Kim en Janine verlaten hoofdschuddend de bezoekersruimte. “Die is echt niet meer toerekeningsvatbaar,” zegt Kim. “Dat wordt waarschijnlijk TBS.” Janine knikt somber. “Ik had dit nooit van Bart verwacht,” zegt ze zacht. “Hij kon moeilijk doen, maar hij was geen kwaad iemand. Wat daar tegenover ons aan tafel zat ken ik niet.” Kim zucht. “Laten we maar naar Sven gaan. Misschien weten ze inmiddels meer over die dolk.”

De agent legt net de telefoon neer als Kim en Janine binnen komen. Ze gaan snel zitten. “We hebben de dolk van uw vader weten te traceren,” zegt de agent. “Hij is samen met de rest van de inboedel verkocht op een liquidatieveiling nadat hij zelfmoord pleegde en zijn advocatenkantoor failliet ging. We proberen nu de koper te achterhalen. Maar volgens de informatie die we nu hebben, lijkt het om een soortgelijk wapen te gaan als waarmee de heer Karos juffrouw de Beurre aanviel.” Sven blaast zijn longen leeg. “Dat dacht ik al. Mijn vader had hem in zijn werkkamer hangen. Hij beweerde dat hij al generaties in de familie was.” Hij kijkt de agent aan. “Mijn familie stamt af van de familie die Château Étalon in bezit had. Die dolk moet dus uit die periode stammen.” Kim kijkt Sven aan. “Denk je dat er een verband is tussen die twee dolken?” vraagt ze. Sven schudt zijn hoofd. “Ik zou niet weten hoe. Mijn stamboom is niet algemeen bekend.” “Het is misschien toeval,” zegt de agent. “Maar we zullen degene die de dolk heeft gekocht benaderen. We houden u op de hoogte.” Hij staat op en ze nemen afscheid.

“Ik vraag me af of het iets op gaat leveren,” zegt Kim terwijl ze in de auto zitten, op weg terug naar het park. Sven zucht. “Ik weet het niet. Maar telkens als ik iets nieuws hoor over mijn vader, dan gebeurt er weer iets.” Hij schudt zijn hoofd. “Dit moet ophouden,” mompelt hij in zichzelf. Voordat Kim daarop kan reageren, gaat zijn telefoon. “Sven Vogelaar.” “…” “Nathalie?” “…” “Wat?” “…” Hij kijkt even opzij. “Tuurlijk kan dat. Ik ben met Kim in het dierenpark.” “…” “Goed. Ik wacht op je op het station. Tot straks.” Hij hangt op. “Nathalie heeft een vliegtuigcrash overleefd. Ze is op zoek naar onderdak. Ze heeft geen plek meer om te wonen.” Hij kijkt Kim verontschuldigend aan. “Ik kan haar niet zomaar op straat laten staan.” Kim schudt haar hoofd. “Tuurlijk niet. We regelen wel wat.”

Sven staat te kleumen op het perron terwijl de trein aan komt rijden. Hij scant de mensen die uitstappen en ziet al snel zijn zusje. Ze ziet er een beetje verfomfaaid uit. Zodra ze hem in het oog krijgt, rent ze naar hem toe en vliegt hem om de hals. Sven drukt haar tegen zich aan terwijl ze zachtjes snikt. “Nathalie. Wat is er allemaal gebeurd?” vraagt hij. Nathalie kijkt op. Haar gezicht is nat van de tranen. “Ik kan… ik weet het niet meer,” zegt ze. “Ik herinner me nog dat het vliegtuig neerstortte en daarna is alles vaag. Ik ben uiteindelijk aangespoeld in Miami en gevonden. Daarna is voor me geregeld dat ik naar Nederland kon.” “Waarom heeft niemand contact met ons opgenomen?” vraagt Sven. “Ik wist niet eens dat je vermist werd.” Nathalie schudt snikkend haar hoofd. “Ik weet het niet!” huilt ze. “Is dat nu zo belangrijk?” Ze drukt haar gezicht tegen Svens borst. Sven slaat troostend zijn armen om haar heen.

