“Dus jullie zijn vanavond niet hier?” vraagt Julia teleurgesteld. “Helaas niet,” zegt Thijs over de radio. “Er moeten hier in kamp 2 nog de nodige dingen gedaan worden, voordat we weg kunnen. En dat gaat langer duren dan we dachten.” “Hoe lang gaat het dan duren?” vraagt Kim die naast Julia bij de radio zit. “Een dag,” antwoordt Sven. “Morgenmiddag zijn we hier klaar.” “We zijn dus op tijd terug om Kerstavond te vieren,” zegt Thijs. “Goed dan,” zucht Julia. “Het moet gebeuren,” zegt Thijs. “Dat weet ik,” zegt Julia. “Maar daarom mag ik het toch wel vervelend vinden?” Ze horen een zucht over de radio. “Sven en ik moeten verder. We zien jullie morgen oké?” “Oké,” zegt Julia, waarna ze de verbinding verbreekt.

Sven kijkt Thijs aan. “Ze klonk niet blij.” Thijs zucht. “Ik vind het ook niet leuk. Maar ze weet hoe belangrijk dit is. We zijn onderbemand en er moet dus een tandje bij. En wij moeten ook verder. Anders kunnen we Kerstavond op onze buik schrijven.” Hij loopt de kamer uit. “Jij bent de baas,” mompelt Sven. Vervolgens loopt hij achter Thijs aan.

Julia en Kim lopen naar het woongedeelte van kamp 1. Er staat een kleine, maar mooi versierde, kerstboom. “Was het echt nodig om zo snel het contact te verbreken?” vraagt Kim. “Ik had nog wat tegen Sven willen zeggen.” Julia kijkt haar geïrriteerd aan. “Je hoorde het toch? Ze zijn morgen weer hier. Je kunt tot zolang toch wel zonder hem?” Kim wil haar antwoord geven, maar een stem komt ertussen. “Kunnen jullie een beetje rustig doen? Ze slaapt net.” Carmen zit op de bank met een slapende Noa in haar armen. Kim loopt naar haar toe en neemt Noa over. “Ik zal haar maar even in haar bedje leggen,” zegt ze. Ze loopt de gang in naar de kamers.

Julia gaat op de bank zitten met een vermoeid gezicht. Carmen bekijkt haar met een scheef gezicht. “Gaat het wel?” vraagt ze. Julia zucht. “Best,” antwoordt ze. Carmen schudt haar hoofd. “Echt goed in liegen ben je niet.” Julia zucht weer. “Thijs en Sven zijn morgenavond pas weer terug.” “Dat is toch niet zo erg?” zegt Carmen. “Kunnen we in ieder geval met zijn allen Kerst vieren.” Julia trekt een gezicht. “Ze hadden vandaag al terug moeten zijn. Maar het werk laat het weer niet toe.” Carmen glimlacht. “Nou komt de aap uit de mouw. Je mist je vriendje gewoon.” Julia kijkt haar aan. “Heeft iemand jou wel eens gezegd hoe irritant jij kunt zijn?” Carmen knikt. “Meestal als ik gelijk heb.” Julia zucht en laat haar hoofd in haar handen rusten. “Ben ik nou zo egoïstisch?” vraagt ze. “We doen hier hartstikke belangrijk werk. Het gaat de goede kant op met het reservaat. Dit is Thijs’ droom.” Ze snikt. “Waarom ben ik dan zo jaloers op Kim?” “Op Kim?” vraagt Carmen verbaasd. “Ja, op Kim,” zegt Julia. “Zij heeft het goed voor elkaar. Zelfs nu ze haar kasteeltje niet meer heeft. Ze is verloofd, ze heeft een kind en…” “Ze ziet er knapper uit dan ik?” klinkt een stem achter hen. Als ze zich omdraaien zien ze Kim de kamer inlopen.

“Hoe kom je daarop?” vraagt Julia. Kim gaat op een stoel zitten en schudt haar hoofd. “Ik zag wel hoe je vroeger soms keek. En als jij en Dana ruzie hadden, vertelde ze mij hoe jaloers je was.” Julia laat haar hoofd zakken. “Ik dacht dat je het niet wist,” zegt ze beschaamd. Kim gaat naast haar zitten. “Je bent mijn vriendin. Natuurlijk weet ik dat wel. Maar ik had dat misschien direct tegen je moeten zeggen. Je moet jezelf niet zo naar beneden halen. Je bent juist zelf zo sterk. Je hebt genoeg moeten doorstaan met Joris en later met die panda die jou van de zomer aanviel.” Julia strijkt een lok haar uit haar gezicht. “Daar wil ik liever niet aan terugdenken.” “Snap ik,” zegt Kim. “Maar van die verwondingen is niets meer te zien.” Julia snikt weer. “Nou haal je jezelf weer naar beneden. Je beseft zelf niet hoe mooi je bent.” Julia kijkt haar aan. “Dat zeg je zomaar,” zegt ze. “Dat is niet zo,” zegt Kim. “En als je het van haar niet wilt geloven, neem het dan van mij aan,” zegt Carmen. “Als ik jou mee zou nemen naar mijn geboortedorp, zou iedereen achter je aanlopen. Een blond meisje met blauwe ogen. Daar zouden veel mensen als een blok voor vallen.” Julia glimlacht zwakjes. “Ik ga maar aan het eten beginnen. De heren eten niet mee, maar wij moeten wel wat binnenkrijgen.” Ze staat op en loopt naar de keuken. Carmen wil haar achterna lopen, maar Kim houdt haar tegen. “Laat haar maar even rustig begaan,” zegt ze. “Maar wat ze zei over het kasteel… pik je dat zomaar?” vraagt Carmen verbaasd. Kim zucht. “Ik vind het vreselijk dat het er niet meer is. Maar dat kasteel is me minder waard dan mijn gezin… of mijn vrienden,” zegt ze terwijl ze Carmen aankijkt. “We hebben zoveel moeten doorstaan dat ik dat belangrijker vind. Ik heb mijn best gedaan voor Adelaide om het te behouden. Maar zij had niet gewild dat ik zoiets waardevols als familie en vrienden daarvoor opgeef. En Julia heeft zelf ook het nodige voor de kiezen gehad dit jaar.” Carmen knikt. “Ik hoop alleen dat ze beseft dat ze zich niet zo druk moet maken.”

Julia staat in de keuken groenten te snijden. Ze schaamt zich voor wat er net is gebeurd. Kim bedoelt het goed en zij heeft het zelf ook niet makkelijk gehad. Het laatste dat ze wil is haar kwetsen. Maar waarom beschouwt ze haar dan nog steeds als een rivale? Met een geïrriteerde zucht hakt ze een stuk knoflook in tweeën. Nou ja. Morgen zijn ze in ieder geval bij elkaar. Kerst vieren met hun vrienden erbij. “Hopelijk gaat het beter dan in de tijd dat we rangers waren,” mompelt ze in zichzelf. De dag voor Kerst blauwbekken op de kinderboerderij in een levende Kerststal; Sven en Kim als Jozef en Maria. Zijzelf, Dana en Colette als de herders. En Thijs, Joris en Nigel als de drie wijzen. En na zo’n lange dag werken Kerstdiner in het rangerhome. Waar altijd ruzie over was omdat Dana geen spruitjes lust en de rest vond dat die erbij horen. Ze schudt haar hoofd. “Dit jaar wordt het vast beter.”

Volgende keer in Burning Ambition:
Een goed gesprek kan geen kwaad.

Verschenen op 23-12-2009, ten tijde van Episodes.