Episode 37: Geen goud zonder schuim
Sven gaat zuchtend op het bed zitten. “Niets. Door de huidige crisis, neemt het park geen nieuw personeel aan. En momenteel zijn er geen vacatures in de omgeving.” Kim kijkt op van de stapel post die zich, gedurende hun verblijf in China, heeft opgestapeld. “Is er helemaal niets?” Sven schudt zijn hoofd. “In deze tijd wordt als eerste bespaard op personeelskosten. Gaby zou kijken of ze me een parttime baan kan als begeleider voor de rangers. Maar ze had zelf niet zo veel hoop dat het zou gaan lukken.” Kim zucht. “Nou… we hebben het geld van de verkoop van het kasteel. We hoeven in principe niet direct aan de slag.” “Maar dat wil ik wel,” zegt Sven. “Vecht om te winnen.” Kim fronst haar wenkbrauwen. “Hoe kom je daar op?” vraagt ze verbaasd. Sven zucht. “Mijn vader zei dat altijd tegen me. En hij had het weer van mijn grootvader die bij de marine zat. Het is het familiemotto. Toen we kinderen waren, werd ons dit altijd voorgehouden.” Hij zucht weer. “Je weet hoe mijn ouders deden. Met minder dan het beste namen ze geen genoegen. Ik haatte ze daarom. Want mijn best was niet goed genoeg.” Kim gaat naast hem zitten en slaat een arm om hem heen. “Hey, ze kunnen ons niets meer doen. Je bent vrij van hun invloed.” Sven knikt. “Dat weet ik ook wel,” zegt hij. “Maar door hun opvoeding ben ik eraan gewend om bezig te zijn. Geen werk hebben zit me dwars.” Kim klopt hem op zijn schouder. “Gewoon even doorbijten,” zegt ze. “We vinden vast wel iets. Of zit je misschien iets anders dwars?” Sven kijkt opzij en zucht voor de zoveelste keer. “Als er iets is, dan moet je er niet mee blijven lopen,” zegt Kim. “We zouden elkaar in vertrouwen nemen weet je nog?” Sven knikt en haalt even diep adem. “Kort voordat mijn vader zelfmoord pleegde, heb ik hem opgezocht in de gevangenis.” Kim knikt. “Dat weet ik nog. Je wou er toen niet veel over kwijt.” “Klopt,” zegt Sven. “Ik wou jou niet ongerust maken. Het laatste dat mijn vader tegen mij zei, is dat ik meer op hem lijk dan hij ooit had gedacht.” Kim trekt een gezicht en haalt haar hand weg. “Dat dacht ik dus ook,” zegt Sven. “Maar ik moet hem op sommige punten gelijk geven. En dat zit me niet lekker. Die man heeft me mijn hele jeugd op mijn kop gezeten en me vernederd omdat hij teleurgesteld in me was. En dan zegt hij dat we op elkaar lijken.” Hij laat zijn hoofd op zijn handen rusten.
Kim kijkt een tijdje naar Sven. Ze aarzelt of ze het hem moet vertellen. Maar eerlijkheid gaat twee kanten op. “Sven. Weet je nog dat gevecht tegen Roy?”
(Flashback Zoop: The Next Generation; Aflevering 100)
Sven pakt snel zijn sabel, krabbelt overeind en is nog net op tijd om een aanval van Roy te pareren. “Nu maken we er een eind aan,” zegt Sven. Kim ziet zijn ogen opvlammen en op dat moment lijkt hij even meedogenloos als zijn vader.
Sven kijkt op “Dat weet ik nog maar al te goed. Hoezo?” Kim slikt en vertelt hem wat ze zag. Sven laat zijn hoofd weer op zijn handen rusten. “Dus hij had gelijk. Ik was er altijd al bang voor.” “Je kunt jezelf niet met hem vergelijken,” zegt Kim fel. “Jij hebt nooit iets slechts gedaan zoals hij. Je hebt misschien wat overeenkomsten met hem, maar je bent beter dan hij.” “En die ruzie over mijn zusje dan?” vraagt Sven.
(Flashback Zoop: The Next Generation; Aflevering 50)
“Je zus heeft hulp nodig,” zegt Kim. “Je ouders zijn hartstikke onredelijk. Jij moet toch weten hoe dat voelt.” Sven snuift. “Het is voor haar goed dat zij ook eens weet hoe ik me al die jaren heb gevoeld. Ik ga haar echt niet helpen.” “Als jij haar niet helpt…” begint Kim. “Dan ben je net zo erg als je ouders.” Sven kijkt haar daarop feller aan dan ze hem ooit heeft zien doen.
“Dat was lang geleden,” zegt Kim. “Ik kende je nog niet zo goed als nu. En je hebt toen bewezen niet zo te zijn als je ouders.” Voordat Sven kan reageren, gaat de deurbel. “Ik ga even opendoen,” zegt Kim verontschuldigend. “Gaby en Berenger zijn aan het werk en Carmen loopt ergens in het park.” Sven knikt.
Kim loopt de trap af naar de deur. Wanneer ze die opent ziet ze een man van ergens in de vijftig staan. “Kim de Beurre?” vraagt hij direct. “Ja,” antwoordt Kim. Ze is nog niet uitgesproken of de man trekt een dolk uit zijn jaszak. Met zijn andere hand houdt hij de deur tegen. Hij springt op Kim af en zwaait de dolk richting haar hart.
Volgende keer in Burning Ambition:
Het verleden is nog springlevend.