Episode 31: Terug bij af
Een roedel wolven loopt door het bos. Twee dieren, het alfakoppel, hebben duidelijk de leiding, terwijl een ander dier, de omega wolf, door de andere leden van de roedel op zijn kop wordt gezeten. Sven staart naar de wolven vanaf zijn vertrouwde plek. Het voelt goed om weer terug te zijn in het dierenpark. In Frankrijk had hij met alle liefde voor de paarden gezorgd, maar hij is blij om de wolven weer te zien. Ook al is de terugkeer naar het park om treurige redenen: de verkoop van Château Étalon, het verraad door Ramon en het machteloos moeten toezien hoe het kasteel volledig afbrandde. Na de vervelende periode die daarop volgde, zijn hij, Kim, Noa en Carmen naar het park gekomen om te bedenken hoe het verder moet. Maar ze zijn er nog niet uit.
Omdat hij er even tussenuit wilde, is hij het park ingegaan om te zien hoe wat er veranderd is en hoe de nieuwe rangers het doen. Alles zag er goed uit en uiteindelijk was hij op zijn oude stek uitgekomen.
Hij kijkt hoe de omega wolf een beet krijgt van een hogergeplaatste wolf. Zoals altijd voelt hij mee met het dier. Hij weet immers maar al te goed hoe het voelt om de minderwaardige te zijn.
(Flashback: 13 jaar geleden)
Alexander Vogelaar Senior kijkt op van het medische rapport dat hij heeft zitten lezen. Hij kijkt zijn twaalf jaar oude zoon aan met de indringende en vurige blik die hem altijd zo bang maakt. “Dyslexie. Is dit waarmee je jouw slechte resultaten wil goedpraten?” Sven slikt aarzelend, maar zegt niets. “Ik vroeg je iets,” zegt Alexander scherp. “Ik ben erop getest,” zegt Sven aarzelend. “De psycholoog bij ons op school…” “Is een kwakzalver!” onderbreekt Alexander hem bruusk. “Het is gewoon een excuus, omdat je te lui bent om te leren. Als je wat minder bezig zou zijn met muziek of met dieren, dan zou je net zo goed presteren als je broer.” Hij zucht en gooit het document in de open haard. Sven kijkt ontzet hoe de vlammen het papier verschroeien. “Ik wil nooit meer iets over die onzin horen,” zegt Alexander. “Je gaat harder werken en je krijgt een persoonlijke leraar voor in de weekends en in de vakantie. Als je niet zelf wilt leren, dan zullen wij jou wel aan het leren zetten. En nu naar boven.” Sven kijkt zijn moeder wanhopig aan in de hoop op steun. Maar Carice kijkt hem aan met diezelfde koudbloedige blik als altijd. Van haar hoeft hij geen steun te verwachten. Sven loopt de salon uit. Op de gang aangekomen, ziet hij zijn zeven jaar oude zusje Nathalie staan, met een ondeugende blik in haar ogen. “Heb je afgeluisterd?” vraagt hij terwijl hij de deur van de salon sluit. “Papa en mama zijn weer boos op je,” zegt Nathalie plagerig, waarna ze haar tong naar hem uitsteekt. Sven reageert er niet op en loopt de trap op. In de gang naar zijn kamer, komt hij zijn oudere broer tegen. Alexander Junior stoot hem hardhandig tegen zijn schouder. “Let een beetje op waar je loopt broertje,” zegt Alexander schamper. “Dadelijk besmet je me nog met die slechte invloed van je.” “Leuk hoor Alex,” zegt Sven geërgerd. Hij gaat snel zijn kamer in, zodat hij de grijns van zijn broer niet hoeft te zien. Hij laat zich op zijn bed vallen. Hij haat zijn familie.
Sven schudt de herinnering van zich af. Al die jaren liepen ze hem te kleineren om zijn slechte resultaten. Hij dacht altijd dat er iets mis met hem was. En toen hij erachter kwam dat hij dyslectisch is, had hij gedacht dat er een einde aan zou komen. Maar in plaats daarvan werd het alleen maar erger. Op de middelbare school werd het leren moeilijker en het pesten erger. Alleen maar omdat zijn ouders in perfectie geloofden, mocht geen mens weten dat hij dyslectisch is. Zijn leven veranderde pas toen hij in dit park kwam. Ver weg van zijn ouders, kon hij eindelijk iets voor zichzelf opbouwen. Hier kreeg hij voor het eerst in zijn leven vrienden en werd hij voor het eerst verliefd op een meisje. En nu, jaren later, zijn ze verloofd en hebben ze samen een dochtertje. Wat hem betreft is zijn leven hier in dit park begonnen. Zijn vader is dood, zijn moeder spoorloos verdwenen, met zijn broer heeft hij geen contact en met zijn zusje heeft hij nu eindelijk een goede band. Zijn verleden zou hem niets meer moeten doen. Maar toch zit hem nog altijd iets dwars: de laatste woorden van zijn vader. “Je lijkt meer op me dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden.” Zijn vader was een harde en sluwe man en hij heeft gemerkt dat hij dat zelf soms ook kan zijn. Maar wat schuilt er dan nog meer in hem? Wat als Noa later, net als hijzelf vroeger, bang wordt voor haar vader? Of hem misschien zelfs zal gaan haten? Hij schudt zijn hoofd. Zo mag hij niet denken. Hij wil juist niet worden zoals zijn vader. “Zware gedachten?” klinkt een vertrouwde stem achter hem. Sven draait zich om. “Gewoon wat gedachten over het verleden en de toekomst Berenger,” zegt hij schouderophalend. Berenger schudt grinnikend zijn hoofd. “Je zult ook nooit eens makkelijk kunnen doen hè?” zegt hij. Sven fronst zijn wenkbrauwen. “Ik heb een gezin om aan te denken,” zegt hij. Berenger steekt verontschuldigend zijn handen omhoog. “Zo bedoelde ik het ook niet,” zegt hij. “Maar misschien is het goed als je even afstand neemt van wat je gewend bent.” Sven houdt nieuwsgierig zijn hoofd scheef. “Wat bedoel je daar precies mee?” Berenger lacht. “Kom maar mee. Dan merk je het vanzelf.” Vervolgens loopt hij weg. Sven haalt zijn schouders op, kijkt nog een keer naar de wolven en loopt dan achter Berenger aan.
Volgende keer in Burning Ambition:
Het wordt tijd voor iets nieuws.