Episode 2: De teerling wordt geworpen
“Wauw,” zegt Sven overdonderd. “Dat had ik niet verwacht.” “Ik zelf ook niet,” zegt Kim. “Waarom eigenlijk?” vraagt Sven. “Heeft ze geen familie?” Kim schudt haar hoofd. “Niet dat ik weet.” Ze kijkt nogmaals naar de brief. “Volgens deze brief wil ze het aan mij geven omdat ze het mij toevertrouwt. Maar ik weet niet of ik dit wel kan. Of wil. Ik moet morgen naar de notaris toe voor de opening van het testament.” “Maar… waarom laat ze dit dan in een brief al aan jou weten?” vraagt Sven verbaasd. Kim zucht. “Ik weet het niet. Misschien om me voor te bereiden. Morgen zal ik het wel horen. Ik moet er morgen om half tien zijn. Ik neem Ramon ook mee.” “Waarom Ramon?” vraagt Sven. “Wil je me er niet bij hebben?” Kim schudt zuchtend haar hoofd. “Daar heeft het niks mee te maken,” zegt ze. “Ramon is verantwoordelijk voor de administratie van het kasteel en de fokkerij. En er moet iemand voor Noa zorgen toch?” Sven knikt berustend.
De volgende ochtend zit Kim zenuwachtig in het kantoor van de notaris. Naast haar zit Ramon. Als je hem zo ziet zitten, met zijn donkere haar en ogen, gespierde lichaam en charmante glimlach, zou je denken dat hij een model is in plaats van een accountant. Maar dat is hij wel. Ramon kijkt haar aan en glimlacht bemoedigend. Kim knapt daar goed van op. Ramon is een oude vriend van de familie en hij werkt al op het kasteel sinds zijn twintigste. Kim zat met haar ouders tussen twee reizen in toen hij in dienst kwam. Ze was zelf net vijftien geworden, maar ze was erg onder de indruk van hem geweest. Hij was altijd heel aardig tegen haar en een goede sporter. Ze had hem al heel lang niet gesproken. Ramon was tijdens de vorige zomervakantie, toen ze op het kasteel was, zelf op reis. Maar het voelt goed om haar oude vriend weer terug te zien. Zeker nu ze hem zo hard nodig heeft.
De komt van de notaris onderbreekt haar gedachten. “Mademoiselle de Beurre?” Kim knikt en schudt hem de hand. De notaris schudt ook de hand van Ramon en gaat vervolgens zitten. Hij haalt uit zijn aktetas een grote envelop en haalt daar het testament uit. Vervolgens steekt hij van wal. Kim hoort het hele verhaal met grote verbazing aan. Het kasteel, de fokkerij en al het bijbehorende land worden aan haar nagelaten. Bij de erfenis hoort ook een grote hoeveelheid aan beleggingen. Het rendement daarvan moet volgens het testament gebruikt worden voor het onderhoud. Om dat aan te vullen zijn echter wel de inkomsten van de fokkerij nodig.
Ramon knikt begrijpend terwijl hij dit aanhoort. De financiën zijn hem bekend. Maar dat Kim het landgoed erft… dat had hij niet verwacht. Wanneer de notaris is uitgesproken stelt hij de vraag die hij en Kim allebei hebben: “Zijn er nog andere erfgenamen die aanspraak kunnen maken?” De notaris schudt zijn hoofd. “Mijn cliënte heeft geen levende familie meer. Ze heeft mademoiselle de Beurre tot haar enige erfgename benoemd.” “En wat gebeurt er als ik de erfenis niet aanneem?” vraagt Kim. “Dan zal de complete erfenis te gelde worden gemaakt en de opbrengst geschonken worden aan goede doelen. Ik moet u wel zeggen dat mijn cliënte tijdens het opstellen van dit testament met klem benadrukte dat het haar hoop was dat u de erfenis aanneemt.”
Die nacht ligt Kim in bed te piekeren. Ze heeft om bedenktijd gevraagd. Maar moet ze dit wel aannemen? Kan ze die verantwoordelijkheid aan? Zowel Ramon als Sven hadden haar gezegd om het aan te nemen. Sven. Ze kijkt hoe hij rustig naast haar ligt te slapen. Ze kruipt wat meer naar hem toe. Dan begint Noa ineens te huilen. Sven begint langzaam wakker te worden. “Shh,” doet Kim. “Blijf maar liggen. Ik ga wel.” Ze loopt het zijkamertje in, naar het wiegje met haar dochtertje. “Het is wel duidelijk dat jij een schone luier moet hè?” zegt ze. Ze haalt Noa uit de wieg en legt haar op de commode. Een tijdje later kruipt ze weer terug in bed. Na nog een tijdje piekeren valt ze in slaap.
Later in de nacht wordt ze wakker. Ze kijkt slaperig in het rond. Verbeeldde ze het zich? Of was er nou iemand in deze kamer? Ze kijkt nog eens rond maar er is niets te zien. Ze haalt haar schouders op en gaat weer slapen.
De volgende ochtend aan het ontbijt neemt Kim haar besluit. “Ik neem de erfenis aan.” Sven kijkt haar opgelucht aan. “Hoe ben je ertoe gekomen?” vraagt hij. Kim haalt haar schouders op. “Ik hou van deze plek. Ik heb hier mijn jeugd doorgebracht. En wij hebben ook onze herinneringen samen. Ik bedoel… Noa is hier verwekt.” Sven glimlacht bij die woorden. Kim vervolgt haar uitleg. “Maar dit kasteel en de paarden betekenden alles voor de oude dame. Ze vertrouwt het aan mij toe. Wie ben ik dan om het niet aan te nemen? Ik ga nu direct naar de notaris om alles vast te leggen.”
De rest van de dag is Kim, samen met Ramon, druk bezig om alles te regelen met de notaris. Maar als ze die avond terugkeren naar het kasteel is ze officieel de eigenares. Ze loopt de salon in. Sven zit in een grote fauteuil voor het haardvuur te lezen in een oud, beduimeld boek. “Wat lees je?” vraagt ze. “Een boek uit de privébibliotheek,” zegt Sven. “Het beschrijft de geschiedenis van het kasteel.” “De familie van de oude dame was eeuwenlang in het bezit van dit kasteel,” zegt Kim. “Kom je er een beetje uit?” vraagt ze. Sven legt het boek met een zucht op zijn schoot. “Stukjes en beetjes,” zegt hij. “Mijn Frans is nog niet goed genoeg om alles te kunnen volgen. Vooral dit stuk begrijp ik volgens mij helemaal verkeerd.” “Hoezo dan?” vraagt Kim. Sven zucht zwaarmoedig en kijkt haar zorgelijk aan. “Als het klopt wat ik hier lees… dan rust er een oude vloek op dit kasteel.”
Volgende keer in Burning Ambition:
Het is business as usual op het kasteel. De dagelijkse beslommeringen eisen alle aandacht op.