Episode 32: Kiezen doet verliezen
Noa duwt tegen een bal aan, die daardoor door de kamer rolt. Kraaiend van de pret kruipt ze erachteraan. De bal komt tot stilstand tegen de voet van Carmen die de kamer inkomt. Zodra Noa bij haar is, laat ze de bal voor wat het is en probeert te gaan staat terwijl ze zich vasthoudt aan het been van Carmen. Wanneer ze staat, begint ze weer te lachen. Carmen tilt haar op en geeft haar een dikke knuffel.
Kim kijkt er glimlachend naar. Noa heeft gelukkig helemaal geen last van alles wat er de laatste weken is gebeurd. Zelf zat ze er middenin. Nadat het kasteel was afgebrand, was er een heel onderzoek op gang gekomen. De politie had niet vast kunnen vaststellen wat de oorzaak was. Madame Brique had haar natuurlijk onmiddellijk beschuldigd van brandstichting omdat haar man was omgekomen bij de brand. Maar Kim, Sven en Carmen hadden een sluitend alibi omdat de waard van de herberg tot aan de brand niemand weg had zien gaan, behalve Ramon. Ook Ramon was verhoord, maar met hem had ze niet meer gesproken, dus wat er van hem geworden is, weten ze niet. Zodra ze niet meer als verdachten werden beschouwd, zijn ze direct naar Nederland vertrokken. Gelukkig konden ze bij Gaby en Berenger logeren.
Noa lacht weer als Carmen gekke bekken trekt. Kim zucht. Hoewel ze het kasteel had verkocht om haar gezin een faillissement te besparen, valt het verlies haar zwaar. Als ze het kasteel op een of andere manier had weten te behouden, had het nu nog gewoon bestaan. Dat het nu verloren is, betekent een groot verlies.
(Flashback: 13 jaar geleden)
Adelaide Oiseau de Proie wandelt naar een oude ruïne. Naast haar loopt een energiek, elfjarig meisje dat direct naar een van de, nog overeind staande, muren rent. “Kom terug Kim!” roept Adelaide. “Deze ruïne is kwetsbaar. Je moet op afstand blijven!” Kim rent, met duidelijke tegenzin, terug. Adelaide staart naar de ruïne. “Het blijft eeuwig zonde,” mompelt ze. Kim kijkt haar verbaasd aan. De oude dame kijkt haar aan en glimlacht droef. “Lang geleden waren er in deze streek veel kastelen en landhuizen. Maar er is veel van dat erfgoed verloren gegaan.” Ze richt haar blik weer op de ruïne. “Het weinige dat nog over is, moet bewaard blijven. We moeten koesteren wat we nog hebben.”
Kim zucht. Adelaide had gelijk over het erfgoed. Maar ze had alles gedaan wat ze kon om het kasteel te behouden. Als ze het had gehouden, dan was het bedrijf failliet gegaan en was ze het alsnog kwijtgeraakt. Maar misschien had het dan nog gewoon bestaan? Met die vreemde vloek, die beschreef dat het kasteel alleen van een gekozen erfgenaam mag zijn, kan ze daar gewoon niet zeker van zijn. Bovendien had Adelaide op een ander punt ook gelijk. Ze moet koesteren wat ze nog heeft. Het oude kasteeltje is afgebrand en zal nooit meer terugkomen. Maar haar gezin moet verder. Ze heeft Sven, haar dochtertje Noa… en nu ook Carmen die nergens anders naartoe kan.
Carmen gaat naast Kim op de bank zitten en geeft Noa aan haar. Het meisje is een beetje moe geworden van het spelen en zit half te slapen op haar schoot als Gaby binnen komt. “Ik heb gekeken wat er mogelijk is. Maar momenteel is er nergens plek om Carmen te plaatsen voor een opleiding.” “Ook niet hier in het park?” vraagt Kim. Gaby zucht en schudt haar hoofd. “Je weet zelf hoe beperkt de ruimte in het rangerhome is. Negen rangers is gewoon onmogelijk.” Kim zucht, maar gaat niet in protest. Als Gaby zegt dat het niet gaat, dan gaat het niet. Dat heeft ze wel geleerd in het verleden. “Dus… wat nu?” vraagt Carmen. “Ik kan niet eeuwig hier blijven. Ik zal toch iets moeten gaan doen.” “Heb je zelf soms geen idee?” vraagt Gaby. “Mijn ouders hadden geen geld om me te laten studeren,” zegt Carmen scherp. “Dan heeft het weinig zin om erover na te denken toch?” Gaby en Kim kijken elkaar aan. Hier weten ze even geen raad mee.
“Zo, wat is het hier een stille boel,” zegt Berenger als hij en Sven binnen komen. “We zitten hier met een serieuze zaak Berenger,” zegt Gaby kattig. “En daar heb ik een oplossing voor,” zegt Berenger. “Of in ieder geval een tijdelijke.” “Nou, het zal mij benieuwen,” zegt Gaby sceptisch. “Luister nou maar even,” zegt Berenger. “Ik heb een mailtje gekregen van Thijs. Hij en Julia zitten tijdens de feestdagen met een personeelstekort in het reservaat. Ze hebben extra hulp nodig. Ik denk dat het voor jullie wel een goede afleiding zijn als jullie daar gaan helpen.” “In China?” zegt Sven ongelovig. “Waarom niet?” zegt Gaby. “Jullie weten wat je aan elkaar hebt en het kamp kan zelfs een baby huisvesten.” Kim kijkt Sven glimlachend aan. “We zouden Thijs na onze opleiding gaan helpen met zijn project.” Ze kijkt even naar Noa die in slaap is gevallen. “Maar toen kwam dit hummeltje daartussen. Nu kunnen we ze alsnog helpen.” Sven grijnst. Hij kijkt Carmen aan. “Wat denk jij ervan?” Carmens ogen glanzen. “De Kerstdagen doorbrengen in een Chinees reservaat? Wanneer gaan we?”