Episode 28: Geluk en glas breekt even ras
“Lang zal ze leven, lang zal ze leven. Lang zal ze leven in de gloria…” zingt Sven terwijl hij een taart, met een enkel kaarsje erop, op de keukentafel zet. Noa zit in haar kinderstoeltje en kijkt gefascineerd naar het kleine vlammetje. Ze strekt haar handje er naar uit, maar Kim houdt haar tegen. “Nee schat, dat is gevaarlijk. Je moet het uitblazen. Kijk zo.” Kim tuit haar lippen en maakt blaasgeluiden. Noa is direct de hele taart vergeten en lacht. Ze pakt haar moeders haar vast en probeert een zoen van haar te krijgen. Kim lacht en geeft Noa haar zoen. Sven slaat het tafereeltje opgelucht gade. Nadat Kim het dagboek van Adelaide had gelezen en hem had verteld wat ze te weten was gekomen, was ze er heel erg mee bezig geweest. Daarnaast was ze weer druk bezig geweest om het kasteel te beheren. Dat ze nu even wat afleiding heeft aan de eerste verjaardag van hun dochtertje is goed voor haar. De laatste tijd leek ze steeds minder op de oude Kim. Nu ze zo met Noa bezig is, ziet hij haar weer terug. Hopelijk gebeurt er niets waardoor dat verandert, denkt hij.
Brique bekijkt de nieuwste gegevens. Eindelijk gaat het de kant op die hij graag ziet. Hij steekt tevreden een sigaar op. Het is nu nog maar een kwestie van tijd voordat hij het bericht krijgt waar hij al zo lang op wacht.
Sven snijdt de taart aan en verdeelt de stukken. Noa schept met haar vinger wat slagroom op en stopt het in haar mond. Vervolgens schept ze met haar handje een grote hoeveelheid op… en gooit het in Svens gezicht. Kraaiend van plezier wil Noa nog meer slagroom pakken maar Kim haalt haar snel uit haar stoel. Om Noa af te leiden van de taart begint ze gekke bekken te trekken. Noa lacht hier alleen maar meer om. “Ze is echt een dondersteen,” lacht Carmen. Ze kijkt Sven aan. “Daar krijg je nog heel wat mee te stellen.” Sven trekt een quasigekweld gezicht. “Ik hou mijn hart vast voor als ze 16 wordt. Dan moet ik me geen zorgen maken over taart in mijn gezicht, maar over vriendjes die ze mee naar huis neemt.” Carmen zucht. “Vaders zijn ook overal hetzelfde. Niemand mag aan hun kleine meisje komen.” “Zo erg is het nou toch ook weer niet?” zegt Ramon die zijn stuk taart naar binnen zit te werken. “O nee?” zegt Carmen. “Van papa en mama zou ik pas seks mogen hebben als ik getrouwd zou zijn. Als ik me daar niet aan zou houden, dan zou er wat zwaaien. Hou zou dat bij jou zijn?” Ramon neemt snel nog een hap taart en doet of hij zich verslikt. Kim kijkt er lachend naar. “Maar bij jou gaan we niet zo moeilijk doen hè?” zegt ze tegen Noa. “Wij hadden jou anders ook niet gehad.” Sven lijkt te willen protesteren maar ze snoert hem snel de mond. “Deden mijn ouders ooit moeilijk over jou? Zelfs toen ik zwanger werd?” “Nee,” geeft Sven toe. “Ze hebben me met open armen ontvangen.”
Ramon sluit zich mentaal af van het gesprek. Dit vredige tafereeltje zal snel worden verstoord. En daar heeft hij schuld aan. Als ooit bekend wordt dat hij erachter zit, dan zullen ze hem nooit meer aankijken. Maar hij heeft het voor hun eigen bestwil gedaan.
En precies op dat moment gaat de telefoon. Hij loopt er naartoe en neemt op. Het is het telefoontje dat hij verwachtte. Hij hangt zuchtend op. Nu komt het erop aan, denkt hij. “Kim. Kan ik je even spreken?”
Kim zet Noa terug in haar stoel. Sven wil opstaan maar Kim schudt haar hoofd. “Jij….” Ze kijkt even naar Carmen. “Jullie blijven hier.” Vervolgens volgt ze Ramon de keuken uit.
Carmen kijkt naar de keukendeur die dicht gaat. “Ze vertrouwt me niet hè?” zegt ze zuur. “Vind je dat heel gek dan?” kaatst Sven terug terwijl hij Noa een hapje taart voert. Carmen snuift. Maar ze kan Sven geen ongelijk geven. Bovendien heeft ze geen zin in meer strafcorvee. Sven doet nu tenminste normaal tegen haar. Dat wil ze niet veranderen. “Als er iets belangrijks is, dan zullen we dat snel genoeg horen,” zegt Sven.
Kim kijkt geschokt naar Ramon. “Hoe kan dit?” vraagt ze. “Geen idee,” liegt Ramon terwijl hij op de computer een nieuw scherm oproept. “Verschillende investeerders hebben hun aandelen verkocht in de locale fondsen waarin wij ook geïnvesteerd hebben. Onze aandelen zijn nu veel minder waard.” In werkelijkheid weet hij heel goed dat Brique de financiële gegevens van het kasteel heeft bestudeerd en vervolgens zijn invloed heeft gebruikt om te zorgen dat investeerders uit de fondsen zijn gestapt waar het geld van het bedrijf in zit.
Kim bekijkt de cijfers. Het ziet er slecht uit. Heel slecht. “Wat is je mening?” vraagt ze. Ramon zucht. “We kunnen de aandelen verkopen, maar ze leveren nu weinig contant geld op. Het dividend is ook te laag om onze kosten lang te dekken. Als we geen inkomsten krijgen van de paarden, zijn we over een maand failliet. Kim kijkt naar de cijfers. Door haar hoofd maalt de legende over de vloek en de verplichting die Adelaide voelde tegenover haar. Maar dan herinnert ze zich laatste woorden uit het dagboek: Wat mij betreft houdt die vloek in dat ik het kasteel aan Kim moet nalaten. Ik weet dat ze dit niet wil.
En dat klopt ook. Ze wilde het niet. Maar omdat Adelaide vertrouwen in haar had, heeft ze het aangenomen. Maar als ze nu doorgaat, dan zullen zij, haar gezin en haar vrienden eronder lijden. Dat heeft Adelaide ook nooit gewild. Ze neemt haar besluit. “Ramon… Bel Jean-Pierre Brique. Zeg hem dat ik hem wil spreken over de verkoop van Château Étalon.”
Volgende keer in Burning Ambition:
Een ongemakkelijk gevoel bekruipt alle betrokkenen.