Episode 43: Roet in het eten
“Nog meer dolken?” vraagt Nathalie angstig. Kim knikt. “Ze hebben er een stuk of twintig gevonden in een oude kast. Ze stammen allemaal uit dezelfde tijd en komen allemaal van dezelfde wapensmid. Op een paar kleine verschillen na, zijn ze vrijwel identiek.” “Wat voor verschillen dan?” vraagt Sven. Kim haalt haar schouders op. “Versieringen en zo. Het zijn maar kleine verschillen. Feit is dat de familie Brique nog meer van die wapens in huis heeft.” Ze kijkt met een ongemakkelijke blik de tafel rond. “De politie heeft de zoon van Monsieur en Madame Brique op gespoord in het buitenland. Hij is al ondervraagd. Maar hij zegt van niets te weten. In verband met het onderzoek is ons gevraagd om terug te komen naar Frankrijk.” “Waarom?” Vraagt Sven. Kim zucht. “Ze willen ons weer spreken in verband met die brand en over die dolk waarmee Bart mij aanviel.” Ze aarzelt. “En misschien moet je ze ook vertellen over wat je oom heeft verteld over die dolk.” Sven trekt een gezicht. “Je zult wel gelijk hebben,” zegt hij zuur. Hij kijkt Kim aan. “Sorry. Ik weet dat je geen zin hebt om terug te gaan naar Frankrijk.” Kim zucht en schudt haar hoofd. “Nee. Maar ik heb geen keus. We kunnen dan maar beter zo snel mogelijk gaan. Des te eerder is het weer voorbij.”
Carmen bevalt het maar niets. Terug naar Frankrijk. Terug in de buurt van de familie Brique? Maar misschien hoeft ze niet mee. Zijzelf kan toch niets bijdragen. Zij kan hier blijven en misschien op Noa passen. En bovendien op Nathalie. Want ze weet gewoon zeker dat ze dingen achterhoudt. Sven wil haar een beetje sparen. Maar Nathalie zal waarschijnlijk niet zelf willen toegeven wat er aan de hand is. Ze kijkt vanuit een ooghoek naar Nathalie. Die zit naar het tafelblad te staren.
Nathalie overdenkt de situatie. Naar Frankrijk. Ergens wil ze dat wel. Even wat afleiding. Maar aan de andere kant… hier moet ze proberen haar leven weer op te bouwen. Ze moet proberen weer audities te doen, haar carrière nieuwe impulsen geven… wat er gebeurd is achter haar laten. Maar kan ze dat wel? Nu ze even rust heeft gehad, heeft ze tijd gehad om na te denken. Is het alle ontbering wel waard? Hoeveel van zichzelf zal ze moeten ze wegcijferen? En wordt ze er wel gelukkig van? Ze moet hierover nadenken. Maar ze wil het niet. “Nathalie?” vraagt Sven. “Heb jij zin om met ons mee te gaan naar Frankrijk?” Nathalie schrikt op en richt haar ogen op Sven.
Kim kijkt Sven verbaast aan. “Sven! Dit is geen familie-uitstapje. Er is een onderzoek gaande naar een mogelijke moordenaar. Wij moeten wel naar Frankrijk. Maar anderen meenemen is te gevaarlijk.” Sven kijkt Kim strak aan. “Als mensen kwaad willen, dan maakt het niet uit waar we naartoe gaan. Bart heeft ons hier ook gevonden. Als de familie Brique wraak op ons wil, dan komen ze toch wel achter ons aan. Of we nu hier blijven of naar Frankrijk gaan… de confrontatie komt toch wel.” “Maar Noa dan?” vraagt Kim. Sven zucht. “Ik wil haar niet in gevaar brengen. Maar is ze nu wel veilig?”
Kim kijkt Sven boos aan. “Dat is vals,” zegt ze zachtjes. Maar terwijl ze het zegt, beseft ze dat het haar moederinstinct is dat dit influistert. Ze wil haar kind beschermen. Maar ze moet kiezen tussen Noa achterlaten en niet zeker weten of ze veilig is, of haar meenemen naar een mogelijk gevaarlijke plek waar ze tenminste nog over haar kan waken. Uiteindelijk, zo besluit ze, is het geen keuze. Ze richt zich tot Nathalie en Carmen. “Als jullie meewillen,” begint ze aarzelend, “dan zouden we jullie erg dankbaar zijn.”
Carmen moet even iets wegslikken. Hier had ze niet op gerekend. Maar ze kan ze na alles wat er is gebeurd, niet zomaar in de steek laten. Of wel? Ze kijkt opzij naar Nathalie. “Ik ga met jullie mee,” zegt Nathalie op een, naar Carmens idee, iets te gretige toon. En dat zit haar niet lekker. “Ik ga ook mee,” zegt Carmen dan. Naast Noa zal ook Nathalie toezicht nodig hebben.
Sven doet de klep van de kofferbak dicht. Nathalie en Carmen zitten al op de achterbank, met Noa tussen hen in. Kim staat bij Gaby en Berenger. “Het bevalt me helemaal niets dat jullie allemaal gaan,” zegt Gaby. “We hebben hier met zijn allen voor gekozen,” zegt Kim. “Tenzij je ons wilt tegenhouden?” Gaby schudt haar hoofd. “Ik ben niet langer meer voor jullie verantwoordelijk,” zegt ze. “Het is aan jullie om te beslissen wat je het beste lijkt.” “Maar let wel op wat je doet,” zegt Berenger. “Als er werkelijk op jullie wordt geloerd, dan kan dat gevaar uit iedere hoek komen.” Kim knikt. “Dat besef ik. Maar dit moet worden opgelost.” Berenger knikt ook. “Dan kan ik niks anders doen dan jullie veel succes wensen,” zegt hij. Hij schudt Kim de hand en vervolgens die van Sven. Kim en Sven willen Gaby de hand schudden, maar die neemt daar geen genoegen mee. Ze omhelst ze allebei. “Wees voorzichtig oké?” zegt ze. Kim en Sven knikken. Vervolgens stappen ze allebei in. Sven start de auto en ze rijden weg van het dierenpark.
Nathalie gooit de lege flesjes en broodverpakkingen in de vuilnisbak en kijkt de parkeerplaats over terwijl ze terug loopt naar de auto. Carmen plaatst een tegenspartelende Noa weer terug in haar stoeltje na hun korte pauze. Sven bekijkt de kaart. “We zijn over de helft,” zegt hij. “Nog een paar uur en dan zijn we in het dorp.” Iedereen stapt weer in en ze vervolgen hun weg. Kim staart een beetje afwezig door het raam terwijl bomen en mooie landschappen aan haar voorbij flitsen. Ze kan niet geloven dat ze terug gaat naar Frankrijk. Ooit was het haar thuis, maar nu is het een plek waar ze liever niet naar terug wil. Maar het lot heeft duidelijk anders besloten. Ze heeft geen idee wat haar te wachten staat. Maar ze zal niet rusten voordat dit voorbij is. Ze moet dit, koste wat het kost, beëindigen.
Volgende keer in Burning Ambition:
Het is niet langer meer vertrouwd.