Kim kijkt op van het koopcontract. Ricardo kijkt haar met een geïrriteerde blik aan. “Hoe vaak heeft u dit contract nu al doorgelezen?” vraagt hij. Kim knikt. “Ik wil gewoon goed weten wat ik doe,” zegt ze. In werkelijkheid probeert ze tijd te rekken. Maar er schiet haar niets te binnen. “Het ziet er goed uit,” zegt ze. Ricardo glimlacht. Natuurlijk ziet alles er goed uit. Carice heeft het goed in elkaar gezet. En zo meteen is hij de eigenaar. Hij wil een pen pakken als hij ineens ronkende motoren van auto’s hoort. Met veel lawaai komen er twee auto’s aanrijden. Sven en Ramon springen eruit en rennen naar de ingang. Ricardo vloekt binnensmonds. Er is iets misgegaan. Hij graait in plaats van zijn pen, naar iets anders. “Kim!” klinkt de stem van Sven dan door de gang. “Waar ben je?” “Hier!” roept Kim terwijl ze naar de deur kijkt. Ricardo grijpt zijn kans. Hij trekt zijn pistool en richt het op Kim, precies op het moment dat Sven en Ramon binnen komen stormen. “Achteruit!” roept hij. “Anders geef ik haar de volle laag.” “Je komt niet weg,” zegt Ramon. “Monica heeft bekend en de politie is onderweg.” Ricardo’s gezicht betrekt. Maar dat verandert zodra hij van boven gehuil hoort komen. Hij grijnst. Hij gebaart met zijn vrije hand naar Kim. “Kom hier,” Kim loopt naar hem toe. “Ricardo slaat zijn arm om haar keel en drukt het pistool tegen haar slaap. “Meekomen.” Hij kijkt naar Sven en Ramon. “Jullie blijven hier.” Ze lopen samen het kantoor uit. “Als de politie komt dan heb ik een gijzelaar nodig,” zegt hij. “Ik kan jou natuurlijk gebruiken. Maar als ik een baby bij me draag, dan zal de politie vast nog minder geneigd zijn om in te grijpen.” “Nee!” roept Kim. “Je laat haar met rust!” Ricardo grijnst. “Dacht het niet.” Hij loopt met Kim het kantoor uit. “Wacht! Neem mij,” zegt Sven. “Wat doe je?” sist Kim. “Gijzel mij,” zegt Sven. “Ik zal niets uithalen.” Ricardo denkt daar even over na. “Inderdaad, dat doe je niet.” Hij richt zijn pistool op Sven en vuurt. Dan slaat Kim toe. Ze mept tegen de wapenhand zodat Ricardo’s schot mist. Sven rent op Ricardo af en grijpt naar zijn arm. Ricardo haalt echter uit en raakt Svens hoofd. Sven zakt in elkaar en Kim vangt hem op. Ze zakken op de grond. “Achteruit!” schreeuwt Ricardo naar Ramon terwijl hij met zijn pistool op Kim en Sven wijst. Dan hoort hij heel in de verte een sirene. Hij vloekt en maakt dat hij wegkomt.

Ramon rent naar zijn vrienden. Sven komt al snel bij. “Blijf hier. Ik pak hem!” roept Ramon terwijl Kim Sven overeind helpt. Noa huilt nu nog harder. “Ik moet naar haar toe,” zegt Kim. “Ik help Ramon,” zegt Sven. Ze haasten zich weg.

Ricardo sprint snel naar zijn auto. In de verte ziet hij een politieauto naderen. Snel stapt hij in en geeft vol gas. Als hij nu niet snel is, dan is het spel uit. Gelukkig heeft hij alles wat belangrijk is in zijn auto; de laptops en alle belangrijke documenten. Carice ligt begraven in het bos. Als hij de politie kan ontwijken is hij snel op zijn schuiladres. Met zijn valse paspoorten kan hij daar afwachten totdat hij verder kan reizen. Met het geld van Carice heeft hij nu meer middelen tot zijn beschikking en nieuwe kansen. Ondanks deze tegenslag heeft hij niet verloren. “Dat kasteel kan me nu gestolen worden. Veel plezier zullen ze er toch niet van hebben,” lacht hij in zichzelf. Hij bereikt een viersprong en pakt een van de zijwegen.

Ramon rent naar buiten. De auto van Ricardo is weg. De politiewagen komt net aanrijden en stopt voor het kasteel. De agenten stappen uit. “Hij is er vandoor gegaan!” schreeuwt Ramon. De agenten stappen weer in. Een zegt iets in zijn mobilofoon terwijl de ander de wagen weer start. Dan rijdt de wagen verder, de weg volgend. Ricardo kan alleen die kant zijn opgegaan. “Ik hoop dat ze die klootzak in zijn kraag grijpen,” mompelt Ramon. “Ik ook,” zegt Sven die inmiddels ook buiten is. Onverrichter zake lopen ze weer naar binnen.

