“Het spijt me. De heer van Dam wil u niet te woord staan,” zegt de assistente over de telefoon. “Goed dan. Bedankt,” zegt Sven. Zuchtend hangt hij op. Alweer iemand die hem niet wil spreken. Hij is nu al drie dagen bezig om oude kennissen van zijn vader op te zoeken. Maar tot nu toe heeft iedereen hem duidelijk gemaakt hem niet te willen spreken. Hij had gehoopt dat zijn naam zou helpen. Maar na tientallen telefoontjes en diverse bezoekjes aan sociale gelegenheden blijkt dat dus ijdele hoop. Hij trekt zijn jas aan en loopt zijn hotelkamer uit. Hij moet even wat frisse lucht hebben.

Kim is naar de kelder gegaan. Het heeft een grote open ruimte en is dus heel geschikt voor haar oefeningen. Nadat ze heeft gestretcht, neemt ze een gevechtspositie in en komt in beweging. Minuten lang blijft ze trappen, slagen en blokkeringen uitvoeren. De ene kata na de andere. Na een tijd gaat ze bezweet zitten om af te koelen en een ontspanningsoefening te doen. Het is nog niet optimaal, vermaant ze zichzelf. Door alle drukte in Frankrijk heeft ze niet de tijd kunnen besteden aan haar training die ze wilde. Het lijkt niet veel, maar ze merkt dat haar bewegingen minder snel zijn dan voorheen. Tijdens haar gevecht met Bart merkte ze voor het eerst dat ze achteruit is gegaan qua vaardigheid. Ze heeft hem af kunnen weren. Maar het was kantje boord geweest. Tegen een gewapende tegenstander vechten is altijd riskant. Ze heeft geluk gehad. Maar je mag niet op geluk rekenen. Ze moet die schade inhalen en weer op haar oude niveau komen. Al is het alleen maar om te bewijzen dat ze het kan.

Carmen zit zuchtend achter de computer. Websites genoeg met opleidingen en vacatures. Maar niets dat haar echt aanspreekt of waar ze de juiste papieren voor heeft. Ze opent net een nieuwe site als ze achter zich iemand hoort naderen. Ze kijkt even over haar schouder en ziet dat het Nathalie is, waarna ze zich weer op het scherm richt. “Nog iets bruikbaars?” vraagt Nathalie. “Niks,” zucht Carmen. Ze sluit de pagina af. Ze zit al uren te zoeken zonder iets zinnigs te vinden. Ze draait haar bureaustoel weg van de computer en kijkt Nathalie aan. “Moet jij erbij?” vraagt ze. Nathalie knikt. “Ik wil kijken of er nieuwe woonruimte is en misschien interessante dansaudities.” “Waarom zit je nu eigenlijk zonder werk of plek om te wonen?” vraagt Carmen terwijl ze opstaat. Nathalie gaat achter de computer zitten zonder te antwoorden. “Nathalie?” vraagt Carmen. “Dat zijn mijn zaken. Niet de jouwe,” zegt Nathalie zonder op te kijken. Carmen blijft naar Nathalie staren. Nathalie kijkt zuchtend op. “Wil je niet zo naar me kijken alsjeblieft? Ik wil even wat privacy oké?” “Oké,” Carmen loopt schouderophalend weg. Maar ze vertrouwt het niet. Nathalie houdt duidelijk iets verborgen, maar ze heeft werkelijk geen idee wat.

Sven loopt door zijn oude straat. Zijn geboortehuis is inmiddels opgekocht en in het bezit van iemand anders. Afgezien van wat uiterlijke aanpassingen is het nog grotendeels zoals hij het zich herinnert. Niet dat die herinneringen zo positief zijn. Zijn beste herinneringen stammen uit de tijd dat hij dit huis eindelijk kon verlaten. Want toen pas leerde hij Kim kennen. Hij schudt zijn hoofd. Dit is zijn thuis niet meer. Nooit echt geweest ook. Onverrichter zake loopt hij terug richting het hotel.

