Episode 34: Een stille nacht
“Kunnen we niet wat sneller?” zegt Sven. De schemering begint al in te vallen terwijl de jeep over de zandweg raast, richting het kamp. “Als ik dat doe, dan kunnen we niet op tijd stoppen als er een dier de weg oversteekt,” zegt Thijs gespannen. Sven zucht maar reageert verder niet. Thijs heeft ook gelijk. “Het duurt niet lang meer,” zegt Thijs. “Nog hooguit twintig minuten. Dan zijn we weer th…” hij trapt op de rem zodra ze bocht omgaan. Sven schiet naar voren, maar zijn gordel voorkomt dat hij tegen het dashboard klapt. Hij kijkt Thijs fel aan. “Waar was dat goed voor?” Thijs gebaart vooruit. Sven kijkt en ziet een grote boom op de weg liggen. “Shit. Wat nou?” “Maar even kijken,” zegt Thijs. Ze pakken ieder een verdovingsgeweer en een schijnwerper en stappen uit. Wanneer ze bij de boom komen, schijnt Thijs zijn licht erop, terwijl Sven de omgeving scant. “Boomrot,” zegt Thijs. Hij schop tegen de stam. “We zitten hier vast.” “Hoezo vast?” zegt Sven. “De jeep heeft vierwielaandrijving. Kunnen we er niet omheen?” Thijs schudt zijn hoofd. “De boom ligt tot aan het struikgewas. Daar komen we nooit doorheen. We moeten die boom verplaatsen. Maar dat kan morgen pas.”
“Jullie blijven waar?” zegt Julia in de microfoon. “Sven en ik blijven in de jeep slapen,” zegt Thijs over de radio. “Kamp 2 is te ver weg om nog veilig te bereiken voordat het donker is.” “We pakken gewoon nu de tractor om die boom weg te slepen,” zegt Julia. “Daar is het al te laat voor,” zegt Thijs. “Het is donker voordat die klus geklaard is. Dat is te gevaarlijk met de roofdieren.” “En jullie dan?” vraagt Kim. “De jeep is afgesloten en we zijn gewapend,” zegt Sven. “We hebben noodvoorraden en dekens. Dus we komen de nacht wel door.” “We kunnen jullie daar toch niet laten zitten?” zegt Julia. “Het is Kerstavond.” Thijs zucht over de radio. “Ik weet het. Maar de nieuwe regels over nachtelijke missies zijn duidelijk. Alleen patrouilles en in geval van levensbedreigende situaties. De grenspatrouilles moeten doorgaan en we zijn niet in gevaar. Ik ga niet mijn eigen regels overtreden. Dat breng onnodig levens in gevaar.” Julia trekt een gezicht. Ze kijkt Kim aan. Die kijkt al net zo, maar ze schudt haar hoofd. “Je hebt gelijk,” zucht Julia. “Wat wil je dat we doen?” “Vertrek morgen zodra het licht wordt uit het kamp,” legt Thijs uit. “Neem de tractor, gereedschap en kettingen mee.” “Goed,” zegt Kim. “Verder nog iets?” “Geef Noa een zoen van me,” zegt Sven. “Maar blijf in het kamp. Wij redden ons wel.” “Oké. Dan zien we jullie morgen,” zegt Kim. “Tot morgen,” zeggen Thijs en Sven. Vervolgens wordt de verbinding verbroken.
Thijs haalt een kistje en een paar dekens uit de laadbak. Hij zet het kistje op de achterbank en gaat weer voorin zitten. Sven reikt naar achteren en haalt een paar flessen water en repen uit de kist. Thijs kijkt ernaar met een beteuterd gezicht. “Lekker Kerstdiner,” zegt hij zuur. “Beter dan niets,” zegt Sven. Ze halen de verpakking van hun repen en beginnen te eten, hun happen afwisselend met een slok water.
“Zo, dat was de laatste,” zegt Kim terwijl ze een grote motorzaag op de tractor legt. “Dan kunnen we verder niets meer doen,” zegt Julia. Ze lopen de garage uit, terug naar het hoofdgebouw.
Carmen zit in de kamer met Noa. Het kleine meisje zit met haar bal te spelen. “Als je toch eens wist wat zich daarbuiten afspeelt,” mompelt Carmen. Noa kijkt even verbaasd op en geeft daarna een duw tegen de bal, waar ze direct achteraan kruipt. Kim en Julia komen binnen. “Alles staat klaar voor morgen,” zegt Kim. “Mooi,” zegt Carmen. “Deze jongedame wil volgens mij even bij haar moeder zijn.” Noa kruipt naar Kim toe. Kim glimlacht. “Mama moet even haar handen wassen. Dan kom ik bij je.” Carmen pakt Noa op, die haar armpjes uitstrekt naar Kim en begint te protesteren.
Kim volgt Julia de keuken in. Julia haalt zuchtend een stuk gevogelte uit de oven. “Ik zal dit maar in de koelkast zetten. Dan kunnen we het morgen nog eten. Ik draai zo wel een roerbakschotel in elkaar voor ons.” Ze snuift. “Niet echt het Kerstdiner waar ik op had gehoopt. Maar er valt niet veel te vieren.” Kim zucht. Helaas kan ze Julia geen ongelijk geven. Ze wast snel haar handen en gaat dan naar Noa.
Thijs ligt te dommelen als hij ineens iets hoort. Hij gaat rechtop zitten en duwt zijn deken van zich af. Hij stoot Sven aan die omhoog schiet in zijn stoel. “Wat is er?” vraagt hij slaperig. “Ssst. Luister,” zegt Thijs. Ze horen een laag gegrom dat hun kant op lijkt te komen. Thijs pakt een geweer terwijl Sven naar buiten schijnt met een lamp. In de stralenbundel zien ze al snel een panter tevoorschijn komen. Het dier lijkt zich niets aan te trekken van de lamp en loopt op de jeep af.
Noa ligt al in bed. Carmen ligt half te slapen op de bank als Kim binnen komt met een dienblad thee. Ze zet het blad op tafel en geeft Julia een mok. “Dank je,” zegt Julia afwezig. Ze staart een tijdje naar haar thee en zet dan haar mok op tafel.” “Kim… het spijt me van gisteren.” Kim kijkt haar aan met een klein glimlachje en slaat haar arm om Julia’s schouder. “Het is al goed,” zegt ze. “Je moest even wat stoom afblazen. Maar misschien kun je beter met Thijs bespreken hoe je je voelt.” “Misschien,” zegt Julia. “Maar wat als hij het niet begrijpt?” “Dan is hij een sukkel,” zegt Carmen die wakker geworden is. “Als hij jou laat schieten, dan is hij je niet waard.” “Steek die maar in je zak,” zegt Kim terwijl ze opstaat. “Kom. Laten we maar gaan slapen. Morgenvroeg gaan we onze mannen uit de brand helpen.”
De panter loopt een hele tijd om de jeep heen en snuffelt aan de banden en de deurposten. Dan verdwijnt hij weer in het struikgewas. Thijs en Sven halen opgelucht adem. “Nou, dat is de eerste panter die ik hier heb gezien,” zegt Sven. “Altijd een verrassing wat je op safari tegenkomt,” zegt Thijs. Sven schijnt op zijn horloge. “Het is twaalf uur geweest,” zegt hij. “Vrolijk Kerstmis.” “Vrolijk Kerstmis,” zegt Thijs terwijl hij Sven de hand schudt. Sven knipt de lamp weer uit en ze trekken de dekens weer over zich heen.
Volgende keer in Burning Ambition:
Je weet nooit wat je kunt verwachten.