Episode 19: De hand aan de ploeg slaan
Sven staart, enigszins angstig, naar Kim. Weer is zijn familie tussen hen gekomen. Weer is Kim de dupe geworden van de hebzucht van zijn ouders. “Kim, ik…” begint hij. Maar hij kan niet uit zijn woorden komen. Hij laat zijn hoofd beschaamd zakken. Wat hier is gebeurd kan hij niet opzij zetten. Dan voelt hij Kims hand op zijn schouder. Hij kijkt op. In Kims ogen ziet hij verdriet, maar geen haat of verwijt. Hij laat zijn hoofd op haar schouder rusten en nu pas durft hij zijn tranen te laten stromen. Zijn ouders vonden huilen altijd een teken van zwakheid en dus heeft hij zich altijd in moeten houden. Maar nu gooit hij het eruit. Alle ellende die zijn ouders hebben veroorzaakt. Alles wat ze hem, Kim en zelfs Noa aan hebben willen doen. Kim slaat haar andere arm om hem heen en laat hem rustig begaan.
Ramon zit in het kantoor wat papieren door te nemen als de telefoon gaat. Hij neemt op en zegt zijn naam. De persoon aan de andere kant van de lijn moet hem hebben. Terwijl Ramon naar hem luistert wordt zijn gezicht bleek.
“Gaat het weer een beetje?” vraagt Kim. Sven wrijft zijn ogen uit en knikt. “Ik dacht dat het voorbij was,” zegt hij. “Shhh,” doet Kim. “We weten nu wat er aan de hand is. Je vader is dood en als Carice of Ricardo ooit weer opduikt dan zijn we er klaar voor.” “En als mijn broer dit nou te weten komt?” vraagt Sven. “Nathalie kunnen we vertrouwen, maar Alexander niet.” Kim knikt. “Daar maken we ons dan wel zorgen om. Hij kan het kasteel toch niet claimen.” Sven knikt. “Gelukkig niet. Want dit kasteel is van jou en later voor Noa.” Samen kijken ze even naar hun mooie dochtertje. Dan pakt Kim Sven bij zijn pols. “Laten we maar weer aan het werk gaan,” zegt ze. Sven knikt en ze lopen samen de kamer uit.
Wanneer ze in het kantoor terugkomen zit Ramon stil voor zich uit te staren. “Ramon?” zegt Kim zachtjes. Ramon schrikt op uit zijn gedachten. Hij heeft een droeve blik in zijn ogen. “Mijn ouders zijn omgekomen in een auto-ongeluk,” zegt hij. “Ik moet terug naar huis voor de begrafenis en om hun zaken op orde te brengen. “Natuurlijk,” zegt Kim. “Neem alle tijd die je nodig hebt.” Ze loopt naar hem toe en omhelst haar trouwe vriend.
Wanneer Kim en Sven die avond in bed liggen moet Kim weer aan de vloek denken. Nu ze weet dat er werkelijk een broer was die heeft gemoord om het kasteel in handen te krijgen, heeft het verhaal van de vloek een echte basis gekregen. Het is nu meer dan een legende, het is een stukje geschiedenis. Ze huivert bij de gedachte. Ze neemt het Sven niet kwalijk. Hij wist het niet en zijn vader was altijd al uit op macht en geld. En de oude dame heeft er ook geen schuld aan. De oude dame en Sven stammen beiden af van dezelfde familie, maar ze zijn niet zoals hun voorouders. Maar het is wel een vreemde gedachte dat Noa, die haar erfgename is, heel in de verte verwant is aan de adellijke familie die het kasteel eeuwen in bezit had. Dan zou met haar de vloek niet kunnen werken omdat het kasteel dan in de familie blijft. Maar is dat wel zo? Ze stamt af van de verraderlijke broer die het kasteel niet mocht krijgen. Ze kan wel tien redenen bedenken waarom de vloek wel of niet zou kunnen bestaan. En nog meer redenen waarom de vloek hen wel of niet zou kunnen treffen. Ze zucht. Nu is het van nog groter belang dat ze de waarheid over het kasteel te weten komt. Dat ze zelf risico loopt, daar kan ze nog mee leven. Maar Noa mag hier niet aan ten prooi vallen. Ze moet het geheim ontrafelen. Ongeacht waar dat naartoe leidt.
Een paar dagen later is Ramon nog altijd in Andorra om orde op zaken te stellen. Sven staat zich voor de spiegel om te kleden. “Waarom zijn we nou ook weer uitgenodigd?” vraagt hij terwijl hij zijn stropdas recht trekt. “Het is een algemene uitnodiging voor een tuinfeest op het landgoed van de familie Brique,” zegt Kim vanuit de badkamer. “Dat je daar naartoe wilt,” zegt Sven. “Ze hebben ons enorm afgekraakt toen ons evenement fout liep.” “Daarom moeten we nu ons gezicht juist laten zien,” zegt Kim. “Zodat ze niet denken dat we ons verschuilen.” Ze komt de badkamer uit en Svens hartslag gaat omhoog. Kim draagt zelden een jurk, maar nu ziet ze er dan ook adembenemend uit. “Ik wou dat ik je veel eerder had leren kennen,” zegt hij. “De feestjes die ik van mijn ouders moest bijwonen waren een stuk leuker geweest als ik met jou had kunnen pronken.” Kim lacht. “Hou je wel je tong binnen je mond?” zegt ze. “Kom op. De oppas komt zo. Hoe eerder we gaan, des te eerder kunnen we weer terug.”
Wanneer ze een tijdje later arriveren bij het grote landhuis, dat tevens dienst doet als hoofdkwartier van het vastgoedbedrijf van de familie Brique, is het al erg druk. Kim knikt naar diverse mensen en wil net een gesprek aanknopen met iemand als achter hen ineens een arrogante, bekakte Franse stem zegt: “Wel, wel. Er is duidelijk iets mis gegaan met de uitnodigingen. Dat jullie hier zijn bewijst dat ik ze beter persoonlijk had kunnen versturen. Je kunt zoiets ook niet aan personeel overlaten.”
Volgende keer in Burning Ambition:
Vernederingen van alle kanten zetten veel kwaad bloed.