“Sven, ik weet op dit moment niet wat het beste is, maar verkopen is verleidelijk,” zucht Kim. “Maar dit is zo’n mooie plek voor Noa om op te groeien. Heerlijk rustig. Ze kan hier tenminste buiten spelen zonder meteen omver gereden te worden door een auto en ze kan zien waar haar moeder is opgegroeid.” “Dat is geen argument, ze kan terug in Nederland ook zien waar haar vader is opgegroeid,” werpt Kim tegen. “Alsof ze dat wil weten, weten waar die verrotte grootouders van haar hebben geleefd. En ik ken de taal hier net een beetje… ik heb dat toch niet voor niets geleerd. Je weet hoe moeilijk dat voor me is.” “Het gaat hier niet om jou Sven, maar om het feit dat we dit kasteel wel moeten kunnen onderhouden,” zegt Kim, licht geïrriteerd. “Maar dat bedoel ik toch ook niet, weet je… laat maar. Ik ga de paarden voeren.” Sven staat op en loopt de keuken uit.

Monica staat rustig op. “Iemand nog koffie?” “Graag,” antwoordt Kim. “Verkopen lijkt me zo slecht nog niet,” zegt Ramon, terwijl Monica de kopjes vol schenkt. “We hebben een hoop slechte publiciteit en die ratten nu ook nog. Ik denk niet dat iemand een beter bod gaat uitbrengen. En met de fokkerij, met al deze slechte publiciteit gaat waarschijnlijk ook niemand de paarden voor een hoog bod kopen. Eer we onze reputatie hebben opgevijzeld zijn we een aardige tijd verder en we hebben niet zo’n grote geld buffer.” “Ik heb nog een beetje gespaard. Het was eigenlijk voor Noa, maar als we het nodig hebben kan ik het van de bank halen. Er is nog genoeg tijd om geld voor Noa’s toekomst te sparen,” zegt Kim nadat ze naar Ramon heeft geluisterd. “Oh laat ’t Sven niet horen,” zegt Monica terwijl ze rustig een beetje in haar koffie roert. Kim kijkt bedrukt, wat Monica zegt weet ze zelf ook maar al te goed. Noa gaat voor alles bij Sven, bij haar ook wel… maar ze heeft het kasteel ook nog om voor te zorgen. “Als je het verkoopt, ben je van alle zorgen af. Gemakkelijk, maar wil je dat? Je bent hier opgegroeid en volgens mij hou je wel van deze plek toch? Dan moet je doorvechten. Het is uiteindelijk jou keuze Kim, wij kunnen je niet helpen,” zegt Monica dan. “Kijk, mij zou het goed uitkomen als je het houdt, dan kan ik mijn stage afmaken en uiteindelijk daardoor ook mijn studie afronden. En Ramon werkt hier, als je verkoopt zit hij zonder baan, want mannen als meneer Compagnola hebben vast hun eigen personeel. Maar als jij de druk niet aan kan of je het je beter lijkt dat hier straks zakenmannen kunnen paardrijden, dan moet je verkopen.” Kim zucht, Monica heeft gelijk. Hoe ze het ook draait of keert. Er is geen goede oplossing, geen oplossing die zorgt dat alles op zijn pootjes terecht gaat komen. Ramon wrijft over haar rug. “Je hoeft nu nog niet te beslissen, je mag er best een tijdje over nadenken.” “We moeten uitzoeken wat we kunnen doen. Ik ga Noa haar flesje geven en dan wil ik jou spreken op het kantoor Ramon. Monica, drink rustig even je koffie, maar ga Sven dan helpen bij de stallen, maak alles goed schoon en plaats wat vallen voor de ratten. Die moeten in ieder geval zo snel mogelijk weg.” Kim staat op en maakt een flesje voor Noa.

“Zo, heb jij dorst meisje?” Kim heeft Noa meegenomen naar de bibliotheek. Even rust, niemand om hen heen. Ze gaat in een grote stoel zitten en geeft Noa de fles. “Jij weet helemaal niet wat er nu aan de hand is, wat voor keuze je mama nu moet maken, en dat is maar goed ook. Kleine meisjes zoals jij hoeven zich daar nog niet druk om te maken.” Kim praat rustig tegen haar dochtertje, terwijl deze met haar kleine handjes het flesje probeert vast te pakken. Dan voelt Kim zich opeens weer koud worden. Verschrikt kijkt ze op, maar alle ramen zijn dicht. Noa laat haar fles los en begint te huilen. Kim houdt haar dochtertje tegen zich aan, terwijl ze enkel kan staren naar de oude vrouw die weer is verschenen.

Ramon heeft de hele administratie inmiddels op het kantoor open geslagen. Druk bladert hij door de mappen om uit te vinden wat ze nog kunnen doen en hoe lang ze nog tijd kunnen rekken. Er is wel een buffer, maar hij moet uit zien te vinden hoe lang ze daarmee kunnen doen.

“Hoi Sven.” Met een stralende lach loopt Monica de stallen binnen. “Het zonnetje schijnt toch maar mooi, dat zit in ieder geval mee.” “Nou, dat is dan ook het enige.” Hoort ze een stem vanaf de hooizolder zeggen. Monica klimt de trap op naar boven. “Chagrijn,” lacht ze als ze Sven op een van de hooiblokken ziet zitten. “Ik weet het niet meer Monica, wat moeten we nou?” “Ik weet het ook niet, maar hé je hebt je dochtertje nog. Die heeft er niks aan hoor als je hier zomaar zit. Je moet vechten voor haar. Want Kim die schijnt dat toch niet echt te doen.” Meteen kijkt Sven op. “Hoe bedoel je? Kim is een goede moeder.” “Hé, volgens mij heb je mij niet horen zeggen dat ze een slechte moeder is, maar ze had het er met Ramon over om het geld wat jullie alvast opzij hebben gelegd voor Noa eventueel in het kasteel te steken. En tja, op dit moment weet je ook niet of dat nog geld oplevert hé. Als alles mislukt ben je het geld voor jullie kleine meisje alsnog kwijt.” Sven wil antwoorden, maar krimpt ineen door het helse geluid, wat hij al eens eerder op zolder hoorde, weer hoort.

Volgende keer in Burning Ambition:
De spanningen bereiken hun hoogtepunt.

Verschenen op 16-05-2009, ten tijde van Episodes.