Episode 26: Berouw komt na de zonde
Kim staart in afschuw naar het boekje in haar handen. Dit kan niet waar zijn, denkt ze. Is dit waarom mijn moeder niet veel wist te vertellen over mijn grootvader? Heeft mijn oma dit samen met Adelaide verzwegen? Hoewel ze het boekje het liefste weg wil leggen, blijft ze lezen.
Ik wilde niet geloven dat mijn broer tot zoiets in staat was. Sophie had me wel eens gezegd dat hij haar soms vreemd bekeek, maar ik dacht dat ze het zich maar verbeeldde. Ik wenste dat ik toen beter naar had geluisterd. Ik wilde er iets tegen doen maar ik stond aan de grond genageld door de schok. François had die beperking niet. Hij sprintte naar het bed en sleurde Gregoir van Sophie af. Wat daarna gebeurde ging als in een flits. Gregoir en François duwden en sloegen elkaar door de kamer heen. Toen Gregoir probeerde om François te wurgen viel François achterover door een raam, Gregoir met zich meesleurend. Toen ik de kracht had gevonden om uit het raam te kijken werd mijn grootste angst waar. Gregoir en François lagen dood op het gras.
De daarop volgende aantekeningen zijn van een paar weken later.
Nadat ik had geprobeerd om Sophie te kalmeren, heb ik mijn vader op de hoogte gebracht. Hij reageerde geschokt. Het leek wel of hij ter plekke wegkwijnde. Hij is daarna nooit meer dezelfde geworden. Hij trok zich terug in zijn vertrekken en sprak zelden met mij. Alleen diverse personeelsleden kwamen bij hem om voor hem te zorgen. Het leek wel of hij mij en Sophie niet onder ogen durfde te komen. Uiteindelijk riep hij op een avond mij en Sophie toch aan zijn bed. De dokter had ons al verteld dat hij stervende was en waarschijnlijk de ochtend niet zou halen. Ook had hij bevestigd dat Sophie zwanger was. Sophie had mij al verteld dat het waarschijnlijk van François was. Ze vermoedde al dat ze zwanger was op de dag dat Gregoir haar wilde verkrachten. Toen ze dat tegen mijn vader zei, leek hij zowel opgelucht als teleurgesteld. Hij vertelde mij dat ik nu erfgenaam was van het kasteel. Zijn enige zoon had hem te schande gemaakt en was nu dood. Hij had in zijn testament bepaald dat Sophie na mij het kasteel zou erven. Als ik zelf geen kinderen zou krijgen, dan zouden eventuele nakomelingen van Sophie het kasteel erven. Vervolgens nam hij afscheid van Sophie, die hem niets kwalijk nam. Ik zag dat daarmee de pijn uit zijn ogen verdween. Nadat Sophie was vertrokken vertelde hij me over de vloek. Hij vertelde me dat de erfgenaam van het kasteel iemand moest zijn die door de huidige eigenaar werd gekozen. Bij voorkeur was dat familie. Maar als de bloedlijn zou uitsterven, dan zou een ander kunnen worden aangewezen. In het eerste geval zou het Sophie moeten worden of een van haar nazaten. Hij waarschuwde me met klem: volgens de vloek mag alleen een gekozen erfgenaam het kasteel bezitten, anders…” Ik had het gevoel dat hij dingen achterhield. Maar ik zag dat hij het er moeilijk mee had en ik wilde hem niet nog meer laten lijden. Nadat hij me die waarschuwing had gegeven heb ik bij zijn bed gezeten totdat hij stierf.
De daarop volgende aantekeningen zijn kort en verspreid over een periode van maanden en jaren. Kim bladert ze door. Ze vertellen over de geboorte van haar moeder en hoe sterk ze op François lijkt. Hij was dus echt mijn grootvader en niet Gregoir, denkt Kim opgelucht. Ze leest verder dat Sophie nooit aan haar dochter Janine -Kims eigen moeder- heeft verteld wat er is gebeurd. Ze wilde haar daar niet mee belasten. Sophie stierf toen Janine 15 was. Adelaide heeft haar daarna opgevoed.
Daarna volgen aantekeningen over haar eigen geboorte en haar leven totdat ze weer op het kasteel kwam wonen.
Kim lijkt zo ontzettend veel op Sophie toen ze diezelfde leeftijd had. Iedere keer als ik haar zie voel ik vreugde en pijn. Nu heeft ze zelf een dochtertje. Zelf ben ik helaas altijd kinderloos gebleven. Nadat Sophie stierf heb ik Janine opgevoed en eigenlijk als mijn dochter beschouwd. Kim is daarom eigenlijk een beetje mijn kleinkind. Maar hierdoor leg ik de last wel bij hen. Als ik naar Sophie had geluisterd over mijn broer, dan was alles vast veel beter gelopen. Dan hadden zij, François en Janine een gelukkig gezin kunnen zijn. De familie van mijn oude vriendin een thuis geven, is wel het minste van wat ik aan hen verschuldigd ben.
Wanneer Kim de bladzijde omslaat ziet ze een boekenlegger. Carmen is duidelijk tot hier gekomen. Er zijn nog een aantal aantekeningen over haar en Noa. Vervolgens schrijft Adelaide over haar ziekte en haar naderende dood. De laatste aantekening is gemaakt op de dag dat ze stierf.
Ik ben verplicht om te voldoen aan de laatste wens van mijn vader. Dat spijt me enorm. Ik wou dat ik de kracht had gehad om dit allemaal zelf aan Kim en Janine te vertellen. Maar ik schaam me nog steeds voor wat er is gebeurd. Ik weet ook nog steeds niet of de vloek echt is of niet. Mijn vader leek hem te vrezen. Wat mij betreft houdt die vloek in dat ik het kasteel aan Kim moet nalaten. Ik weet dat ze dit niet wil, maar ze is de enige die ik het kan toevertrouwen. Janine is altijd op reis en zij zou het kasteel net zo min willen. Ik hoop dat Kim dit dagboek vindt en dat ze me kan vergeven dat ik dit op haar schouders heb gelegd.
Was getekend, Adelaide Oiseau de Proie
Volgende keer in Burning Ambition:
Er worden belangrijke beslissingen genomen.