Kim staart ongelovig naar Sven. Haar blik glijdt vervolgens af naar de ring die hij in zijn handen houdt. Dan kijkt ze hem weer in de ogen. “Nee,” zegt ze. “Nee, dit mag je me niet vragen.” Ze loopt weg terwijl Sven verslagen zijn hoofd laat zakken. Kim houdt halt. Ze draait zich weer om met tranen in haar ogen. Ze kijkt Sven, die inmiddels ook weer staat, aan. “Verdomme Sven! Je moet niet denken dat je het hier zomaar goed mee kunt maken. Ik was echt zo kwaad op je. Ik vertrouwde je niet eens en dan kom je met zoiets aanzetten. Ik kan er gewoon met mijn verstand niet bij hoe…” ze aarzelt even, “hoeveel ik van je hou.” Ze rent naar Sven toe en werpt zich in zijn armen. Vervolgens zoent ze hem. Flitsen uit het verleden komen naar boven; hun eerste kus, de eerste keer dat Sven zei dat hij van haar hield, hun eerste keer en het moment dat ze samen besloten om voor Noa te gaan zorgen. Na een tijdje laten ze elkaar los. “Ja,” zegt ze dan. “Ja. Ik wil met je trouwen.” Sven lijkt wel licht te geven. Zo erg straalt hij door haar antwoord. Met tranen in haar ogen ziet ze hoe Sven de ring om haar vinger schuift. Ze zoenen elkaar opnieuw. “Jongens, van harte gefeliciteerd,” zegt Ramon die zich tot dan toe op de achtergrond heeft gehouden. Kim laat Sven los en omhelst Ramon. Daarna schudt Sven stevig zijn hand. “Bedankt,” zegt Sven. Ramon schudt zijn hoofd. “Je hebt haar uiteindelijk zelf veroverd.”

Kim wordt later die nacht wakker van de kou. Ze trekt de dekens, die van haar zijn afgegleden, weer over haar naakte huid. Terwijl ze in het donker tuurt, luistert ze naar de rustige ademhaling van Sven die naast haar ligt te slapen. Ze zucht. Het was zo lang geleden dat ze gevreeën hadden. De laatste keer was voordat de oude dame overleed. Daarna kwam alle ellende met Monica en Ricardo. Sven had er totaal geen schuld aan, maar toch vertrouwde ze hem niet. Haar ogen zijn inmiddels gewend aan de duisternis. Ze draait zich om en kijkt naar Sven. Terwijl ze naar hem kijkt beseft ze dat ze wel gek lijkt. Vannacht was heerlijk en ze beseft hoeveel ze van hem houdt. Ze vertrouwde hem niet, maar ze was altijd zo jaloers. En waarom? Sven is haar altijd trouw gebleven. Haar eerste echte vriendje, nu haar verloofde en in de toekomst haar man. Haar man. Met hem en Noa kan ze alles aan. Samen gaan ze aan de toekomst werken. Bij die gedachten schieten gelijk de woorden van de oude dame door haar hoofd. Ze trekt geërgerd een gezicht. Ze moet het kasteel behouden, voor het geval er een vloek is. Ze moet daar een antwoord op vinden. Anders zal dit haar blijven achtervolgen. Na nog lang te liggen tobben valt ze weer in slaap.

In de late ochtend wordt Kim wakker van Noa die huilt. Wanneer ze haar ogen open doet ziet ze dat Sven op is en Noa in zijn armen heeft. Hij loopt naar haar toe en geeft haar een zoen. “Hou jij haar even vast? dan ga ik een flesje voor haar maken.” “Goed.” Kim neemt hun dochter over. Sven loopt de kamer uit en Kim probeert Noa te sussen. “Rustig maar, papa is je flesje gaan halen. Je krijgt zo.” Noa trekt zich er niets van aan. Met haar handjes heeft ze Kims borst ontdekt. Instinctief beweegt ze haar mondje er naartoe. Kim lacht. “Sorry, maar daar valt niets te halen.” Ze had Noa graag borstvoeding gegeven. Maar ze had haar kindje de eerste dagen niet bij haar gehad doordat Svens vader Noa van haar had afgenomen. En toen ze haar terugkreeg was het te laat. Ze zucht. “Gelukkig kan hij ons niets meer doen,” fluistert ze tegen Noa. Sven komt binnen met het flesje en geeft het aan Kim. Noa begint direct gulzig te drinken. “Ze heeft een gezonde eetlust,” grijnst Sven. “Ik sprak net Ramon. Er komt straks een agent met nieuws over het onderzoek.” “Dan ga ik me snel aankleden… zodra mevrouw hier genoeg heeft gehad.”

Een uurtje later zitten Kim, Sven en Ramon in het kantoor samen met een agent die verslag doet van het onderzoek. Ricardo is niet gevonden en Monica zal waarschijnlijk naar Nederland worden overgeplaatst om haar straf uit te zitten. Daarna volgt een beschrijving van een buurtonderzoek. De eigenaar van de diverse bungalows in het bos heeft Ricardo de afgelopen weken gezien in het gezelschap van een dame. Kim en Sven zijn geschokt als ze haar naam horen: Carice Vogelaar, Svens moeder. “Wat deed zij hier?” vraagt Sven in het Frans. “We vermoeden dat zij partner was in het complot,” zegt de agent. “Hoezo denkt u dat?” vraagt Kim. De agent haalt een dik boekwerk tevoorschijn. “Bij het doorzoeken van haar bungalow vonden we geen spoor van mevrouw Vogelaar. Maar we vonden wel dit boek.” Hij slaat het open en schuift het hen toe. De tekst is in het Nederlands en gaat over het kasteel. “Ze had beloofd ons met rust te laten,” mompelt Sven kwaad. Kim leest verder en snakt dan naar adem. “Wat is er?” vraagt Ramon. Kim wijst naar de namen onderaan de voorste bladzijde. Links staat de naam van Carice. En rechts staat… “Alexander Vogelaar Senior,” leest Ramon. Sven sist tussen zijn tanden. “Pa!”

Volgende keer in Burning Ambition:
Het verleden blijkt ongelooflijk machtig te zijn.

Verschenen op 15-08-2009, ten tijde van Episodes.