Kim laat haar ouders binnen en leidt ze naar de kamer. “Waar willen jullie me over spreken?” vraagt ze terwijl ze gaan zitten. Fabian valt direct met de deur in huis. “We gaan direct al weer op reis,” zegt hij. Kim kijkt hem verbaasd aan. “Hoe dat zo ineens?” “We zijn uitgenodigd door een paar oude vrienden van ons,” legt Janine uit. “Ze zijn bezig met een ontwikkelingsproject in Afrika dat een paar maanden gaat duren. Ze hebben ons gevraagd of we ze willen helpen. Maar daarvoor moeten we wel direct weg.” Kim knikt. Haar ouders zit het reizen in het bloed. “Ik vind het jammer dat jullie al weg moeten,” zegt ze. “We zien elkaar de laatste jaren zo weinig.” “Je hebt nu je eigen leven,” zegt Fabian. “Zou je nu nog met je ouders op pad willen?” “Nee. Eigenlijk niet,” lacht Kim.

Sven loopt naar de receptie en vraagt om de sleutel van zijn kamer. De receptionist geeft hem naast de sleutel ook een envelop. “Van wie komt die?” vraagt Sven. “Geen idee meneer,” zegt de receptionist hoofdschuddend. Degene die hem hier afleverde zei enkel dat we hem aan u moesten geven.” “Dank u,” zegt Sven terwijl hij de envelop aanpakt. Hij ziet er officieel uit. Hij loopt snel naar zijn kamer en maakt hem dan open. Het is een uitnodiging om die avond om 21.00 uur langs te komen. Hij bekijkt het adres. Een chique buurt. Maar hij kent het niet als een contact van zijn vader.

“Het spijt me dat ik er niet bij kan zijn,” zegt Sven over de speakerphone. Noa zit bij Janine op schoot en kijkt verbaasd rond, in de hoop te kunnen ontdekken waar de stem van haar vader vandaan komt. “Weet je zeker dat je er naartoe gaat?” vraagt Kim. “Straks is het een val.” “Het is een risico,” erkent Sven. “Maar ik zit vast met mijn onderzoek. Ik was sowieso van plan om morgen terug naar huis te komen.” “Ik denk dat je dit moet doen,” zegt Fabian. “Anders blijf je nieuwsgierig.” “Denk ik ook,” zegt Janine. “Maar wees wel voorzichtig.” “Zal ik doen,” zegt Sven. “Ik bel sowieso vanavond op hoe het is gegaan.” “Geef me ook het adres,” zegt Kim. “Voor het geval dat,” voegt ze er zachtjes aan toe. “Goed,” zegt Sven. Hij geeft het adres door en hangt dan op. “Het komt vast wel goed,” zegt Janine troostend. Kim knikt. “Sven is op zijn best als hij risico’s neemt. Maar ik wil niet dat hij dat weet.” Ze kijkt naar Noa. “Dit kleintje kan nog niet zonder vader.” Fabian en Janine kijken even stil naar Kim. Dan staat Fabian op. “We moeten nu gaan,” zegt hij. “Anders missen we het vliegtuig.” “Hoef ik echt niet mee?” vraagt Kim terwijl ze Noa overneemt van Janine. “Gaby en Berenger brengen ons weg,” zegt Janine. “Bovendien heb jij drie meiden om op te passen.” Kim knikt. Ze geeft haar beide ouders nog een knuffel. Zij geven haar en Noa ieder nog een zoen, waarna ze hun koffers naar de auto brengen.

Sven belt om 21.00 uur aan bij het opgegeven adres. Een dienstbode laat hem binnen en leidt hem naar een salon die doet denken aan een officiersmess op een schip. Overal hangen foto’s en attributen die met de marine te maken hebben. In een antieke kapiteinsstoel zit een oudere man met intelligente ogen. “Ga zitten,” gebaart de man op vriendelijke toon naar een stoel tegenover die van hem. Sven gaat aarzelend zitten. De man neemt hem goed in zich op. “Je zult je wel afvragen waarom ik je heb uitgenodigd,” zegt de man op een manier die duidelijk maakt dat het geen vraag is. “Ja, inderdaad,” zegt Sven op neutrale toon, zich toch verplicht voelend om te antwoorden. De man glimlacht. “Ik had ook niet verwacht dat je zou weten wie ik ben,” zegt hij. “Al had ik gehoopt dat je misschien toch weet wie je oude oom is.”

Volgende keer in Burning Ambition:
De waarheid is een betrekkelijk iets.

Verschenen op 06-02-2010, ten tijde van Episodes.