Noa is eindelijk in slaap gevallen en ligt nu rustig in haar ledikant. Tenminste iemand die rustig is, denkt Carmen terwijl ze op een stoel gaat zitten, Ze pakt haar boek van het tafeltje en begint te lezen. Ze komt echter niet ver. Nathalie zit met haar ogen dicht naar haar mp3-speler te luisteren en zit zachtjes te neuriën. Carmen legt haar boek weer neer. Sinds Kim en Sven zijn vertrokken naar het politiebureau, zitten ze hier op deze kamer bij Noa. Nathalie doet het rustig aan, maar Carmen zit het niet lekker. Ze aarzelt even of ze zal gaan doen wat ze heeft bedacht. Sven zal er niet blij mee zijn. Maar als ze Nathalie met zachte hand blijven aanpakken, dan komt er nooit iets uit. Ze zitten hier nu. Ze kunnen nergens heen en ze moeten rustig doen vanwege Noa. Een betere kans krijgt ze niet. Ze staat op, loopt naar het bed toe en gaat zitten.

Nathalie voelt aan de matras dat er iemand op het bed zit. Ze opent haar ogen een klein beetje en tuurt tussen haar wimpers door. Carmen. Het kon ook niet anders. Sinds ze elkaar ontmoetten, houdt ze haar al in de gaten. Tijd om dat af te kappen, denkt ze. Ze de muziek uit en haalt de oortelefoontjes weg. “Wat zit je te kijken?” vraagt ze. Carmen haalt haar schouders op. “Ik vroeg me gewoon af hoe jij zo rustig kan blijven onder deze omstandigheden.” Nathalie zucht. “Er is niets dat we momenteel kunnen doen. Ik probeer mezelf gewoon een beetje af te leiden van alles.” “Ook van je herinneringen aan die vliegtuigcrash?” vraagt Carmen. Nathalie zucht weer “Ik heb al gezegd dat ik daar niks meer van weet. Ik zat in dat vliegtuig, en het begon hoogte te verliezen. Daarna werd ik wakker op een strand in Miami. Dat is alles wat ik nog weet. En hoe graag jij ook wilt dat er meer is, er is gewoon niet meer over te vertellen.” Carmen kijkt haar indringend aan. “Ik geloof je niet. Ik weet gewoon dat je dingen achterhoudt. Dingen die je zelfs niet aan Kim of Sven wilt vertellen.” Nathalie draait zich om. “Als je geen ruzie wilt waar Noa bij is, dan stel ik voor dat je hierover ophoudt. Er valt niets te vertellen over die crash, dus laat me met rust.” Ze draait zich om en stopt de oortelefoontjes weer in. Ze start de muziek weer.

Carmen loopt teleurgesteld terug naar haar stoel. Ze had gehoopt dat druk uitoefenen voldoende zou zijn om Nathalie te laten praten. Maar met Noa erbij kan ze niet verder gaan dan dit. Gefrustreerd pakt ze haar boek weer op. Ze leest een paar bladzijden totdat ze een geluid hoort. Het viel haar niet meteen op door de muziek die zelfs vanaf hier uit de oortelefoontjes hoort komen. Ze kijkt op en ziet dat Nathalie met haar rug naar haar toe ligt. Er valt niet veel te zien, maar de lichte schokjes van haar schouders en het vreemde gesnuf, dat ze nu duidelijk hoort, zegt haar genoeg. Er is dus toch meer aan de hand, denk ze. Ze loopt direct weer naar het bed.

Nathalie probeert te vechten tegen de tranen. Maar het lukt haar niet. Alles komt weer naar boven. Na de crash overleven op dat eiland, en alles wat daar op dat eiland gebeurd is… en waar ze nooit over mag praten. Dit zal ze altijd met zich meedragen en ze kan niemand, zelfs haar broer niet, zeggen wat haar dwars zit. Maar Carmen… zij kan met haar doordringende aanpak overal doorheen prikken. En natuurlijk komt Carmen nu weer bij haar zitten. Ze kijkt Nathalie aan. Maar in haar blik ziet ze alleen bezorgdheid, geen trots omdat ze gelijk heeft. Zonder er echt bij na te denken vliegt ze Carmen om de hals. “Het komt wel goed,” zegt Carmen terwijl ze Nathalie troostend op haar rug klopt. Nathalie slaat een gefrustreerd gilletje. “Hoe dan? Mijn leven ligt in puin na wat die klootzak me heeft aangedaan!”