Kim is naar Noa’s kamertje gegaan. Ze zit op het bed met een huilende Noa in haar armen. Ze heeft zelf ook tranen in haar ogen. “Noa,” mompelt ze. “Mama heeft er zo’n spijt van. Ik laat je nooit meer in de steek.” Sven staat vanaf een afstandje te kijken. Ook hij heeft tranen in zijn ogen. Door die idiote actie is bijna alles misgegaan. Hij loopt weg van het tafereeltje. “Sven?” klinkt het dan achter hem. Hij draait zich om. Kim staat op en loopt naar hem toe. Ze reikt hem Noa aan. “Ze heeft ook haar vader nodig,” zegt ze. “Terwijl de tranen over zijn wangen lopen, neemt Sven Noa over. Hij drukt zijn dochtertje dicht tegen zich aan. “Stil maar,” fluistert hij. “Papa is hier. En ik zal er voor je zijn.” Noa houdt langzaam op met huilen als ze haar beide ouders in haar buurt opmerkt. Na een tijdje is ze rustig en even later lacht ze zowaar, alsof er niets is gebeurd. Kim en Sven glimlachen beiden om dit. Maar als hun blikken elkaar kruisen, verdwijnt die glimlach weer om plaats te maken voor een sombere blik. Noa trekt zich er niets van aan en blijft lachen terwijl ze probeert bij haar vaders neus te komen.

Die avond, nadat ze Noa in bed hebben gelegd, lopen Kim, Sven, Ramon en een agent naar de stallen. “Volgens de bekentenis van Monica ligt het antwoord op alle vreemde gebeurtenissen daar verstopt,” zegt Ramon nadat de agent zijn verhaal heeft gedaan. Ondanks een zoektocht is Ricardo niet gevonden. De agent heeft ze verzekerd dat ze doorzoeken. Maar hoe langer het zoeken duurt, hoe groter de kans is dat Ricardo weet te ontsnappen. “Hij en Monica hadden dus alles voorbereid om het kasteel een slechte naam te bezorgen en ons uit elkaar te drijven?” zegt Kim gefrustreerd. Achteraf was het bedrog zo simpel, maar ze is er gewoon met open ogen ingetrapt. “Ze heeft ons allemaal bij de neus genomen,” zegt Sven die aan haar toon hoort wat ze denkt. Kim zucht geërgerd. “Ramon had het wel door,” zegt ze. Ramon schudt zijn hoofd. “In het begin had ik ook niks door… totdat we last kregen van die ratten. Toen ik daar een oplossing voor zocht, begon ik sabotage te vermoeden.” “Hoezo dan?” vraagt Kim. “Die ratten waren toch haar werk?” Ramon schudt zijn hoofd. “Die ratten waren echt een natuurlijk probleem. Maar omdat Ricardo en Monica daar geen rekening mee hadden gehouden, ben ik achter hun opzet gekomen.” “Dat begrijp ik nog steeds niet,” zegt Sven. “Ik kan het jullie maar beter demonstreren,” zegt Ramon. Ze zijn inmiddels aangekomen bij de stallen.

Ramon haalt een soort afstandsbediening uit zijn zak en drukt op een knop. Sven krimpt direct ineen. “Daar is dat geluid weer!” roept hij. Ramon drukt weer een knop in. Sven ontspant. “Hoe deed je dat?” vraagt hij. De agent loopt naar een muur toe en opent een verborgen luik. Erachter gaapt een gat met daarin diverse objecten. Een koffertje zoals een dierenarts zou gebruiken, een soort van luidsprekers en een radio-ontvanger. Ramon wijst op de boxen. “Dit soort apparatuur zendt een hoge geluidsgolf uit die de meeste mensen niet kunnen horen. Het wordt gebruikt om ongedierte weg te jagen. Toen ik zocht naar middelen tegen ratten kwam ik een verwijzing naar dit soort boxen tegen.” Hij bukt zich naar de boxen toe. “Maar deze zijn voor katten bedoeld.” “Katten?” zegt Sven. “Hoe kan iemand nou weten dat ik die geluiden wel kan horen? Zelfs ik wist dat niet.” “Geen idee,” zegt Ramon. “Maar jij was de enige die het geluid hoorde, het was telkens in de stallen en telkens was Monica in de buurt. Het was geen echt bewijs en ik wilde niet dat iemand dacht dat ik opzet vermoedde. Behalve Kim kon ik niemand vertrouwen en ik wilde haar niet alarmeren totdat ik zeker was van mijn zaak.” “Hoezo wist je dan wel zeker dat Sven er niet achter zat?” vraagt Kim terwijl ze een blik werpt op Sven. “Onder andere omdat Monica deze afstandsbediening had toen ze werd gearresteerd en omdat ze het heeft bekend. En om nog een andere reden, maar daar kom ik later nog op terug,” zegt Ramon als hij ziet dat Sven zijn mond opendoet. “Eerst de inhoud van dat koffertje bekijken. Dan kan deze man ook weer verder.” De agent geeft hem een dankbaar knikje en opent het koffertje. De inhoud is duidelijk zichtbaar; diverse spuiten met een of andere vloeistof. Een ervan is leeg. Een andere halvol. “Hormonen,” zegt Ramon. “Hormonen die de aanmaak van adrenaline stimuleren. Daarom werden de paarden zo wild. Monica heeft deze lege spuit vast op Blaze gebruikt en die halfvolle op Inferno. Daarom reageerde Blaze veel feller dan Inferno deed.” Sven slaat met zijn hand tegen zijn voorhoofd. “Dat we daar niet aan gedacht hebben! Zo leek het alsof zij ook slachtoffer was.” Ramon schudt zijn hoofd. “We vertrouwden Monica en dit was echt zo’n complex plan dat niemand iets zou vermoeden.” Hij kijkt Kim aan. “Zeker vanwege de die geestverschijningen.” Kim kijkt hem raar aan. “Ik dacht echt dat het de vloek was,” zegt ze. “Maar hoe kon Monica zoiets weten?” “Misschien heeft zij het boek met de legende ook gelezen,” zegt Sven. “Ze werkte hier al voordat ik het vond.” “Misschien,” zegt Ramon bedenkelijk. “In ieder geval zijn de vreemde verschijnselen bijna allemaal opgelost. De ratten waren een natuurlijk verschijnsel en het gedrag van de paarden en het geluid waren opzet. Nu alleen die geestverschijning nog.” “Die was echt,” zegt Kim. “De oude dame wilde mij waarschuwen.” Sven en Ramon kijken haar verbaasd aan. “Dan weten we dat ook weer,” zegt Ramon. De agent heeft ondertussen de spullen ingepakt en neemt ze mee als bewijsmateriaal. Hij neemt afscheid en loopt de stal uit. Sven en Ramon lopen achter hem aan. Kim wil volgen, maar dan voelt ze een vertrouwde aanwezigheid.

