“Een bloederig verleden?” vraagt Sven ietwat huiverend aan Arnout. Zijn oom knikt. “Volgens je grootvader was die dolk van generatie op generatie doorgegeven. Het verhaal dat erbij hoorde is dat die dolk bloed heeft laten vloeien, waardoor jouw familie te schande werd gemaakt.” Sven slikt. Dit klopt precies met wat hij had gelezen in de legende over het kasteel. De op een na oudste overgebleven zoon wilde het kasteel maar wat graag hebben. Toen zijn vader ziek werd, vermoorde hij daarom zijn oudere broer, want dat zou hem erfgenaam maken. Zijn jongste broer betrapte hem echter, waardoor hij wegvluchtte. Hij weet dat die gevluchte broer een voorvader van hem is. Die moord heeft hij dus met die dolk gepleegd. En die dolk waar bloed aan kleeft is al die tijd in de familie gebleven.

Arnout kijkt zijn neefje aan met gefronste wenkbrauwen. Die laatste onthulling had duidelijk betekenis voor hem. “Gaat het wel goed?” vraagt hij. Sven reageert niet. Hij blijft voor zich uit staren. Voorzichtig raakt hij zijn schouder aan. Sven schrikt op uit zijn gedachten. “Klopt het als ik denk dat jij meer weet over die geschiedenis?” Sven knikt. “Als u het wilt weten…” Arnout onderbreekt hem door zijn hand op te steken. “Als je het liever niet vertelt, hoef ik het niet te weten. Je grootvader heeft zich nooit in dit mysterie verdiept. Volgens hem kunnen sommige geheimen beter begraven blijven. Je weet nooit wat je tegenkomt als ze het daglicht aanschouwen. Maar volgens mij zit jij er middenin.” Sven knikt. “Dan wil ik je twee dingen meegeven. Let goed op wie je vertrouwt.” Sven knikt. “Dat zal ik doen. En dat andere?” Arnout glimlacht. “Zorg voor je familie.” Sven glimlacht ook en steekt zijn hand uit. Arnout pakt hem aan. “Bedankt… oom,” zegt Sven. Arnouts glimlach wordt breder. “Ik hoop dat we elkaar nog eens zullen zien.” “Ik zal proberen contact met u te houden,” belooft Sven.

“Wat heftig,” zegt Kim als Sven zijn verhaal heeft verteld. “Ik had dit inderdaad niet verwacht,” zegt Sven over de telefoon. “Ik kom morgen naar huis. Meer dan dit zal ik niet te weten komen.” “Het is meer dan we hadden kunnen hopen,” zegt Kim. “Maar we weten nog niet hoe het zit met die andere dolk,” zegt Sven. “Maakt dat nog uit?” vraagt Kim. “Madame Brique is dood en Bart Karos zit vast. Iedereen die iets tegen ons had, kan ons niets meer doen.” Over de telefoon denkt ze een zucht te horen. “Sven?” vraagt ze. “Je zult wel gelijk hebben,” zegt Sven. “Ik ga zo slapen, dan kan ik morgen vroeg weg.” “Ik ook. Ik lig er zelfs al in,” zegt Kim. “Dan zie ik je morgen,” zegt Sven. “Ik hou van je,” zegt hij dan. Kim glimlacht. “Ik ook van jou gekkie,” zegt ze plagerig. “Welterusten,” voegt ze er dan liefjes aan toe. Ze breekt het gesprek af. Ze legt haar mobieltje op het nachtkastje en doet het licht uit.

Nathalie ligt te woelen in haar bed. Ze kan de slaap niet vatten. Telkens flitsen herinneren van de afgelopen tijd door haar hoofd. De momenten voor het neerstorten. Hoe ze aangetroffen werd op het strand van Miami. Het praten met hulpverleners en psychologen ter begeleiding. Alle aandacht die de media haar gaf omdat ze de enige overlevende is van de crash… Tranen springen weer in haar ogen. Ze begraaft haar gezicht in het kussen. Ze huilt zichzelf in slaap.

Carmen loopt zachtjes de gang door. Ze was op de bank voor de tv in slaap gevallen. Op haar tenen loopt ze naar haar kamer. Wanneer ze langs de kamer van Nathalie sluipt, hoort ze een vreemd geluid. Voorzichtig legt ze haar oor tegen de deur. Ze hoort gesnik. Blijkbaar gaat het minder goed dan je ons wilt doen geloven Nathalie, denkt ze hoofdschuddend.

Vroeg in de ochtend wordt Kim wakker door gegil van Noa. Ze schrikt op en loopt naar het ledikant. Noa staat kraaiend van plezier rechtop in haar bedje, zonder zich vast te houden. Kim lacht en haalt haar dochtertje uit het ledikant. “Nog even en je probeert eruit te klimmen hè?” Noa lacht. “Mama,” klinkt het dan.

Laat in de ochtend komt Sven terug. Carmen kijkt een beetje jaloers naar hoe hij met zijn familie omgaat. Vooral met Nathalie. Hun band is blijkbaar beter dan die tussen haarzelf en Ramon. Als Sven naar haar toekomt, fluistert ze in zijn oor: “Volgens mij gaat het nog niet goed met je zus.” Sven kijkt even opzij naar Nathalie. “Waar baseer je dat op?” Carmen vertelt hem wat ze de afgelopen nacht heeft gehoord. Sven zucht. “Ik was er al bang voor. We moeten dit voorzichtig aanpakken. We willen niet…” Hij stap snel bij Carmen weg als Kim naar ze toe komt. “Ik denk dat Nathalie en Carmen ook wel willen horen wat je te weten bent gekomen.” Nathalie en Carmen knikken. “Goed,” zegt Sven. “Maar hou je vast. Het is een heel verhaal.”

Als Sven is uitverteld kijkt hij de keukentafel rond. De anderen kijken hem zwijgend aan. Nathalie is de eerste die de stilte doorbreekt. “Dus pap en mam hebben tegen ons gelogen over onze familie?” Sven knikt. “Nog meer dan we dachten ja,” zegt hij bitter. “Ze hebben ons jarenlang gemanipuleerd.” “Maar nu zijn jullie er vanaf toch?” vraagt Kim. Sven zucht. “Vader is dood, moeder is spoorloos verdwenen en Alexander wil niks met ons te maken hebben. En onze nieuwgevonden oom heeft ons verteld dat we zelf kunnen kiezen.” Hij schudt zijn hoofd weer. “Ik kan nog niet geloven dat we echt vrij zijn.” Kim legt haar hand op zijn schouder. “Het zal tijd kosten,” zegt ze teder. Sven glimlacht. “Ik denk het ja.” Nathalie knikt. “Laten we proberen het achter ons te laten.” Dan gaat Kims mobieltje. Ze kijkt op het display. “De politie,” zegt ze. Ze neemt op. “Met Kim de Beurre.” Ze luistert en trekt wit weg. “Ja. Ik zal kijken wat ik kan doen.” “…” “Bedankt. Dag.” Ze drukt de telefoon uit en legt hem op tafel. Ze staart voor zich uit. “Kim?” vraagt Sven. Kim schrikt op. “De Franse politie heeft bij het doorzoeken van het landhuis van de familie Brique nog meer dolken gevonden van hetzelfde type.”

Volgende keer in Burning Ambition:
Wensen komen vaak niet uit.

Verschenen op 20-02-2010, ten tijde van Episodes.