Episode 27: Het doel heiligt de middelen
Kim zit op het bed te staren naar het boekje in haar schoot. Ze kijkt als verdoofd op wanneer Sven met Noa binnen komt. Wanneer hun blikken elkaar kruisen, fronst hij. Hij loopt snel naar het kamertje van Noa. Wanneer hij even later alleen terug komt, gaat hij bij Kim op bed zitten. Hij slaat zijn arm om haar heen. Kim kijkt hem eventjes verdrietig aan. Dan laat ze haar hoofd tegen zijn borst rusten. Sven streelt haar door haar haren en fluistert troostende woordjes terwijl ze stilletjes haar tranen laat stromen.
Ramon zit ietwat ongemakkelijk in zijn comfortabele stoel in het gerieflijke kantoor van Brique. “Dus dit is uw voorstel?” vraagt hij, nadat hij en Brique een tijd hebben gezwegen. “Inderdaad,” zegt Brique. “Je baas gelooft dus niet dat een faillissement op handen is?” Ramon zucht. “Ze heeft niet de moed opgegeven dat we het gaan redden.” “Maar jij denkt dat een faillissement onvermijdelijk is?” Ramon zucht weer. “Als er geen paarden worden verkocht, dan zal de situatie snel problematisch worden,” zegt hij tactisch. Brique knikt begrijpend. “Als jullie reserves uitgeput raken, dan komen jullie in de schulden.” “Precies,” beaamt Ramon. “We hebben inkomsten van diverse beleggingen, maar gezien de crisis zijn die momenteel ook niet zo rendabel.” “Een uitzichtloze situatie dus?” vraagt Brique. Ramon zucht. Het is geen echte vraag, eerder een roep om bevestiging. “Als het zo verder gaat, dan zal het bedrijf langzaam doodbloeden.” Brique schudt zijn hoofd. “Dat zou zonde zijn. Zeker als zulk verlies zo onnodig is.” Ramon knikt. De situatie zit hem niet lekker. Maar wat Brique hem voorstelde is waarschijnlijk de beste oplossing.
Brique observeert de overpeinzing van Ramon. Nu moet hij toeslaan. “Dus? Wat is je besluit?” Ramon kijkt hem in de ogen. “Als ik u de informatie lever die u wilt, koopt u het kasteel tegen het bod dat u heeft gedaan en neemt u mij in dienst?” vraagt hij. Brique knikt. “Alles wat ik je heb voorgelegd zal dan gebeuren,” zegt hij. Ramon zucht en staat op. “Ik ga akkoord met uw voorstel,” zegt hij terwijl hij zijn hand uitsteekt. Brique staat ook op en schudt Ramon stevig de hand. “Dan hebben we een deal,” zegt hij. “Je kunt nu maar beter terug gaan. Ze mogen natuurlijk niets vermoeden.” Ramon knikt en verlaat het kantoor. Zodra hij weg is steekt Brique een sigaar op. Tevreden draait hij zijn stoel naar het grote raam toe terwijl hij met zijn snor speelt. Even later ziet hij Ramons auto over de oprijlaan rijden. Hij schudt zijn hoofd. Amateur, denkt hij. De prijs die Ramon vroeg voor zijn kleine verraad is erg laag. Hij had er met alle liefde nog meer voor willen betalen. In dit geval is het een bonus dat hij Château Étalon zo goedkoop in handen kan krijgen. Ramon krijgt wat hij wil, Kim de Beurre krijgt meer dan wat ze verdient en hij zal nu eindelijk al het land in deze streek bezitten.
Carmen is klaar met haar werk en wandelt wat rond. Het herfstlicht schijnt op het dunner wordende bladerdak van de bomen dat nu in prachtige herfstkleuren is gehuld. Ze snuift de geur op van de dode bladeren. De natuur is in deze tijd van het jaar op haar mooist en het kasteel ziet er uit als een veilige haven. Ze zucht. Wat Sven tegen haar zei over haar broer, laat haar niet los. Precies op dat moment komt de auto van Ramon aanrijden. Zodra hij uitstapt loopt ze naar hem toe. “Ben je het huis uitgegaan om papa en mama te ondersteunen?” vraagt ze plompverloren, voordat Ramon iets kan zeggen. Ramon kijkt haar vreemd aan. Nadat ze elkaar een tijdje hebben aangestaard loopt Ramon naar haar toe. In zijn ogen ziet ze zowaar tranen. Ze houdt hem niet tegen als hij zijn hand op haar schouder legt. “Ik zou alles doen voor mijn familie,” zegt hij. Hij geeft haar een kus op haar voorhoofd. “We hebben het er nog wel een keer over.” Vervolgens loopt hij naar binnen.
Carmen kijkt haar broer verbouwereerd na. Heeft ze Ramon dan zo verkeerd ingeschat? Want zo heeft hij nog nooit tegen haar gedaan. Ze wil hem zo graag geloven. Maar toch… er is iets dat haar niet lekker zit. Iets in wat hij zei of hoe hij het zei… Ze schudt haar hoofd. Ze kan er niet bij. “Misschien verbeeldde ik het me maar.”
Ramon loopt naar het kantoor. Tot zijn grote opluchting is er niemand. Hij loopt naar een ladekast en haalt er een aantal papieren uit. Hij neemt ze mee naar het faxapparaat. Een voor een legt hij de papieren in het laadvak en verstuurt de informatie naar Brique. Hij zucht. Nu is er geen weg meer terug. Hij is niet trots op zijn daad. Maar als hij dit niet had gedaan, zou de uitkomst nog veel erger zijn geweest. “Het is beter zo,” zegt hij om zichzelf gerust te stellen. Vervolgens bergt hij de papieren weer zorgvuldig op.
Brique staart met een tevreden gezicht naar de fax. Nu heeft hij alles wat hij nodig heeft. Naast dat hij iedere fokker in de wijde omtrek heeft weten te overtuigen geen paarden van Château Étalon te kopen, heeft hij nu ook de belangrijkste financiële gegevens van het kasteel in handen. Hij steekt een nieuwe sigaar op en speelt met zijn snor. Hij grijnst. Nu kan hij ongestoord te werk gaan om Kim de Beurre af te nemen waar hij recht op heeft.
Volgende keer in Burning Ambition:
Zowel vreugde als verdriet op het kasteel.