Ze kijkt om en ziet de geest van de oude dame die haar glimlachend aanstaart. “Het kasteel is veilig,” zegt Kim. De oude dame knikt. “Was er nou echt geen vloek?” vraagt Kim. “Ik dacht dat alleen familie het kasteel mocht erven?” De oude dame schudt haar hoofd. “Ik weet niet of er echt een vloek is. Maar ik kon geen risico nemen. Maar omdat ik je heb gekozen als mijn erfgenaam ben jij de rechtmatige eigenares. De ware erfgenaam hoeft geen familie te zijn. Maar jij hebt nu wel een erfgename: Noa.” Kim knikt. Dus misschien is er een vloek, misschien ook niet. Maar er is nog één vraag die haar al heel lang dwars zit: “Waarom heeft u mij gekozen?” De glimlacht van de oude dame wordt een droeve. “Daar heb ik mijn redenen voor gehad. Maar die antwoorden zul je zelf moeten vinden. Het is voor mij tijd geworden om verder te gaan. Ik zal niet meer met je kunnen spreken. Ik kon achterblijven om je op het juiste pad te zetten. Maar nu zul je die weg alleen moeten volgen. Vaarwel Kim.” Met die woorden lost het beeld op. “Wacht!” roept Kim. “Het juiste pad? Hoe weet ik wat dat is? Hoe moet ik die antwoorden vinden?” “Zoek en je zult ze vinden,” klinkt het vaag. Dan is er niets meer. Kim blijft achter met een leeg en bedroefd gevoel. “Nu is ze echt voorgoed weg,” zucht ze.

Ramon en Sven staan buiten te wachten als Kim de stal uitloopt. Ramon wil iets zeggen maar Kim snoert hem met een handgebaar de mond. Ze kijkt Sven aan. “Sorry dat ik je niet geloofde van dat met Monica.” Sven schudt zijn hoofd. “Ik had je gewoon eerder moeten vertellen hoe ze deed. Maar ik was bang voor je reactie.” Kim zucht. “Daar zit precies het probleem. Ik hield ook dingen voor jou verborgen en we werden uit elkaar gedreven omdat iemand wist te stoken.” Sven kijkt wanhopig. “Kim zeg het me eerlijk. Is er nog een kans voor ons?” Kim zucht weer. “Ik weet het niet. We werden zo makkelijk uit elkaar gedreven omdat we elkaar niet vertrouwden. Ik hou van je. Maar kan een relatie overleven zonder vertrouwen? Nee Sven.” Sven laat verslagen zijn hoofd zakken. “Ik heb trouwens nog iets gevonden en volgens mij is dat van jou,” zegt Ramon dan. Hij haalt iets kleins en donkers uit zijn jaszak en geeft het aan Sven. Deze laat zijn duim over het doosje gaan en denkt even na. Dan weet hij wat hij moet doen. “Kim, ik weet dat we een slechte periode hebben gehad de laatste tijd, maar die hebben we hiervoor ook gehad en daarna zijn er altijd betere tijden gekomen. Echt, ik heb nog liever een slechte periode met jou als een relatie met een ander. Ik had dit helemaal anders aan willen pakken, veel romantischer en… nou ja ik wil je gewoon laten weten dat ik er nog in geloof, in ons.” Sven zet een paar stappen, zodat hij nu voor Kim staat. Ramon doet een paar passen opzij. Sven gaat op een knie voor Kim zitten. Hij opent het doosje en er verschijnt een ring. Hij kijkt haar recht in de ogen. “Lieve Kim, wil je met me trouwen?”

Verschenen op 20-06-2009, ten tijde van Episodes.