Sven luistert met ingehouden woede naar de uitleg van de agent hoe zijn vader in dit alles betrokken is geweest. Volgens het boek heeft Alexander tien jaar geleden een stamboom laten opstellen van de familie Vogelaar. De geschiedenis reikt, via diverse onwettige kinderen in het verleden, terug naar dit kasteel. Alphonse, de zoon die volgens de legende zijn oudere broer vermoordde om zo het kasteel in handen te krijgen, is een voorvader van hem. Ook wordt de legende over vloek beschreven, samen met de plannen om deze te gebruiken om het kasteel een slechte naam te bezorgen. “Alexander en Carice beseften dus dat ze het kasteel niet wettig konden claimen,” knikt Ramon begrijpend. “Dus hebben ze al die jaren gewacht tot de oude dame stierf om vervolgens via sabotage het kasteel te kunnen kopen.” “Maar omdat ze failliet gingen en Alexander zelfmoord pleegde, had Carice geld nodig en een partner,” zegt Kim. “En Carice wist natuurlijk dat Sven dat geluid van die speciale kastjes kon horen,” zegt Ramon. “Heeft u enig idee waar mijn moeder zich nu kan bevinden?” vraagt Sven in het Frans aan de agent. Die schudt zijn hoofd. “Ze wordt gezocht. We hebben geprobeerd contact te krijgen met haar andere kinderen. Uw zuster Nathalie beweert niets te weten. Met uw broer Alexander konden we geen contact krijgen.” De agent staat op. “Zodra we meer weten nemen we contact met u op.” Vervolgens loopt hij de deur uit.

Zodra de agent vertrokken is slaat Sven met zijn vuist op tafel. “Dit is toch niet te geloven?” briest hij. “Zelfs vanuit zijn graf probeert hij ons nog kapot te maken!” Vervolgens stormt hij het kantoor uit. Kim wil opstaan maar Ramon grijpt haar arm. “Laat hem even,” zegt hij sussend. “Hij moet even stoom afblazen.” Kim zucht en knikt. “Wat gaan we hier nu aan doen?” vraagt ze. “Kunnen we een verklaring afleggen dat de problemen met het evenement sabotage was?” Ramon schudt zijn hoofd. “Dat zou het alleen maar verergeren. Als ze horen dat een familielid van je verloofde probeerde een oude vloek nieuw leven in te blazen, dan gaan ze helemaal de spot met ons drijven. De waarheid doet ons meer kwaad dan goed. Bovendien zijn Ricardo en Carice nog op vrije voeten. Zonder hen hebben we geen hard bewijs. En wie weet of ze niet nog een poging wagen?” “Wat moeten we dan gaan doen?” vraagt Kim. “We moeten zo snel mogelijk proberen de zaak weer op de rails te krijgen. Maar voordat we dat gaan doen moet je eerst maar met Sven gaan praten.” Kim zucht. “Ik weet alleen niet wat ik tegen hem moet zeggen.”

Sven dwaalt door de gangen van het kasteel zonder dat hij een specifiek doel voor ogen heeft. Wanneer hij opkijkt merkt hij dat hij in de gang staat met de oude wapencollectie. Hij werpt een blik op twee gekruiste sabels. Zijn hand gaat onwillekeurig naar zijn been waar het litteken zich bevindt dat hij aan de linker sabel te danken heeft. Met de rechter sabel… met de rechter sabel heeft hij zelf het nodige aangericht. Hij zal dat duel met Roy Akkermans nooit kunnen vergeten. Hij had wanhopig geprobeerd om weerstand te bieden. Maar Roy had hem teruggedreven en verwondt. Het had niets gescheeld, of hij was die nacht gestorven.

(Flashback Zoop: The Next Generation; Aflevering 100)
Roy kijkt, intens genietend van het moment, naar Sven die machteloos op de grond zit. Hij lacht vals. “Dit was veel te gemakkelijk,” zegt hij spottend. “Maar Ian zal me goed belonen als ik jou uit de weg ruim.” Hij loopt naar Sven toe en brengt de punt van zijn sabel tot vlak onder zijn kin. “Kijk, ik heb sinds Jet geen vrouw meer gehad…” Vervolgens kijkt hij wellustig naar Kim. “En van Ian mag ik met haar doen wat ik wil.” Vervolgens grijnst hij. “Vraagje: is ze toevallig nog maagd?” Dan knapt er iets bij Sven. “Al wordt het mijn dood, je blijft met je gore poten van haar af!” Met zijn goede been trapt hij tegen de scheen van Roy. “Aaah! Rotjong!” roept Roy. In een reflex grijpt hij naar zijn been. Sven pakt snel zijn sabel, krabbelt overeind en is nog net op tijd om een aanval van Roy te pareren. “Nu maken we er een eind aan,” zegt Sven. Kim ziet zijn ogen opvlammen en op dat moment lijkt hij even meedogenloos als zijn vader. Sven gaat in de aanval en met snelle zijwaartse slagen is hij nu degene die Roy terugdrijft. Hun sabels kruisen en beide duellisten duwen met al hun kracht. Sven laat zijn kling langs die van Roy naar beneden glijden waardoor hij zijn onderarm raakt en een diepe snee maakt. Roy vloekt krachtig en laat zijn sabel vallen. Met zijn hand op zijn bloedende arm gaat hij er vandoor.

Sven herinnert zich de moordlust die hij toen voelde. Als Roy toen niet was gevlucht… hij wil er niet eens aan denken. De laatste woorden van zijn vader aan hem waren geweest: “Je lijkt meer op me dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden.” Die woorden waren voor Sven meer kwetsend geweest dan alle beledigingen en vernederingen die zijn vader hem gedurende zijn jeugd had laten doorstaan. Hij laat de gang snel achter zich en loopt naar de kamer van hem en Kim. Bij het wiegje van Noa aangekomen kijkt hij naar zijn slapende dochtertje. “Noa, ik beloof je dat ik niet zo wordt als mijn eigen vader. Dat wil ik je niet aandoen.” Maar terwijl hij het zegt twijfelt hij of hij die belofte kan nakomen. Zijn familie blijkt gewoon een wrede en gewelddadige geschiedenis te hebben. Hoeveel van zijn vader schuilt er werkelijk in hem? Hij wil Noa net uit haar wiegje tillen als de deur open gaat. Kim staat in de deuropening en kijkt hem vreemd aan.

Volgende keer in Burning Ambition:
Tragisch nieuws en twijfel volgen elkaar snel op.

Verschenen op 22-08-2009, ten tijde van Episodes.