Episode 12: Vuur en stro dient niet alzo
Kim staat als verdoofd op uit de fauteuil terwijl ze naar de verschijning van de oude dame staart. Noa’s gehuil brengt haar weer bij haar positieven “Kim,” begint de verschijning. “NEEEEE!” schreeuwt Kim. “Ik wil niets met die vloek te maken hebben. Waarom heeft u mij hier mee opgezadeld? Laat mij en mijn kind met rust!” ze rent de bibliotheek uit.
Ramon zit informatie van internet te bestuderen. Hij grijnst. “Dit plan is volmaakt,” mompelt hij in zichzelf. Dan komt Kim binnen. Hij klikt snel de informatie weg. Hij loopt naar Kim toe. “Wat is er?” Kim is volledig overstuur. Ze klemt, de nog steeds huilende, Noa tegen zich aan. “De geest… ze was er weer,” snikt ze. Ramon slaat zijn arm om haar heen. “Wat wilde ze?” “Ik weet het niet. Ik moest daar weg. Ze…” Dan komen Monica en Sven binnenstormen. “Het geluid is er weer!” blaft Sven. Kim trekt wit weg terwijl Ramon zijn ogen tot spleetjes knijpt. “Wat doet hij nu weer hier?” zegt Sven bars als hij Ramon ziet. “Ik was op zoek naar informatie om onze problemen op te lossen tot Kim binnenkwam,” zegt Ramon. “En is dat gelukt?” vraagt Sven. “Eh… nee…” zegt Ramon aarzelend. “Wil je daarom Noa’s spaargeld gaan gebruiken?” vraagt Sven ijzig. Ramon kijkt Kim even aan en Kim kijkt vervolgens naar Monica. “Nou?” zegt Sven. “Monica, Ramon. Naar buiten,” zegt Kim hard. Beiden aarzelen even. Maar bij het zien van Kims blik bedenken ze zich en lopen het kantoor uit.
Kim en Sven kijken elkaar even aan. Noa huilt nog steeds door alle drukte. Kim richt zich daarom eerst op haar. Sven zucht. “Hoe lang moet Noa nog lijden onder al dit gedoe?” Kim kijkt fel op. “Hoe bedoel je?” “Monica heeft me verteld dat je het geld dat we voor Noa hebben gespaard wilt gebruiken om het kasteel te redden.” “Ik heb erover nagedacht,” zegt Kim. “Ik heb nog niks besloten. Ramon zoekt nog naar oplossingen.” “Dat je hem nog vertrouwt,” snuift Sven. “Ik zag hoe hij reageerde op onze mededeling van dat geluid en hoe hij met zijn arm om je heen zat.” “Ik vertrouw Ramon,” zegt Kim. Hij probeerde me te steunen omdat ik en Noa de geest hebben gezien…” “Is dat spook bij Noa in de buurt gekomen?” sist Sven geschrokken. “Ik zat met haar in de bibliotheek toen ze verscheen. Noa moet haar ook hebben opgemerkt want ze begon direct te huilen.” “Misschien wel omdat jij schrok,” zegt Sven. “Kim, ik maak me zorgen om je. Dit alles legt zoveel last op je schouders. Straks ga je er nog aan onderdoor. Wat moet Noa dan…?” “Is dat alles waar je je druk over kunt maken?” onderbreekt Kim hem. “Het kasteel zit in de problemen en er gebeuren vreemde dingen. Tuurlijk mag Noa daar niet de dupe van worden. Maar kun je mij en Ramon dan niet een beetje steunen om een oplossing te vinden?” “Als Ramon ons al helpt,” zegt Sven. “Ik vertrouw hem niet,” “Je ziet spoken,” zegt Kim. “Volgens mij doe jij dat,” zegt Sven. Maar terwijl hij het zegt heeft hij er al spijt van. Kim kijkt hem gekwetst aan. “Dat vind ik echt gemeen van je om dat te zeggen.” Ze loopt met Noa langs hem heen naar hun kamer. “Vanavond slaap je maar ergens anders.” “Kim… ik… sorry,” begint Sven. Maar Kim is de hoek al om.
