Episode 1: De tijd heelt alle wonden
Château Étalon ligt er somber bij in de koude winter. De grote toren steekt als een donker silhouet af tegen de grauwe hemel, de anders zo serene omgeving oogt ijselijk en onder de bewoners hangt een terneergeslagen stemming.
Kim zit in het kantoor maar wat voor haar uit te staren als er op de deur wordt geklopt. “Binnen,” zegt ze met een zucht. Sven komt binnen met een stapel enveloppen. Ook hij heeft een sombere blik in zijn ogen. “Nog meer post,” zegt hij terwijl hij de enveloppen op het bureau legt. “Dank je,” zegt Kim sip. Ze bekijkt de enveloppen. “Ik weet dat iedereen het goed bedoelt, maar ik word zo moe van al die condoleances.” “Ze willen ons steunen,” probeert Sven voorzichtig. Geïrriteerd slaat Kim met haar hand op het bureaublad. “Brengt dat haar soms terug?!” snauwt ze. “Nee!” Sven kijkt Kim aan en weet niet wat hij moet zeggen. “Ik kan denk ik maar beter gaan,” zegt hij dan. Hij loopt terug naar de deur. “Sven wacht!” roept Kim. Ze staat op en loopt naar hem toe. Ze pakt zijn hand vast. “Ik wil je niet kwetsen, maar… ik mis haar zo erg.” Sven draait zich om en slaat zijn armen om haar heen. Kim begint zachtjes te huilen. “Ik kan gewoon niet geloven dat ze er niet meer is,” snikt ze. Sven drukt een kus op haar haren. “Ik weet het,” fluistert hij. “Ik kende haar niet zo lang als jij dat deed, maar ik mocht de oude dame ook heel graag. Ze was een vriendin van jou en je moeder.” “Ze was meer dan dat,” zegt Kim. “Ze was als een oma voor me. Tijdens mijn jeugd hier was ze er altijd. Toen we hier met Noa kwamen was ze zo blij. Ze was gelijk gek op haar en ze wilde haar hier een goed leven geven. En nu? Nu is ze er niet meer.” Ze drukt zich tegen Sven aan en laat haar tranen weer stromen. Sven kan enkel troostende woordjes fluisteren totdat ze weer een beetje is gekalmeerd. Na een tijdje laat ze hem los. “Ik weet niet wat wij nu verder moeten,” zegt ze. “Wat zou er gaan gebeuren met het kasteel? En met de fokkerij? Misschien kunnen we hier helemaal niet blijven. Zelfs Ramon weet niet hoe alles is geregeld.” “Je moet je daar nu niet te druk over maken,” zegt Sven snel. “Je moet dit eerst verwerken. Totdat we weten waar we aan toe zijn, heeft het geen zin om je druk te maken.” “Hoe kun jij zo kalm blijven?” vraagt Kim. Sven haalt zijn schouders op. “Iemand van ons moet kalm blijven, willen we hier doorheen komen.” Kim zucht. “Je zult wel gelijk hebben.” Ze kijkt naar de enveloppen op tafel. “Ik ga ze maar even doornemen. Dan heb ik het maar gehad.” Sven knikt. “Ik ga even bij Noa kijken. Red jij het wel?” Kim knikt. “Ga maar.” Sven vertrekt vervolgens.
Nadat de deur gesloten is zakt Kim weer terug op haar stoel. Ze pakt de stapel enveloppen en laat ze door haar handen gaan. Ze kan zich er echter niet toe zetten om ze te lezen. In gedachten gaat ze terug naar alles wat er is gebeurd sinds ze in het kasteel zijn gaan wonen. De oude dame had haar, Sven en Noa hartelijk verwelkomd. Vervolgens waren zij en Sven gaan werken op de paardenfokkerij. En toen… toen was de oude dame ineens ziek geworden. De dokter kon niets voor haar doen, de kanker was al te ver gevorderd. De oude dame was daarna haar bed niet meer uit gekomen. Haar ziekbed had niet lang geduurd en een week na de diagnose was ze overleden. Op de begrafenis waren een aantal oude vrienden van haar gekomen, de medewerkers van het kasteel en Kims ouders. Haar vader had een mooi verhaal verteld terwijl Sven muziek had gespeeld. Kim had met Noa bij haar moeder gezeten om elkaar troost te bieden. Haar ouders waren kort daarna weer vertrokken omdat ze afspraken hadden gemaakt die niet verzet konden worden.
Met tegenzin richt ze zich weer op de enveloppen. De envelop waar ze nu naar staart is echter geen condoleance. Hij ziet er officieel en zakelijk uit. Ze vermant zich en maakt hem open. Ze haalt er een paar papieren uit. De brief die er bij zit is een uitnodiging bij een notaris. Het andere is een envelop met alleen haar naam erop. Ze herkent het handschrift van de oude dame. Ze opent deze envelop ook. Ze haalt er een brief uit. Ze leest de brief en trekt wit weg. Ze staat vluchtig op en loopt de gangen door en de trap op naar de tweede verdieping waar hun kamer is.
Wanneer ze de kamer binnen komt, sluit Sven net de deur van het zijkamertje waar Noa ligt. “Ssst,” doet Sven, “ze slaapt net.” Dan ziet hij de blik op Kims gezicht. “Lieverd, wat is er?” Kim gaat op het bed zitten en houdt hem de brief voor. Sven loopt naar het bed toe, gaat zitten, pakt de brief aan en begint te lezen. Zijn wenkbrauwen fronsen zich terwijl hij probeert om het Franse schrift te vertalen. Dan gaan ze ineens verbaasd omhoog. “Dit meen je toch niet?” zegt hij. “Jawel,” zegt Kim. “De oude dame laat mij het kasteel en de fokkerij na.”
Volgende keer in Burning Ambition:
Kim moet een beslissing nemen die hoe dan ook verstrekkende gevolgen zal hebben. Sven houdt zich met heel andere zaken bezig.