“Weet je zeker dat je dit wilt?” vraagt Sven, terwijl de auto van Brique voor het kasteel parkeert. Kim kijkt hem zuur aan. “Het is geen kwestie van willen,” zucht ze. “Ik heb geen keus. We staan op de rand van een faillissement en Brique is de enige die belangstelling heeft voor het kasteel. Hij is wel de laatste aan wie ik het wil verkopen. Maar als ik het niet aan hem verkoop, dan gaan we eraan kapot. Nu houden we er tenminste nog wat aan over.” “En hoe zit het dan met de vloek?” vraagt Sven. “We weten nog steeds niet of die echt bestaat of niet.” Kim zucht. “Ik weet het. Ik zal Brique erover in moeten lichten vrees ik.” “Is dat wel verstandig?” vraagt Ramon, die aan komt lopen, bezorgd. “Dadelijk blaast hij de hele deal af.” Kim zucht. “Luister. Ik mag Brique niet. Maar hij moet, als hij het kasteel wil hebben, de legende kennen. Het is dan aan hem wat hij ermee doet.” Ramon wil protesteren, maar Kim onderbreekt hem want Brique is inmiddels uitgestapt en loopt naar hen toe. Hij schudt hen beleefd de hand, waarna ze zich naar het kantoor begeven.

Vanachter een raam op de tweede verdieping kijkt Carmen toe hoe Brique de anderen naar binnen volgt. Ze zucht en kijkt vervolgens naar Noa die ze in haar armen heeft. “Ze gaan het kasteel dus echt verkopen,” zegt ze zachtjes. “Weet je? Wij lijken wel een beetje op elkaar. Ik ben mijn ouders en mijn thuis kwijtgeraakt door een ongeluk. En nu moeten jouw mama en papa door een serie van tegenslagen jouw thuis verkopen.” “Mah… pah…” brabbelt Noa. Carmen druk het meisje tegen zich aan en geeft haar een kus op haar bolletje. “Ja. Het komt allemaal wel goed hoor,” fluistert ze. Ze is stiekem wel dankbaar dat Noa nog zo jong is. Ze maakt alles misschien nog niet zo bewust mee dat ze er later nare herinnering van heeft. “Het komt allemaal goed,” fluistert ze nogmaals.

“Dit is mijn complete voorstel,” besluit Brique. Kim bekijkt het contract. Brique biedt een royaal bedrag voor het kasteel, de inboedel en de paarden. Veel royaler dan Ricardo, toen hij het wilde kopen. Het verschil is nu alleen dat ze het eigenlijk niet wil verkopen, maar eenvoudig geen keus heeft. En dat brengt haar bij het punt dat ze het vanaf het begin van de onderhandelingen vreest. “Monsieur Brique…” In haar ooghoek ziet ze Ramon nee schudden, maar ze negeert het. “Voordat we verder gaan is er iets dat u moet weten over het kasteel.” “O? En wat mag dat dan wel zijn?” vraagt Brique op neutrale toon. Kim zet zich schrap. “Een oude legende spreekt over een vloek die op dit kasteel rust.” Er verschijnt een vreemde uitdrukking op het gezicht van Brique die weer even snel verdwijnt als dat hij verscheen. Maar het was duidelijk zichtbaar. “Een vloek?” vraagt hij zachtjes. Kim zucht. “Ja. Ik weet er het fijne ook niet van. Het enige dat we erover weten is dat alleen een gekozen erfgenaam het kasteel mag bezitten.” Er verschijnt een glimlach op het gezicht van Brique. Dan knikt hij en begint vervolgens te lachen. “O mademoiselle. Als u eens wist hoeveel van dat soort verhalen er in omloop zijn. Over mijn eigen landhuis wordt ook gezegd dat er een spook huist. Maar ik heb dat spook nooit gezien. Dat soort verhaaltjes zijn ooit bedacht om te zorgen dat kinderen zich gedragen. Adellijke kinderen hebben dat soort discipline nodig omdat ze zo bevoorrecht zijn. Angst houdt ze in toom. Dit zal niet anders zijn.” Hij voelt in zijn zak en haalt een pen tevoorschijn. “Als er verder geen mystieke dingen zijn die deze verkoop tegenhouden, dan wil ik overgaan tot het ondertekenen.” Kim knikt. Zij en Brique ondertekenen beiden hun exemplaren van het koopcontract. De koop wordt bezegeld met het traditionele handen schudden. Het is gebeurd.
“Over twee weken zullen wij volgens afspraak het kasteel verlaten,” zegt Kim. Brique knikt. “Neem gerust aandenkens mee als die u wilt,” zegt hij hoffelijk. “Ik wil u niet beroven van de kans om dingen mee te nemen waar u waarde aan hecht die voor mij niet meer zijn dan een deel van de aankoop. Maar ik wil daar wel graag een lijst van. Ik vertrouw erop dat u niet de halve inboedel weghaalt.” Kim knikt. “Daar kunt u op rekenen.” “Goed zo,” zegt Brique. “Als het kan zou ik monsieur Tiburón onder vier ogen willen spreken. Ik heb een baan voor hem als hij daar belangstelling voor heeft.” “Natuurlijk,” zegt Kim. “U kunt dit kantoor gebruiken.” Ze knikt beleefd naar Brique en verlaat dan, samen met Sven, het kantoor.

Nadat Kim en Sven zijn vertrokken, verdwijnt de vriendelijke glimlach van het gezicht van Brique. “Wat was dat allemaal voor nonsens?” vraagt hij op barse toon. Ramon slikt even. “Ik weet hier net zoveel over als u. Wat Kim u vertelde is alles wat wij weten over de vloek.” Brique knikt bedachtzaam. “Goed. Maar zorg ervoor dat er niks gebeurt dat ervoor zorgt dat deze deal mislukt. Zodra ze uit mijn kasteel zijn, krijg jij je beloning. Hou tot die tijd alles goed in het oog. Begrepen?” Ramon slikt weer. “Begrepen.”

Volgende keer in Burning Ambition:
Het (on)verwachte gebeurt.

Verschenen op 07-11-2009, ten tijde van Episodes.