Tegen de avond loopt Sven mokkend door de tuinen. Hij heeft wat van zijn spullen naar een andere kamer gebracht. Kim was onvermurwbaar. Ze wil niet eens met hem praten. Ook Ramon heeft zich stil gehouden. Telkens als hij hem tegenkwam probeerde hij met hem te praten. Maar Ramon liep door en om het kasteel zonder hem uitelg te willen geven. “En dan is het raar dat ik hem niet vertrouw?” mompelt Sven in zichzelf. Dat komt hij vanuit het bloemenperk bij het zwembadje. Monica is aan het zwemmen. Zodra ze Sven opmerkt wuift ze naar hem. Sven gaat op het randje zitten. Monica zwemt naar hem toe. “Ik hoorde dat jullie nogal een scène hebben geschopt vandaag,” lacht ze. “Lach er maar om,” zegt Sven zuur.
“Welterusten Noa,” zegt Kim. Ze doet de deur van het kamertje dicht. Ze zucht en kijkt naar buiten. De hele ruzie met Sven zit haar niet lekker. Maar ze kan dit niet zomaar vergeten. Ze schudt haar hoofd. Ze wil er even niet aan denken. Er wordt op de deur geklopt. “Binnen,” zegt ze. Ramon komt binnen met een stapel papieren. “De voorlopige inschattingen van onze geldbuffer,” zegt hij. Kim knikt. “Ik bekijkt het later wel. Ik heb wat frisse lucht nodig. Wil jij even op Noa letten?” “Goed hoor,” zegt Ramon. “Bedankt,” zegt Kim. Ze loopt de kamer uit. Ze wil de tuinen in.
“Alles gaat hier mis en nu heb ik ook nog ruzie met Kim,” zucht Sven. “Ik had gehoopt hier een rustig leven met mijn gezin te hebben. Maar dat zit er niet in ben ik bang. Het brengt zoveel druk met zich mee.” Hij zucht weer en laat zijn voorhoofd op zijn hand rusten. “Je bent veel te gespannen,” zegt Monica. “Je moet een beetje ontspannen. Kom!” Ze pakt Sven bij zijn arm en trekt hem het zwembad in. Sven slaakt een verraste kreet voordat hij kopje onder gaat. Hij komt spartelend boven. “Waar is dat goed voor?” proest hij. “Om je een beetje af te laten koelen,” lacht Monica vlakbij zijn oor. Sven kijkt haar verbaasd aan. Vervolgens trekt ze een ondeugende blik. “Zodat ik je weer kan opwarmen,” zegt ze zwoel. Voordat Sven kan reageren heeft ze haar armen om hem heen geslagen en haar lippen op die van hem gedrukt. Sven is even overdonderd maar duwt haar dan van zich af. “Monica hou op. Ik wil dit niet. Ik hou van Kim.” Hij wil de kant opklauteren maar Monica pakt hem bij zijn enkel en trekt hem weer het water in. Terwijl Sven ondergaat trekt ze snel haar bovenstukje uit en werp het op de kant. Wanneer Sven weer bovenkomt slaat ze opnieuw haar armen om hem heen en begint hem opnieuw te zoenen. Sven probeert haar tegen te houden met zijn linkerarm. Met zijn rechterarm graait hij naar achteren om haar bovenstukje te pakken. Op de tast weet hij het te vinden. Hij wil het aan Monica, die hem nu in zijn nek zoent, teruggeven als hij een stem hoort roepen: “SVEN!” Sven en Monica kijken beiden naar de rand van het zwembad. Daar staat Kim hen met grote ogen, die vuur lijken te spuwen, aan te staren.
Volgende keer in Burning Ambition:
Het gezicht van de vijand openbaart zich.