf een afstand.

Tijdens de dienst luistert Carmen maar met een half oor. Ze kende Carice niet, maar ze had wel het nodige over haar gehoord. Het verhaal van de spreker, over hoe ze was en wat voor verlies haar dood betekent, klinkt voor haar dan ook erg hypocriet. Maar wat haar meer afleidt is Alexander. Nathalie had over hem niet veel verteld. Maar nu lijkt ze telkens zijn ogen te voelen. Maar telkens als ze stiekem opzij durft te kijken, staart Alexander recht voor zich uit.

Nadat de kist in het graf is verdwenen, lopen de mensen over het pad terug naar het centrum. Arnout praat met een paar mensen die Carice nog kennen van vroeger. Alexander loopt naar Sven toe. Hij kijkt hem en Kim afkeurend aan. “Vader en moeder waren altijd tegen jullie relatie. En toch neem je haar mee hier naartoe.” Hij schudt zijn hoofd. “Je bent diep gezonken broertje. Ik schaam me voor het feit dat je mijn broer bent.” Kim doet dreigend een stap naar voren, met een kwade blik in haar ogen. Alexander doet onwillekeurig een stap naar achteren. Sven legt zijn hand op de schouder van Kim. Ze onspant een beetje en doet weer een stap naar achteren. Maar ze blijft Alexander kwaad aankijken. “Als je er zo over denkt, waarom voeren we dan dit gesprek?” vraagt Sven. “Omdat ik wil zeggen dat er niets is veranderd,” zegt Alexander. “Ik heb geruchten gehoord over dat kasteel van jullie. Dat het ooit van onze familie was…” “Was, ja,” onderbreekt Sven hem. “Dat kasteel was al eeuwen niet meer van ons. En zelfs vader wist dat hij het niet op legale wijze kon krijgen.” “Hou daar alsjeblieft over op,” zegt Alexander. “Dat is allemaal verleden tijd. Onze ouders zijn er niet meer. Moeten we ons zelfs nu nog door hen laten leiden? Ik wil dat achter me laten.” “Wat dat betreft zijn we het eindelijk eens met elkaar eens,” zegt Sven. “Ja,” zegt Alexander grinnikend. Maar dan wordt zijn blik hard. “En iets anders waar we het denk ik over eens zijn, is dat wij elkaar niets meer te zeggen hebben. Wat mij betreft gaan we zonder elkaar verder broertje.” Sven kijkt Alex strak aan en kruist zijn armen voor zijn borst. “Ook daarin ben ik het mee eens,” zegt hij. “Waarom?” klinkt de stem van Nathalie achter hen. Ze is met Carmen stil aan komen lopen en ze heeft een geschokte blik in haar ogen. Alexander kijkt haar onverbiddelijk aan. “Jij hebt je ook tegen vader en moeder gekeerd door Svens kant te kiezen,” zegt hij. Dan kijkt hij smalend naar Carmen. “En zo te zien heb je voor een partner en levensstijl gekozen die vader en moeder nooit zouden hebben goedgekeurd.” Nathalie en Carmen worden allebei rood. Maar Nathalie van vernedering en Carmen van woede. “Ik had echt beter van je verwacht,” klinkt de stem van Arnout, op zijn meest autoritaire toon. Alexander kijkt hem geschrokken aan. “Ik wilde graag dat je bij de begrafenis was, zodat je een kans zou hebben om afscheid te nemen van je moeder. Maar blijkbaar ben je alleen maar geïnteresseerd in het voortzetten van oude ruzies.” Alex schudt zijn hoofd. “Integendeel. Ik wil juist af van die ruzies. Ik wil een leven voor mijzelf, zonder dat ik last heb van de rest van mijn ‘familie’.” Vervolgens draait hij zich om en loopt weg.

Terug aangekomen in het huis van Arnout, trekt die zich terug in zijn kamer. Nathalie en Carmen blijven nog even, maar gaan ook al snel, behoorlijk aangeslagen door de woorden van Alexander, terug naar hun appartementje. Kim en Sven blijven in de kamer zitten, met Noa die thuis was gebleven. Noa gaat bij Kim op schoot zitten. “Papa liedje,” zegt ze. Sven glimlacht en pakt zijn oude gitaar. Hij speelt een liedje dat niet echt vrolijk is, maar Noa zit toch gefascineerd te luisteren. Als Sven dan is uitgespeeld, kruipt ze van Kims schoot af en pakt haar vertrouwde tijgerknuffel, waar ze rustig mee gaat spelen. Sven legt zijn gitaar weg en laat zuchtend zijn hoofd op zijn handen rusten. Kim gaat bij hem zitten en streelt zijn nek met haar vingers. “Het zit je dwars,” zegt ze. Sven zucht weer. “Ik had niks anders van hem verwacht. Maar toch kan ik er niet tegen. Hij is nog net zo neerbuigend als vroeger. Dat hij zo tegen mij doet, dat ben ik wel gewend. Maar tegen jou? Of tegen Nathalie en Carmen? Hij is geen steek veranderd.” Kim slaat haar armen om hem heen. “Laat het los,” zegt ze. “Je hebt hem gehoord. Hij wil al het contact verbreken. Je bent van hem af. En je kunt het verleden achter je laten. We kunnen nu vooruit. Over een paar dagen gaan we verhuizen. Jij begint met je nieuwe baan. En Nathalie en Carmen zijn te sterk om zich lang iets van Alexander aan te trekken. Carmen trok zich ook niets aan van toen Ramon hun relatie afkeurde.” Sven krijgt een klein glimlachje rond zijn mond. “Je hebt ook gelijk,” zegt hij. “Dat verleden heeft ons lang genoeg gehinderd. We gaan er met zijn allen iets van maken.” “Ik ook?” vraagt Noa, die weer naar hen toe komt lopen. Kim lacht. “Jij ook, schat.”

Volgende keer in Burning Ambition:
Een nieuw en ook onverwachts begin.

Verschenen op 02-10-2010, ten tijde van Episodes.