Episode 22: De kat in het donker knijpen
Carmen staart ongelovig naar de foto. “Oké, dit gaat van vreemd naar gekker.” Dan hoort ze achter zich de klink van de deur naar beneden gaan. Ze draait zich verschrikt om terwijl ze het boekje tegen zich aan drukt.
Kim aarzelt bij de deur. En sluit hem vervolgens. Ze loopt weg. “Wat is er?” vraagt Sven die haar achterna loopt. Kim houdt aan het einde van de gang halt. “Ik wil daar niet naar binnen,” zucht ze. “De oude dame is daar gestorven.” “Als je niet wilt, dan kunnen we het ook morgen doen,” zegt Sven. Kim schudt haar hoofd. “Ik doe het morgen. Maar ik ga alleen.” Sven wil protesteren maar ze kijkt hem hoofdschuddend aan. “Dit is mijn opdracht. Ik moet het doen. Jij moet Carmen begeleiden en haar hierbuiten houden. Ik wil haar niet meer belasten dan nodig is.” Sven kijkt haar een tijdje aan maar knikt dan. “Jij bent de baas,” zegt hij. Kim trekt een gezicht. “Noem me alsjeblieft nooit meer zo,” zegt ze. “Oké… Kimmie.” Kim kijkt Sven scherp aan. “En zo mag je me ook niet noemen!” Vervolgens trekt ze een ondeugend gezicht. “In het openbaar dan.”
Carmen staart naar de gesloten deur terwijl ze haar hart voelt bonzen. Ze stopt het boekje in haar zak en sluipt stilletjes naar de deur en legt haar oor er tegenaan. Vaag in de verte hoort ze stemmen, maar die verdwijnen langzaam. Ze zucht opgelucht. Dat scheelde niets. Ze luistert nogmaals om zeker te weten dat er niemand is. Snel verlaat ze de suite en loopt naar haar eigen kamer. Ze doet de deur op slot en haalt het dagboekje uit haar zak. Ze gaat op bed zitten en begint te lezen. Naarmate ze meer het boekje doorbladert en leest, groeit haar afschuw. Ze rolt met haar ogen. “Wat een stelletje freaks,” zegt ze in het luchtledige. Vervolgens verstopt ze het boekje in haar kast onder een stapeltje kleren.
De volgende ochtend, wanneer Sven en Carmen naar de stallen zijn en Ramon op kantoor zit, loopt Kim na maanden de kamer van de oude dame (oma Adelaide zoals ze haar altijd noemde) binnen. Ze kijkt gespannen de kamer rond. Ze wil hier niet zijn. Nadat de oude dame was overleden, kon ze deze kamer gewoon niet meer ingaan. Haar ziekbed had niet lang geduurd, maar in die periode had ze haar enorm achteruit zien gaan. Ze lag letterlijk weg te kwijnen en ze had twintig jaar ouder geleken dan ze werkelijk was. Nu ze weer naar het bed kijkt, komen die herinneringen weer boven. Ze schudt ze echter van zich af. Ze moet scherp zijn. Als Ramon gelijk had, dan moet ergens in deze kamer een aanwijzing zijn over het geheim van het kasteel. Ze begint met de boekenkast.
Ramon zit op kantoor de uitgaven te analyseren. Hij krabt zijn hoofd. Er valt praktisch niet te bezuinigen. Als er nog langer geen inkomsten komen door paarden te verkopen, dan zullen de reserves snel zijn uitgeput. Maar door de slechte reputatie die het kasteel momenteel heeft, zijn de fokkers niet erg geïnteresseerd. Er moet snel iets gebeuren, maar momenteel ziet hij geen oplossing. Hij schrikt op uit zijn gedachten door de telefoon. Hij neemt op. Een onbekende vrouwenstem nodigt hem voor vanavond uit in een vijfsterrenrestaurant niet ver hier vandaan. Fronsend hangt hij op. “Benieuwd waar dat over gaat,” zegt hij in zichzelf.
Kim kijkt wanhopig de kamer rond. Ze is nu al uren aan het zoeken en ze heeft alles uitgekamd. Maar er is niets te vinden. Niet tussen de boeken, niet achter de schilderijen, niet onder het bed en ook niet in de kasten of laden. Helemaal niets. Haar beste hoop lag hier. Maar tevergeefs. Ze loopt piekerend de kamer uit.
Die avond parkeert Ramon zijn auto voor het restaurant. Enigszins nerveus loopt hij naar binnen. Heeft hij soms een of andere aanbidster? De maître d’ verwelkomt hem hartelijk en wanneer Ramon zijn naam zegt, wordt hij direct naar een tafel gebracht. Ramon glimlacht. Als dit een grap is, dan is het een hele goede. Wanneer hij bij de tafel komt verdwijnt zijn glimlach echter onmiddellijk. Niemand minder dan Jean-Pierre Brique, de grootgrondbezitter, zit op hem te wachten. “Ga zitten,” zegt Brique in zijn afgemeten Frans terwijl hij hoffelijk naar een stoel gebaart. Het klinkt vriendelijk, maar het is duidelijk een bevel. De man straalt pure autoriteit uit. Ramon doet zoals opgedragen. Hij zal heel voorzichtig moeten zijn. “Een drankje misschien?” vraagt Brique. “De wijnkelder bevat alleen het beste van het beste.” “Nee dank u,” zegt Ramon zo beleefd mogelijk. “Ik kom liever direct ter zake.” “Zoals je wilt,” zegt Brique. Als Ramons houding hem al stoort, dan laat hij het niet merken. “Om een lang verhaal kort te maken. Ik weet dat Château Étalon de nodige problemen heeft gehad en daar nu nog onder te lijden heeft. Ik wil daarom het kasteel kopen.” Brique leunt naar voren en kijkt Ramon recht aan. “En ik wil dat jij mij gaat helpen om die koop zeker te stellen.”
Volgende keer in Burning Ambition:
Op het kasteel staat de situatie op scherp.