Nadat Nathalie wat is gekalmeerd, lopen ze samen naar het huis van Gaby en Berenger. Sven vertelt ondertussen over wat er allemaal is gebeurd in Frankrijk en China. Nathalie vraagt honderduit over alles. Maar zelf vertelt ze niet zo veel. Dat moeten we goed in de gaten houden, denkt Sven

In het huis van Gaby en Berenger is het erg druk. Fabian en Janine zijn op bezoek en voor Nathalie moet snel een slaapplek worden geregeld. Nathalie zit in de woonkamer met een kop thee als de telefoon gaat. Kim komt de kamer ingelopen met Noa op een arm. Nathalie zet haar thee neer en neemt Noa over zodat Kim kan opnemen. “Met Kim de Beurre.” “…” “Ja?” “…” “O. Oké.” “…” “Ja. Ja bedankt. Dag.” Ze hangt op. “Problemen?” vraagt Nathalie. “Maak jij je daar nou maar niet druk over,” zegt Kim geruststellend. “Wil jij even op Noa letten?” “Ja hoor,” zegt Nathalie terwijl ze naar Noa blijft kijken. “Ja. Ken jij tante Nathalie nog?”

Kim loopt de keuken in. Sven staat in een pan soep te roeren. “De politie belde net,” zegt ze. Sven kijkt op. “En?” vraagt hij. Kim zucht. “De dolk is nog steeds in het bezit van degene die hem heeft gekocht. Hij heeft hem gekocht omdat hij zo fraai was afgewerkt. Verder weet hij niets over de geschiedenis van die dolk.” Sven schudt zijn hoofd. “Een dood spoor dus.” Hij kijkt bedenkelijk opzij. “Wat is er?” vraagt Kim. Sven kijkt haar weer aan. “Ik zit al een tijd in mijn hoofd met de dingen die mijn vader verborgen hield. Ik kan hem niets meer vragen. Maar misschien zijn er mensen uit zijn kennissenkring die me meer kunnen vertellen… maar dan moet ik terug naar mijn oude woonplaats. En nu dit alles aan de gang is, kan ik jullie niet achterlaten.” Kim legt haar hand op zijn schouder. “Je moet dit juist doen. Anders blijf je er mee lopen. Daar wordt niemand van ons beter van. Ik heb van iedereen veel steun. Maar jij zit duidelijk met vragen. Daar moet je antwoorden op vinden. Misschien ontdek je meer dan de politie kon.” “Misschien,” zegt Sven. “Maar Nathalie dan?” Kim kijkt over haar schouder de kamer in. Daar zit Nathalie vrolijk met Noa te spelen. “We houden haar wel in de gaten,” belooft ze. “Voor haar is dit even een goede afleiding.” “Ja,” zegt Sven. “Ze wil niet veel kwijt over wat er is gebeurd. Maar we moeten haar in de gaten houden.” “Daar zorg ik wel voor,” zegt Kim. “Zorg jij nou maar dat je meer te weten komt. We hebben allemaal een harde klap gehad. Het wordt tijd om dat achter ons te laten. We moeten toch ook kijken wanneer we gaan trouwen.” Sven glimlacht. “Dan zorg ik dat ik snel terug ben met wat antwoorden,” belooft hij. Dan betrekt zijn gezicht. “Maar misschien kunnen we niet alle antwoorden hier vinden. Misschien…” “Nee!” sist Kim fel. “Als je wilt zeggen dat we naar Frankrijk moeten, dan is mijn antwoord nee. Er is daar zoveel gebeurd. Die plek wil ik niet meer terugzien. Is dat begrepen?” “Begrepen,” zegt Sven zacht.

Volgende keer in Burning Ambition:
Niets kan soms veel zeggen.

Verschenen op 30-01-2010, ten tijde van Episodes.