Carmen weet niet hoe ze op die uitbarsting moet reageren. “Welke klootzak?” vraagt ze dan uiteindelijk. “Max… Max van Dongen,” zegt Nathalie. “Toen ik dakloos was, mocht ik bij hem intrekken…” ze pauzeert even. “Maar in plaats van dat hij om me gaf, hielp hij me aan de drugs. Als ik mijn carrière niet wou verpesten met verhalen daarover, zou ik hem geld moeten betalen.”

Nathalie verbaast zich zelf dat ze dit zomaar aan Carmen vertelt. Maar ergens lucht het haar enorm op. Dat ze nu even haar ellende kwijt kan over Max, help haar ook om de ellende van die crash een beetje los te laten. “De vuile klootzak,” mompelt Carmen duister. “Zit hij je nog steeds lastig te vallen?” Nathalie schudt haar hoofd. “Hij is dood. Omgekomen bij een brand.” “En die drugs?” vraagt Carmen. “Daar ben ik vanaf,” zegt Nathalie. “Dan is er toch niks meer aan de hand?” zegt Carmen. “Je kunt nu toch weer onbezorgd gaan dansen?” Nathalie schudt weer haar hoofd. “Ik heb een grote kans gemist. Ik had kunnen optreden in Amerika. Maar door die crash was ik te laat en ben ik vervangen. Mijn kans op een doorbraak is verspeeld. En ik weet niet of ik nou blij mee moet zijn of niet.” “Waarom dan?” vraagt Carmen, die er nu helemaal niets meer van begrijpt. “Ik moest van mijn ouders hard werken om goed te worden in dansen. Ik hield ervan dus ik twijfelde nooit. Maar als ik naar Sven kijk zie ik dat ik iets mis in mijn leven. Hij ging tegen onze ouders in uit liefde voor Kim. Mijn ouders stonden me niet toe iemand te kiezen wie ik wilde… ook al wist ik dat heel goed. Ze keurden alles af wat in hun ogen niet normaal was.”

Carmen voelt hoe bang Nathalie is. Maar ook de manier waarop ze zegt wat ze zegt, is veelbetekenend. Het klinkt zo vertrouwd. Diezelfde dingen waar ze ook zo bang voor was met haar streng gelovige ouders… en nog is. “Hey, rustig maar,” zegt ze troostend om Nathalie een hart onder de riem te steken. “Het is voorbij. Je hoeft niet langer bang te zijn. Jullie oom had toch gezegd dat jullie vrij zijn om te kiezen?” Nathalie snikt. “Maar niet alle keuzes zijn even gemakkelijk. Hoe weet je wat het beste is om je leven vorm te geven? Of waar? Of met wie?” Carmen laat haar los zodat ze Nathalie aan kan kijken. “Dat weet ik ook niet,” moet ze bekennen. “Ik weet zelf ook niet wat ik moet doen. Tot voor kort had ik niets te kiezen. Mijn ouders hadden geen geld, dus ik kon alleen maar doen wat zij wilden.” Nathalie schudt haar hoofd. “En ik kom uit een rijk gezin, maar ik kreeg van mijn ouders geen keuze.” “We verschillen ondanks alles toch niet zoveel van elkaar,” zegt Carmen zacht. “Nee,” zegt Nathalie. “Dat denk ik ook niet.” Dan buigt ze zich naar Carmen toe en kust haar teder op de mond. Carmen aarzelt even, maar beantwoordt de kus dan. Dan trekt Nathalie zich plotseling terug. “Sorry,” stamelt ze. “Ik… dit had ik niet moeten doen. Ik… sorry.”

Volgende keer in Burning Ambition:
Bloed kan stromen… of vloeien.

Verschenen op 13-03-2010, ten tijde van Episodes.